UA-104319606-1

mama

  • Mama

    Tranen zijn er tegenwoordig nog maar zelden. Al 5 jaar en 5 dagen gaat het leven zijn gang zonder haar. De dingen zijn al een hele tijd in hun plooi gevallen. Er waren al een heel aantal mijlpalen waar zij geen deel meer van uitmaakte, zoals de geboorte van mijn dochter, haar eerste crèchedag, de eerste schooldag van beide kinderen, ... Ik ben het leven intussen gewend, zonder haar. Zo ook ging haar sterfverjaardag ongemerkt voorbij. De dagen voordien was ik me er van bewust en ineens was het gepasseerd. Ik besefte het toen ik zaterdag in de auto tijdens de Classics 1000 van Radio 1 plots dit nummer hoorde voorbij komen en bijna tot tranen toe ontroerd was. Niet dat zij zelf iets zag in Arno, ze was niet zo rock 'n roll, maar mij raakt het. Het gemis gaat nooit voorbij.


  • Een jaar al

    Het lijkt hier misschien ongemerkt te zijn gepasseerd, maar niets is minder waar. Toch niet in mijn hoofd. Zaterdag was het 13 april. Oftewel een jaar geleden al dat mama overleden is.

    Tijdens de reis was ze veel in mijn gedachten. Was deze periode vorig jaar in mijn gedachten. Niet dat ze anders minder in mijn hoofd is ofzo. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik op zijn minst even aan haar denk. Maar nu concreet dat afscheid dat verjaart...

    (Weer) meer nachtmerries over die laatste dagen/weken. Het nog altijd geen vrede gevonden hebben met hoe dat concreet is verlopen. Maar gelukkig ook dat los kunnen laten en focussen op al de rest, op de ontelbare fijne herinneringen aan 62 jaar zo'n ontzettend goeie mama.

    Maar ook en vooral, gemis. Veel gemis. Me soms moederziel alleen op deze wereld voelen ook al ben ik omringd door fijne mensen. Een mama is onvervangbaar. Die navelstreng werd nooit helemaal doorgeknipt. Iemand om lief en leed mee te delen. Iemand die er altijd was. Wiens er zijn soms al genoeg was. Een onbreekbare band die ruw werd verbroken. Veel te vroeg. En een nimmer op te vullen leegte achterlaat.

    Nog veel rauw verdriet. Maar de persoon bij uitstek die me hielp zo'n verdriet te verwerken is er niet meer.

    Onvervangbaar. Het leven is voor altijd veranderd. Een leegte waar zij was. Geen hopeloze, verloren leegte. Ze heeft me gemaakt tot wie ik nu ben en ervoor gezorgd dat ik op mijn pootjes ben geland, dat ik me omringd weet door een goed gezinnetje en fantastische vrienden.Andere mensen om lief en leed mee te delen. Maar op andere manieren. Niet slechter. Gewoon, anders. Het leven is voor altijd anders.

    Er is zoveel veranderd. Wat had ze het graag allemaal meegemaakt. Zoon zicht zien ontplooien, zijn eerste stapjes, woordjes, de discussie over schoolkeuze, onze reiservaringen, het nieuws van nog een kleinkind, de eerste lentezon, de feestdagen, Zoon verwennen, bijkletsen, samen huilen en lachen, samen blij en ongerust zijn, dromen en herinneringen ophalen.

    Het is soms spijtig om niet gelovig te zijn. Anders kon ik misschien troost putten uit een hiernamaals of zin van lijden. Dat is er nu totaal niet. Ze is weg. En ook niet weg. Want ze leeft voort in herinneringen maar evengoed in mij, mijn broer, haar kleinkinderen,...

  • Het laatste kaartje

    Ik had er naar uitgekeken en tegenop gekeken tegelijkertijd. Want ik wist dat het zou komen. Vier dagen voor haar dood, op Paasmaandag drukte ze mij op het hart voor ik naar huis vertrok dat ik papa moest helpen om de verjaardagskaartjes aan iedereen te geven op het juiste moment. Want ze had ze al allemaal geschreven. Ik wist toen niet dat het einde al zo nabij was, dat het de laatste keer was dat we elkaar in levende lijve zouden spreken, toch echt bewust spreken.

