luca

  • Gelukkige verjaardag Luca!

    Vier jaar geleden is het al dat we een klein, schuchter wit teefje adopteerden. Twee jaar oud schatten ze haar toen, dus vieren we vandaag alweer haar zesde verjaardag. Time flies! Ik kan me in elk geval gewoon geen leven meer zonder haar (en zonder Figo) voorstellen...

    Luca

  • Paparazzo...

    Aangenaam verrast daarnet toen ik ontdekte welke schoonheid er vandaag Foto van de dag is op Gentblogt...

    Gelukkig lag ze niet topless te zonnen, toen de paparazzo van dienst haar fotografeerde met de imponerende grote lens...

  • Jager wordt prooi

    Zaterdag tot 11u in bed blijven liggen, opgestaan, en toen ik de zon op mijn huid voelde tijdens het uitlaten van de honden, beslist dat ik naar zee wilde. En aangezien ik nogal graag mijn invallen van het moment volg, zaten we een uurtje later dus onze boterhammen op te eten in de auto op weg naar Oostende.

    Daar eens gaan kijken op het appartement van mijn ouders hoe de schilder- en andere werkzaamheden vlotten (we moeten een dezer nog eens treuggaan om wat te helpen, maar daar was het nu al wat laat voor, en de honden waren ongeduldig) en dan vertrokken voor een strandwandeling.

    Er was immens veel volk. Er waren relatief weinig honden op het strand, maar heel veel zonnende en wandelende mensen en kinderen. Ook de een of andere baggerboot vlak voor de kust.
    20080209_0006web

    Na een tijdje Luca losgelaten, en die vloog direct naar de eerste de beste andere loslopende hond om te spelen en te crossen. Toen het strand smaller werd en de dijk en auto's dichter in zicht kwamen, moest ze voor de veiligheid weer aan de leiband. Nog een eind gestapt, iets gaan drinken, en dan de terugweg aangevat.

    Ondertussen was het strand veel minder druk; de meerderheid van de mensen had zich naar de dijk verplaatst, en op het strand was nu een zee van ruimte. We besloten Luca nog eens de vrijheid te geven, en ze stoof ervandoor.
    Figo was ondertussen echter helemaal zielig en gewoon depressief geworden, wat uiteraard perfect begrijpelijk is. Dus besloten we het erop te wagen, en hem ook even los te laten; er waren toch geen mensen of andere honden in de buurt en de dijk was ook ver weg. Hij stoof er vandoor, en begon met Luca aan een spelletje rennen.
    20080209_0008web

    Helaas werd het meteen menens, en hij heeft Luca gewoon gevangen; hij sprong boven op haar, ze gingen allebei neer en Luca bleef liggen. Dan stond ze langzaam op, onder luid gehuil, en sleepte zich naar een groepje jongeren om daar bescherming te zoeken, al huilend en roepend.
    Mijn wederhelft ving Figo, die ondertussen ook helemaal van slag was, en ik rende naar Luca. Na een snel onderzoek zag ik gelukkig geen bloed, maar ze stond helemaal in elkaar gekrompen en mankte. Ik boog en strekte de achterpootjes, en zag geen kwetsuren. Ik lokte ze rustig mee, en al stappend ging het manken snel over.
    Ik besloot om ze los te laten, om zo zelf haar tempo te zoeken en wat te bekomen, en hopelijk ook weer wat zelfvertrouwen te winnen.

    Langzaam aan werd ze weer wat vrolijker, en liep eens naar de zee en terug.
    20080209_0019web
     
    Maar in tegenstelling tot normaal bleef ze nu altijd op maximaal 100 meter afstand van ons, en hield ons de ganse tijd in de gaten. En wanneer we een hond tegenkwamen, durfde ze niet spelen. Ze was nog steeds zwaar onder de indruk van het gebeurde...

    Ondanks dat voorval, heeft ze dan toch nog tien minuten lang naast ons los mogen lopen, af en toe eens een klein loopje gedaan, nooit te ver, maar ze begon er langzaam aan toch weer gelukkig uit te zien...

