UA-104319606-1

mefisto forever

  • Vermaak en cultuur: shoppen en Mefisto Forever

    Zo héél lang was het nog niet geleden, maar zaterdag had ik het shopping-virus weer flink te pakken. Ken je dat gevoel, dat je kleerkast volhangt en je toch werkelijk niets hebt om aan te doen. Dán is het tijd om te gaan shoppen.
    De traditionele, goedkope ketens langs de Veldstraat bieden helaas niets dan frustratie. Alles lijkt wel verkeerd aan die kleren. Spijtig, want het is best wel bevredigend als je zo ganse zakken kleren kan volladen voor geen geld... Maar vandaag zou het dus niet lukken. Nee, niet wanhopen, ergens zullen ze wel mooie kleren verkopen? Of niet?!?
    Half ten einde raad en met slechts weinig verwachtingen over dan maar de Inno binnengestapt. Eerder op het seizoen was het ook daar weinig soeps geweest, maar nu zag ik hier en daar toch iets leuks hangen. Uiteindelijk bleken 3 truitjes en 1 bloesje mooi te passen. Véél te duur helaas.
    Hm, als ik de rest van de winter toch niets ga vinden in de H&M en consoorten, dan kan ik maar beter die schaarse dingen die ik wél mooi vind, kopen. Ook al kosten ze te veel! Heb dus 2 lekker warme truien van Another Woman en 1 grappig bloesje van Vue sur Mer (met een soort matroesjka poppetje erop) en bijpassend gaten-truitje.

    's Avonds was het dan tijd voor cultuur, meebepaald voor het stuk Mefisto Forever van Tom Lanoye, met in de hoofdrol een schitterende Dirk Roofthooft. Ook de rest van de cast was klasse, met oa Gilda De Bal en Vic De Wachter.
    Voor mij hét stuk van 2006, al moet ik toegeven dat ik dit jaar helaas nog maar heel slechte dingen heb gezien. Maar toch. Met pauze erbij 3u15 in het theater gezeten en me niet verveeld. Dat zegt genoeg. Kippenvel gevoeld tijdens de al beruchte speech van de minister van propaganda. Genoten. Echt een heel grote aanrader, dat stuk.
    Het verhaal: de beslissingen en daden van steracteur Kurt Köppler tijdens de opkomst, heerschappij en ondergang van het nazisme. Terwijl andere acteurs ervoor kiezen om het land te ontvluchten, kiest Köppler ervoor om te blijven, om het systeem van binnenuit aan te vallen. Algauw wordt het theater een staatstheater, en Köppler doet behoorlijk veel water bij zijn wijn. Uit narcisme? Lafheid? Meegesleept door de zware omstandigheden? Goedbedoeld maar fout? Of geheel en al fout tout court?