    Het eerste kaartje kwam er voor Zoons verjaardag. Het deed pijn. Want ze had niet meer met haar naam getekend, enkel nog die van papa. Terwijl zij het kaartje had geschreven. Waarom had ze zichzelf uitgewist toen ze er nog was? Moest ze nog leven, ik zou haar daarvoor tegen haar voeten hebben gegeven. Dat ze zichzelf zo niet mocht wegcijferen.

    Ik was bang dat ze met mijn verjaardagskaart hetzelfde gedaan zou hebben. Dat mijn laatste kaartje van haar maar half van haar zou zijn. Ik was bang voor wat erop zo staan. Of niet op zou staan. Ik keek ernaar uit, om nog iets van haar in mijn handen te kunnen houden. Want wat mis ik dat zo. Wat had ik het fijn gevonden om nog brieven van haar te krijgen. Of eender wat.

    Maar het zijn nu allemaal laatstes. Mijn laatste verjaardagskaartje. De laatste keer een centje van haar. Dat van vorig jaar zit nog in mijn portefeulle, trouwens. Ik wil iets speciaals kopen van haar laatste cadeaugeld, maar niets is ooit speciaal genoeg. En dus blijft dat geld maar zitten.

    Papa gaf me het kaartje met een krop in de keel. Ik moffelde het snel weg. Ik wou het lezen als ik alleen was. Als ik er klaar voor was. Maar het brandde in mijn zak, wachtend om gelezen te worden.

    Tranen. Tranen van geluk, omdat ze me nog nooit mooi kaartje heeft achtergelaten. Omdat de tekst totaal niet is 'aangetast' door de verwardheid en veranderingen die de laatste maanden zo veel zoveel moeilijker maakten. Omdat het gewoon zij is zoals ik haar altijd heb gekend. Omdat het zo door en door lief is, zo mama ten voeten uit. Tranen van verdriet omdat het hier nu eindigt. Geen kaartjes meer. Net zoals er al zoveel hiervoor is geëindigd, telefoontjes, koffietjes, babbels, shoppen, mijn hart kunnen uitstorten, knuffels,...

    Bedankt, mama. Om meer dan 33 jaar de meest perfecte mama te zijn die een dochter zich maar kan wensen. Om tot op het einde al je liefde te schenken aan zij die jou lief waren. Voor de ontelbare kleine gebaren. De kwinkslagen. De liefde en de warmte.

    En nu nadert die eerste Kerst. Zonder. Ik vrees dat het maar een farce zal worden. Ik kan me niet voorstellen dat er zonder jou veel van de warmte, de hartelijkheid, de ongedwongenheid rest. Maar we gaan het zeker proberen. En we denken aan jou. Ook al geloven we niet in leven na de dood, geen sterretjes aan de hemel, geen weerzien, toch voel ik jouw aanwezigheid in elke vezel van mijn lijf en weet ik dat je verderleeft in mij, in mijn Zoon. Dat ik hem, bewust en onbewust vorm zoals jij mij hebt gevormd. Met goeie en minder goeie kanten. Maar voluit. Eerlijk. En bedankt, voor dat laatste kaartje. Ik draag het voor altijd in mijn hart. Bij al de rest.

  • Mijmeringen

    Ik voel me eindelijk eens wat beter. OEF. Vannacht ook geen kotsende baby. Oef kwadraat. Onder voorbehoud wel, want hij heeft al eerder 1 goeie nacht gehad maar dan was het de nacht erop weer prijs.

    Daarnet mail. Of het OK is dat Zoon in december overgaat naar de peutergroep in de kribbe. Al zijn vriendjes zijn na de herfstvakantie overgegaan. Maar die zijn ook allemaal 14 maanden en ouder. Zijn leeftijdsgenootjes zitten wel nog bij de babies. 't Is maar een klein stapje, maar ik moet toch even aan het idee wennen. Geen baby meer. Niet meer dat kleine, knusse lokaaltje met de hangmatjes en de zachte matten en de allerkleinste kindjes. Maar het grote lokaal barstend van het leuke speelgoed met al die grote, hevige kindjes. En onze lilliputter daartussen...

