mauro

  • Speak low if you speak love

    Vroeger had ik een abonnement in Vooruit. Elk jaar een aantal voorstellingen theater aangevuld met wat performance en dans. Ik ben geen kenner maar ik vond het belangrijk voor mijn zelfontplooiing om wat bij te blijven op cultureel vlak. En toen kwamen de kinderen. Die schaarse keren dat ik de eerste jaren 's avonds buiten kwam, moest ik vooral kunnen praten tegen mijn gezelschap eerder dan in een theaterzaal of cinemazaal zitten waar je niks kan zeggen en ik in het duister toch gegarandeerd na een uur in slaap lag gezien mijn chronisch slaapgebrek.

    Eind vorig jaar begon dat toch te knagen. Vooral omdat ik bij Patricia de ene na de andere review bleef lezen. Na wat over en weer mailen werd er dan toch voor een handvol voorstellingen kaartjes gekocht en zaterdagavond was het aan de laatste uit dat beperkte rijtje, meerbepaald Speak Low If You Speak Love van Ultima Vez. Vroeger ook een vaste waarde in mijn cultuurabo.

    Voor de voorstelling ging ik nog een hapje eten met mijn gezelschap (een ex-collega die ook volop in de kleine-kindjes-fase zit) en ik blijf erbij, eens het huis uit zijn en onbezorgd kunnen eten en praten, het is voor mij nog steeds een van de dingen die ik het meest nodig heb en die het schaarst zijn. Daar heb ik dus enorm van genoten. Maar ik heb werkelijk even hard genoten van weg te zakken in de zachte zetels van Vooruit en mij te laten onderdompelen in het universum van Wim Vandekeybus. Ik ben zelfs de hele tijd wakker gebleven, zonder moeite.

    Ik ben echte kenner van moderne dans (of theater, for that matter). Ik laat alles op mij afkomen. Het decor. De sfeer vooral. De muziek. Het feit dat die laatste live was en door Mauro en een Zuid-Afrikaanse zangers werd gebracht, maakte naar mijn beleving een wereld van verschil en zorgde voor een enorme meerwaarde. Er hangt wellicht aan elke scène een wereld van betekenis, maar daarin ben ik vrees ik niet altijd mee. Ik kon de thematiek van liefde hier en daar er wel uit halen, maar even vaak is het voor mij genieten van mooie, pakkende, intrigerende beelden. En dat is OK, vind ik.