UA-104319606-1

lokerse feesten

  • Absynthe Minded - Dinosaur Jr @ Lokerse Feesten

    Het was al enkele jaren geleden, maar gisteravond raakte ik nog eens op de Lokerse Feesten. Zaterdag was het niet gelukt, ik was te moe van een ganse dag rondcrossen in allerlei verbouwingsgerelateerde winkels, dan ben ik ’s avonds soms moeilijk nog uit mijn zetel te krijgen. Op een weekavond had ik er eerst geen zin in. Moe, erg moe, en elk uur gemiste slaap betaal ik de rest van de week met een gebrek aan concentratie. Maar uiteindelijk overtuigde ik mezelf. Een mens moet wat meer uit zijn kot komen. En groepen als Absynthe Minded en Dinosaur Jr. zijn de trip naar het Lokerse hinterland al eens waard.

    Het werd wat crossen, maar ik raakte toch mooi om 19u55 op het festivalterrein. Auto op de parking en shuttlebus genomen, best wel makkelijk. Op dat vroege uur was er nog niet echt veel volk te bespeuren. Je kon als je dat wou rustig tot op de eerste rij voor het podium wandelen. In het eerste vak stond maar hier en daar een groepje mensen en ook op de rest van het terrein leek iedereen meer bezig met drinken halen, zich laten verleiden door de coca-cola meisjes en vooral babbelen. Niet echt dankbaar voor een groep om dan te moeten openen. Terwijl een groep als Absynthe Minded ondertussen de status van openingsact toch ver ontgroeid is. Maar kom, de mannen lieten het niet aan hun hart komen en speelden een gedreven set met nummers kriskras geplukt uit hun vier platen.
    Het was pas met publiekslieveling My heroics part one dat de sfeer er wat in kwam en de mensen wat minder mak werden. Al kende iedereen ondertussen Envoi toch ook al blijkbaar. Bert Ostyn zal wellicht wel nooit de meest charismatische frontman worden. Hij was spraakzamer dan anders, veel spraakzamer eigenlijk, maar dan op een beetje een dweilerige manier.

    Om half tien was het dan de beurt aan de grijze wapperende manen van J Mascis en de zijnen. Mascis die in de verste verte niet van spraakzaamheid verdacht kan woorden en nooit een letter zal spreken tegen zijn publiek... Na twee trommelvliesterroriserende zaaloptredens had ik gezworen dat ik ze niet meer live wou zien. Hun concert in AB in mei was zowat het slechtste dat ik in die zaal ooit had gezien. Maar uiteindelijk hebben ze wel straffe nummers en ik gokte dat het in openlucht allemaal niet zo erg kon zijn. Voor de zekerheid toch maar oordopjes meegenomen, maar mijn gok bleek juist en het geluidsniveau bleef deze keer ruim onder de pijngrens. Meer nog, het was gewoon een goed optreden. De distortion bleef binnen de perken waardoor we voor de afwisseling eens herkenden welk nummer ze aan het spelen waren.

    En spelen deden ze, een uur lang, zonder noemenswaardige pauzes tussen de nummers. Het was leuk om zien hoe een heel divers publiek van Dinosaur Jr. kon genieten. Ik zag zowel enthousiaste tieners, vrolijk meeknikkende twintigers en dertigers als enthousiast dansende veertigers. Grijs, een proper hemdje aan en shaken van begin tot eind, best wel cool.

    Ik had na het optreden enorm zin om te blijven en Black Box Revelation te zien, maar dan moest ik eerst Public Enemy nog door en daar heb ik niet direct een band mee. En als dertiger en brave werkmens…

  • The Magic Numbers in de Pet Shop.

    Zaterdagavond trokken we naar de Lokerse Feesten. Mr Jeronimo had eerst gevraagd of hij meekon, maar besloot te elfder ure dat hij toch liever naar een middeleeuws gebeuren ergens in Nederland elfjes ging observeren. Dus liepen wij die avond alleen rond tussen de Lokeraars.
    We besloten de strijd om een parkingplekje dit jaar niet aan te gaan, en parkeerden aan een Mac Donalds, waarvan je voor een euro een pendelbus naar de terreinen kon nemen. Best wel een aangename oplossing eigenlijk!
    Tegen 21u kwamen we aan, wat laat genoeg was om niet met een kwinkelierende Jasper Steverlinck geconfronteerd te worden. Missie 1 alvast geslaagd.

    Een van de leuke dingen aan de Lokerse Feesten is alvast dat je bij een goede groep steeds nog een plek op de eerste rijen kan vinden, hoe laat je ook bent. We wandelden met ons drankje (eindelijk een festival waar ze Ricard en cocktails verkopen!) dus moeiteloos naar voren.
    Stipt om 21u30 begonnen The Magic Numbers eraan. Het beginnummer was hetzelfde als dat van hun show in de AB enige maanden terug (This is a song), maar verder werd het vanavond vooral een soort greatest hits show, zoals meestal op een festival. Mij hoor je alvast niet klagen. The Magic Numbers waren zoals altijd lief, vrolijk (vooral de bassiste Michelle leek zich enorm te amuseren) en gewoon super.

    Na een concert van een uur werd het podium in gereedheid gebracht voor wat echte show. Een megagroot videoscherm verscheen. Het was nu immers de beurt aan The Pet Shop Boys. Ik wist niet echt wat te verwachten. Ik had als kind nog een cassette gekocht van deze mannen, maar de laatste twintig jaar was ik ze uit het oog verloren. Het verbaasde me zelfs dat deze mannen a nog leefden en b nog optreedden…
    Doorgaans is dit soort van optredens; eightieskitch met een bombastische, tot in de puntjes ingestudeerde show, niet aan mij besteed. Maar vandaag stak het jeugdsentiment de kop op, en van op een veilige afstand was het optreden toch wel genietbaar. Neil Tennant zag er indrukwekkend uit in zijn smoking en hoge hoed, en de troep mensen die verder het podium vulden, leken dat allemaal zeer professioneel en verantwoord te doen. Ik hoorde de klassiekers voorbij komen, en ook een pak nummers die ik niet kende, en saai werd het nooit. Leuke video-animatie, een zangeres met pluimen op haar hoofd, fluorescerende dansers,… Het publiek lustte er wel pap van, bij de bisnummers stonden ze tot helemaal achteraan te dansen en te springen.

    De Pet Shop Boys waren in elk geval meer te pruimen dan Magnus, die daarna aantreedden. Ik ben dan wel een fan van Barman, maar de truukjes die hij hier tentoon spreidde, waren totaal niet indrukwekkend. Een beetje roepen in de micro terwijl een andere mens staat te werken, enfin, toch plaatjes staat te draaien. Niet echt mijn ding, zeker niet toen mijn ogen begonnen dichtvallen van de slaap… De plaat van Magnus behoort dan misschien wél tot mijn favorieten, de live versie deed dat niet, en dus kropen we weer in de drukke pendelbus en dan in onze kleine grijze muis naar huis.