    Ondertussen is er hier iemand gigantisch aan het bijtanken wat mijn aandacht betreft, Figo ligt al de ganse week naast mij in de zetel en in bed, hij wijkt geen millimeter van mijn zijde. Hopelijk kan hij volgende week de aanpassing naar het werkritme wat verteren en is het niet direct terug van in huis plassen.

    Daarnet het nieuws dat de hond van een vriendin botkanker heeft. Een ongelofelijk lieve greyhound, heb er eens een avond op gepast en was direct verkocht. Het meisje heeft vorige maand al haar poes moeten laten inslapen. Ook al zijn het 'maar' beesten, ik huil met haar mee.

    Zoon kan al zo veel. Het gaat zo snel. Een jaar geleden was hij nog die gigantische bobbel in mijn buik, die wel trapte maar van wie we niet wisten hoe hij eruit zag, wat voor karrakter hij zou hebben, hoe het leven met hem zou zijn. En zie ons nu. Al een jaar mama en papa. Ons leven heeft een bijzonder grondige aarbeving of drie doorstaan, maar boy, is het er rijker op geworden. Maar om 1 ding ben ik kwaad en dat is dat mama dit allemaal niet heeft mogen meemaken. Ze heeft Zoon alleen gekend ten tijde van de 'opstartprobleempjes', het huilen, de reflux, de eerste groentenpap met broccoli in plaats van worteltjes die geweigerd werd, het ongelofelijk koppig weigeren van een flesje te drinken en de wanhoop waartoe mij dit dreef toen mijn werkhervatting naderde, de babyblues, de donkere, wanhopige winteravonden. Maar niet de mooie lente en zomer. Niet de flinke Zoon die rondstapt en speelt, die lacht en zijn ogen blinken, die zot wordt van contentement als hij mij ziet in de kribbe, die zich stevig tegen ons aandrukt voor een knuffel. Zo veel niet...

  • I do

    Afgelopen weekend waren we uitgenodigd om het derde en laatste trouwfeest van dit jaar. Drie heel andere feesten maar telkens mooi en helemaal passend bij het koppel in kwestie. En dat vind ik nu eens schoon. De ene keer met een soortement kampvuurritueel in de tuin en een gezellig feest in een tent, de andere keer een korte plechtigheid op het stadhuis zonder veel tralala en dan lekker eten en een leuk feest waarop alle leeftijden vertegenwoordigd waren en een mix aan familie en vrienden en tot slot een niet-religieuze plechtigheid met tekst en muziek, soms lachen, soms aangrijpend gevolgd door een groot feest in een heel mooie locatie (Faculty Club in Leuven) met vooral veel jonge mensen. Telkens helemaal anders dus, maar telkens een schot in de roos, een dag waarin het koppel in kwestie centraal vond en waarbij je in alles het karakteristieke van dat koppel kon voelen.

    Zaterdag werd het dus bij momenten zeer aangrijpend. De bruid heeft 8 jaar geleden haar mama verloren. Veel te vroeg, ze heeft de geboorte van haar twee kleindochters niet mogen meemaken, het huwelijk van haar dochter, zoveel eigenlijk. Op dat gebied heb ik dus geluk gehad, omdat mijn mama die dingen wel nog heeft gehad. Maar ik heb heel, heel hard mijn best moeten doen om niet te huilen. Want had ik toen beginnen wenen, het hadden geen drie discrete tranen geweest maar een emotionele vloedgolf waarvan ik niet weet hoe die in te dijken.
    De bruid vertelde dat er geen dag voorbij is gegaan in die acht jaar waarin ze niet aan haar mama had gedacht. Ik begon me soms al raar te voelen omdat ik er, nu na een half jaar, elke dag aan denk. Maar het slijt dus nooit, zo blijkt. Daar schrok ik toch wel een beetje van. Mooie woorden, over gemis en verdriet. Confronterende woorden. Misschien verwacht ik gewoon te snel, te veel? Misschien is het normaal om er nu nog zo veel mee bezig te zijn.