  • Gele verf

    Zit nog op het werk, late dienst vandaag, en baas was niet akkoord dat ik een vervanger zocht, wegens allerlei omstandigheden. Dus zit ik hier nu nog een uur te werken, moet ik wel, en moet ik over amper twee uur al op een paard zitten hier 70 km vandaan... Het zou geen realitisch plan zijn, als mijn wederhelft niet nog eens redder in nood zou komen spelen...

    Dit weekend zal normaal gezien een stuk rustiger zijn dan het vorig. Geen grote plannen deze keer. Kunnen we misschien eindelijk eens werk maken van het zoeken van een leuke vakantiebestemming. In de krant stond onlangs nog te lezen dat al 30% van de reizigers hun vakantie al geboekt heeft, de Vlamingen zijn blijkbaar echte vroegboekers.
    Ik weet echter nog steeds niet waar ik dit jaar zin in heb. Ben niet al te gek van vliegtuigen of verre afstanden, niet van strandvakanties en niet van de bergen. Wordt het een stad? Of een huisje ergens in een warme streek? Nemen we dan de honden mee of toch maar niet? Hotel, appartement of huisje? Cultuur of uitrusten? Auto of dan toch weer eens die vliegangst overwinnen, zoals vorige zomer? I really don't know.
    Ik heb eigenlijk het meest zin om een huisje te huren in Italië of Frankrijk, maar in september gaan we al een week met die formule naar Frankrijk, dus ja...

    Vanmorgen weer pech gehad. Mijn trein reed al binnen, en ik stond nog buiten het station. Achter de deur van het station stond echter een werkman op een ladder. Andere deur was geen optie, gezien de trein er al was. Ik mij dus die deur ingewurmd, met mijn tas en zakje met eten en dikke winterjas, en die werkman iets aan het roepen, en ik verstond niet wat.
    "Pas gevefd" bleek dat dus te zijn.

    Zucht.

    De schade is gelukkig beperkt; gele strepen in mijn haar, op mijn handen en mijn tas. Mijn jas is mirakuleus gevrijwaard gebleven...

    Foto: Luca spelend met andere honden op het strand
    luukaanzee

  •  

    Vanmorgen kunnen slapen tot 8u30, een verademing die ik dringend kon gebruiken. Opgestaan, ontbeten, naar de bakker, en dan met de honden gaan wandelen. Er bleven amper 20 minuten over eer ik naar het station moest vertrekken om te gaan werken, en net dan kiest Luca er uiteraard voor om te weigeren een plas (of iets anders) te doen. Er was echter geen keuze, de honden zaten de ganse dag alleen, dus ik moest een plasje uit dat beest zien te persen. Lieve woorden, boze woorden, trekken aan de leiband, duwen aan haar kont, niets hielp. Om gek van te worden.
    Uiteindelijk, toen ik nog vijf minuten overhad, besloot ze toch toe te geven en een plasje te doen.
    Naar huis gelopen, twee honden in één hand en een hondenjas (Luca weigert soms te plassen met haar jas aan, dus die had ik dan al maar uitgetrokken) in de andere. Halsbanden en riemen uitdoen, knaagbotjes uitdelen, drinkbak vullen, werktas nemen en naar het station crossen.

    Ik was halfweg Brussel eer het zweet opgedroogd was heb ik de indruk.

    En nu werken tot 19u. Dan vertrekken we met de collega's naar een restaurantje aan de Heizel, waar we het jaarlijks nieuwjaarsetentje doen met onze vrijwilligers... Hopelijk hebben ze er iets lekker vegetarisch en wordt het wat gezellig, deze extra lange werkdag... Elders doen ze de recepties en andere plichtplegingen onder de uren, hier na de uren op een vrijdagavond. Maar allez, als het even lekker wordt als vorig jaar, dan klaag ik niet.

