mark lanegan

  • An evening with Greg Dulli and Mark Lanegan

    Als je zin hebt in Mexicaans voor je naar een goed optreden gaat in de AB, dan kan je misschien toch maar Chi Chi's in Brussel vermijden. Ook al was de cocktail voor het eten lekker en vielen de chips die we kregen als appetizer ook best mee, het eten zelf was alles behalve lekker. In de vegetarische burrito met bonen zat ook enkel dat, bonen, en dat in combinatie met de behoorlijk vieze barbecuesaus en het afgeleefde blaadje sla verdronken in drie scheppen cocktailsaus zorgen voor een bijzonder droeve cullinaire ervaring. Ook mijn twee tafelgenoten vonden deze Mexicaan trouwens de minst lekkere waar ze ooit geweest waren. Al dacht het meisje dat een sombrero en persoonlijke serenade kreeg voor haar verjaardag hier misschien anders over...

    We kwamen pas heel laat aan in de AB, die avond. De trein van de vriendin waarmee we hadden afgesproken had vertraging, het eten in de niet zo heel erg lekkere Mexicaan liep uit, en de vrienden waarmee die vriendin op haar beurt had afgesproken konden door babysitproblemen pas tegen half negen aan de zaal zijn.

    Waar ik me op concerten de laatste tijd soms erg oud begin te voelen, voelde ik me nu plots piepjong. Een echt 'oude-zakken-concert' vanavond; zittend, zonder drankbonnetjes zelfs. In de hal van de AB zag ik vooral dertigers en veertigers. Wat best wel leuk is trouwens, ik ben liever bij de jongsten dan de oude zielige dertiger op de studentenfuif...

    In elk geval, toen we de concertzaal binnenliepen om iets voor negen, waren bijna alle plekjes al bezet. Na lang zoeken vonden we nog enkele vrije plaatsen helemaal aan de zijkant op de laatste rijen. Van daaruit zag ik helaas, zelfs met voor één keer mijn bril op tijdens een concert, vrij weinig.

    An evening with Greg Dulli en Mark Lanegan dus. Drie mannen (Dulli en Lanegan + gitarist), twee gitaren, Greg af en toe op piano and that's it. In deze setting had ik Dulli noch Lanegan ooit al gezien. Ik moet zeggen, ik hou niet zo van zittende optredens. Mijn aandacht verslapt soms vrij snel, waardoor ik gewoon begin te dagdromen, omdat je zo ver van het podium gewoon niet echt betrokken raakt op het concert. Ook deze keer weer dat probleem. Ook al waren beide heren echt goed, en sleepte de muziek me geregeld mee, toch waren er ook momenten dat mij aandacht verslapte en ik het beu was tegen de podiumspots in de turen. Ook de setlist droeg hiertoe bij; ik heb beide heren al meermaals live gezien (The Afghan Whigs, The Twilight Singers, The Gutter Twins, Lanegan solo,...), ik heb vrij veel platen van hen in huis, maar toch kende ik meer dan de helft van de nummers niet. Een vreemde ervaring, nog versterkt door het akoestische karrakter van de set trouwens (akoestisch klinken nummers ook grondig anders).

    Was het dan slecht, ben ik niet enthousiast? Ook dat is niet het geval. Ik heb echt genoten van het optreden, en ik vind Greg Dulli nog steeds een van de beste muzikanten, zo niet dé beste, van de laatste twintig jaar. Dulli kan bij mij gewoon niets fout doen. De combinatie Dulli - Lanegan is trouwens nóg beter dan ze ieder apart zijn, een typisch geval van 1+1=4. Net dat zorgt ervoor dat mijn verwachtingen bij hen altijd mijlenhoog gespannen zijn. Ik verwacht niets dan het beste, anderhalf uur lang puur genot. Zoals bijvoorbeeld op Pukkelpop van de zomer.

    Volgende keer dus weer een gewoon, staand rockconcert wat mij betreft, met iets minder vergezochte nummers op de setlist. Ik miste té veel steengoede nummers deze keer (bijvoorbeeld Front Street, of enkele oude Whigs nummers), en hoorde te veel obscure dingen. Niettemin was de cover van All I have to do is dream absoluut geniaal.