    In elk geval, het was een aangrijpende plchtigheid en niet enkel door dit aspect, maar ook gewoon omdat alle teksten en stukjes muziek zo mooi waren. Omdat het koppel zo straalde. Omdat ze het zo hard verdienden, deze dag. Het deed me heel hard stilstaan bij mijn eigen leven. Bij het feit dat ik nog te veel energie steek in negatieve dingen, in twijfels en boosheid, in jaloezie, in bezig zijn met wat er niet is. Dat ik nog meer moet genieten van het nu. Van elke dag. Ook al is het soms lastig door onderbroken nachten, lange dagen, stress, treinmiserie, familiale zever, plensbuien zonder paraplu, noem maar op. Kleine ergernissen en groot verdriet. Gemis en verlangen. Elke dag is een cadeau.

  • Oma

    Zoon heeft vandaag een bloesje aan die hij bij zijn geboorte nog van mijn mama heeft gekregen toen ze in de kliniek op bezoek kwam. Ik weet nog exact welke kleren, kousjes, lakentjes hij van haar heeft gekregen. Praktisch als ze was, kocht ze de dingen 'op de groei' en schonk hem dus winterkleren in maatje 68. Wat 4-6 maanden is.

    Maar Zoon is (voorlopîg) een lilliputtertje. Het werd lente en hij groeide langzaam in maat 62 en in de zomer droeg hij maat 68. Waardoor al die winterkleren die hij van haar had gekregen veel te warm waren en allemaal ongebruikt in de kast bleven liggen. Voor altijd, vreesde ik. Zo zonde.

    Maar ondertussen worden de dagen koud en kan hij die laatste setjes kleren van haar nu wel beginnen dragen. De laatste. Ze heeft niet lang genoeg mogen leven om hem grotere kleertjes, schoentjes, speelgoed,... te kunnen kopen. En het zijn 'maar' kleertjes, maar ik koester ze al was het puur goud. Omdat zij ze gekozen heeft. Voor haar kleinkind. 

     

  • Drie maanden al

    Vandaag had ik zin om, net zoals ik op mijn andere blog een maandelijks briefje aan Zoon pleeg, een brief te schrijven aan mijn mama. Wat redelijk zinloos is, omdat ze het nooit zal lezen. Maar haar kunnen vertellen hoe het tegenwoordig allemaal gaat, dat mis ik net het meest.

    Iemand die je graag ziet is niet weg, maar leeft verder in de herinneringen. Elke dag. Maar het gemis is zo groot. En uit zich in de meest dagdagelijkse dingen. Ik mis het gewoon om haar te vertellen hoe de dag en de week is geweest. Dat Zoon begint te kruipen en alweer een tandje erbij heeft. Dat ze met de Gentse Feesten een rinkelende gsm in onze brievenbus hebben gedropt. Dat ik doodmoe ben en vakantie nodig heb. Dat die vakantie nadert, gelukkig. Dat ik ben gaan shoppen. Dat het soms allemaal niet gemakkelijk is, een klein kindje hebben en mama zijn. Dat ik haar mis.

    Het leven voelt gewoon zo leeg, zonder haar. Ik weet me uitstekend omringd, daar niet van en toch voel ik me soms zo alleen. Mijn allerbeste maatje is weg, mijn allerliefste vriendin, die ene persoon bij wie ik altijd terecht kon voor zowel belachelijk kleine als heel grote dingen en die beide met evenveel liefde beluisterde. Er zijn mijn vader en mijn broer, maar die staan toch verder af. Mama en ik, dat waren twee handen op één buik. En het gemis is enorm.

    En het is waar dat het leven doorgaat en dat ik een eigen gezinnetje heb, een eigen plek, een eigen leven kortom. Maar in alles wat ik doe en ben besef ik dat zij mij voor een groot stuk heeft gevormd. Ook in de dingen waarin ik radikaal anders ben, want ook daar is zij toch weer de norm waarvan ik verschil. En zo leeft ze voort, dat besef geeft troost. Maar het had duizend keer beter geweest had ze hier ook fysiek nog geweest, om haar kleinzoon te zien opgroeien. Om die dingen te kunnen delen die ik al die andere moeders en dochters om me heen zie delen.