  • Piepende witte teefjes

    Ja hoor, ik ben er nog. Ik heb het alleen zo druk (ik weet het, het is een veelgebruikt cliché) op het werk dat ik niet tot bloggen kom. Ook al gist er genoeg in mijn hoofd.
    Probleem is de deadlines op het werk, alles wat klaar MOET zijn eer ik vrijdagavond mijn kerstverlof kan inzetten. Het leuke daaraan is tussen haakjes dat ik voor 70% van die dingen van externen afhankelijk ben. Nederlanders dan nog... Er zijn geruststellender dingen in deze wereld...

    Op de koop toe ben ik niet uitgeslapen, ik slaap alweer de hele week slecht. Voornaamste boosdoener daarvoor is wit en gestroomd van kleur, mager en met lange poten, en vooral de voortbrengster van een piepend geluid 's nachts.
    Luca, aangekleed in een kinderfleecetrui , ondergestopt in een fleecedekentje en naast de verwarming op een lekker zacht hondenbed, slaagt erin de ganse nacht een klaaglijk gepiep voort te brengen. Ze heeft het koud en ze zal en moet in bed slapen, naast ons dus, onder het donsdeken. Wat we ook proberen, het schepseltje blijft piepen, zo heel zachtjes, maar ook heel koppig en aanhoudend, zo onze slaap gigantisch saboterend...

  • weekenders

    Luca heeft zich de ganse zaterdag nog opvallend stil gehouden, eigenlijk is ze haar mandje enkel uitgekomen om te eten, maar zondag was ze gelukkig weer helemaal de oude. Ik ben toch benieuwd of en hoe de groendienst zal reageren. Het was alleszins even schrikken, die hele hoop honden plots zien manken en aan de pootjes likken...
    20070224_0018web

    Foto: Luca likt de pijnlijke pootjes na een bezoek aan een verdachte losloopweide

    Dagje thuis vandaag. De soep staat te pruttelen. Soep van pastinaken, prei, wortel en knolselder. Ben eens benieuwd. Ze ruikt alleszins héél lekker...
    Dankzij ons biogroentenpakket zijn we eigenlijk helemaal anders gaan eten. Veel meer seizoensgroenten, inheemse groenten. Vroeger wist ik helemaal niet welke groenten wanneer groeiden. Omdat ik vrij weinig groenten lustte, aten we eigenlijk elke week hetzelfde: pasta, kool, wortels, boontjes en spinazie. Winter en zomer.
    Ondertussen hebben we een heleboel superlekkere groenten leren kennen, die ik niet meer zou kunnen missen: pastinaak, venkel, postelein, boerenkool, koolrabi,... Onze maaltijden zijn er veel gevarieerder en gezonder op geworden, en beter voor het milieu, aangezien we nog zelden dingen eten die per vliegtuig naar België gekomen zijn...

    Gisterenochtend genoten van het cadeautje dat ik mijn wederhelft had gegeven voor Valentijn, twee uurtjes sauna. Het duurde een eindje eer ik tot rust begon te komen, maar het was absoluut zalig... En het cadeautje werd ook door diegene voor wie het bedoeld was, duidelijk geapprecieerd. Moeten we echt meer doen.

    Daarna trokken we naar de schoonouders, voor het tweewekelijkse bezoek. Aangezien de rest van de kliek zaterdagavond paling was gaan eten en enkel wij niet (want er was niks vegetarisch te krijgen in dat palinghuis) was het rustig. Goeie gelegenheid dus om onze trouwplannen nog eens te overlopen, meer bepaald de gastenlijst, het eten en de wijnen.
    Man man man, duur dat trouwen is... Ben nog wanhopig op zoek naar een manier om te besparen, maar ik vrees dat we er enkel hier en daar een euro of twee gaan kunnen afknibbelen... Gelukkig betalen zowel mijn ouders als schoonouders een deel. Nu ja, zo lang het dan tenminste onvergetelijk en lekker wordt...