UA-104319606-1

lotto arena

  • Queens of the Stone Age @ Lotto Arena

    Ik lees net de recensie van het concert in de Standaard, die niet geheel positief is overigens, dus het is meer dan tijd om hier zelf ook nog iets over te schrijven, zoals beloofd. Reden waarom het zo lang duurt, staat wel goed uitgelegd in de Standaard: “we hadden de muzikanten wat graag naar de achterkant van de zaal en naar de balkons gesleurd, zodat ze zelf eens konden ervaren hoe abominabel ze klonken. Van de sierlijke gitaarmotiefjes waarvoor de Queens worden geroems, was geen spoor. De drums knalden niet maar produceerden plopjes en een diep gezoem. De bas verdween in de geluidssoep.”

    We waren een beetje aan de late kant, het was ruim 20u30 eer we via auto en tram aan de Lotto Arena waren geraakt en we ons naar een verkeerd adres gestuurd ticket aan de kassa konden ophalen en tegen die tijd waren zowel het middenplein als de eerste verdieping hermetisch afgesloten. Ik, die doorgaans begin te freaken als ik geen plaats kan bemachtigen ergens in de eerste twintig rijen, wist niet wat me overkwam. Een Qotsa concert en dan verwacht worden op een plastic stoeltje te zitten, ik wist niet dat dit voor sommige mensen een mogelijkheid was, ik had er gewoon geen rekening me gehouden...
    En dus zaten we daar, op de tweede rij van het tweede balkon, geen slechte plaatsen voor theater of misschien zelfs een stand-upper, maar voor een rockconcert kan ik me nauwelijks een slechtere plaats inbeelden. Je zat niet 'in' het concert; de drums en bassen gaven geen kriebels in mijn buik, ik kon de kleine dingen op het podium niet volgen, ik hoorde maar de helft van wat Josh Homme zei, en dat was op zich al bijna niets. Ik kon amper bewegen, niet dansen, niet springen, je voelde het optreden niet, maakte er precies geen deel van uit en was meer een toeschouwer, alsof je naar iets zit te kijken op tv. Daardoor was ik het eerste kwartier vooral lastig en gefrustreerd en heb ik nadien vooral veel gemist, en precies geen inspiratie om een deftige review te schrijven...

    Niet dat er iets scheelde met het concert, op zich was het zalig, en ik heb me zelfs enorm geamuseerd, daar vanboven wiegend op mijn stoeltje, maar ik blijf met het gevoel zitten dat het anders zo'n 300% beter geweest zou zijn... Soms kon je bijvoorbeeld nauwelijks een nummer herkennen door de slechte kwaliteit van het geluid.

    Maar kom, genoeg gezaagd; de Queens waren gewoon super, en zo is er weer een van de groepen die ik altijd al wou zien van de lijst geschrapt. De show was strak en snel; toen het optreden er na anderhalf uur opzat, had ik de indruk dat ze nog maar een half uurtje bezig waren en al hun goede nummers nog moesten spelen. De zaal ontplofte al bij het vierde nummer, het absoluut zalige Feel Good Hit of the Summer (met een stukje Hard Day's night van The beatles erin). Daarna volgden het al even fijne Go with the flow, Turnin on the Screw, Hangin' Tree en Little Sister. Vol jaloezie zag ik beneden de menigte kolken, maar ook wij minder bedeelden bovenaan zaten alles behalve stil; ik vreesde soms dat het ganse balkon de dieperik in zou gaan met al die meetikkende voeten en wiegende hoofden...
    Met wat minder bekende nummers dreef mijn aandacht even weg, om helemaal terug te zijn bij het aan alle beautiful ladies opgedragen Make it with chu. Om het eens met Ilse haar woorden te zeggen, Josh Homme kan mij absoluut krijgen, da's een feit...

    Hét moment kwam er bij de bissen, toen er een immens uitgesponnen intro kwam van No one knows, nog een van mijn all time favourites, en aan de uitzinnige reacties te merken niet van mij alleen. Op dat moment kwam de energie eindelijk tot in de nok van de zaal, en ontplofte de balkons gewoon mee. Prachtig. Ik loop nog altijd op wolkjes als ik aan die laatste nummers terugdenk. Al zat Josh Homme daar ook wel voor iets tussenzitten, die man = god!
    De groep hield zich helaas braaf en strak aan het schema van de zaal, en er was slechts tijd voor één laatste nummer. Dat dit A Song for the Dead was, maakt veel goed. Toch had het optreden voor mij nog veel langer mogen duren, miste ik een aantal steengoede nummers en waren de Queens nogal karig met woorden die avond. En de volgende keer, dan sta ik vooraan. Try and stop me...