lissabon

  • Dag 11, 19/07

    De allerlaatste dag vandaag! We pakten onze koffers in, gingen vroeg ontbijten en trokken dan nog een laatste keer de stad in. We kochten bij een bakkerijtje een doosje verse gebakjes voor mijn ouders, en gingen dan op zoek naar iets dat we de afgelopen drie dagen eigenlijk al elke dag hadden willen kopen; een kindermaatje van een voetbalshirtje met Figo op. Die dingen waren nog behoorlijk duur, €15 durfden ze ervoor vragen, maar eergisteren hadden we een Indiër bereid gevonden ons eentje te verkopen voor €10.
    Nu natuurlijk dat winkeltje nog terugvinden, want al die kleine winkeltjes lijken op elkaar.
    Uiteindelijk vonden we de Indiër terug, maar nu stond er ook een andere kerel in de winkel, en die was het niet eens met onze prijs van €10. Uiteindelijk herinnerde onze vriend ons nog "Oh yes, for the dog" en kregen we, licht tegen de zin van Indiër nummer twee, onze trofé mee naar huis.

    Tevreden stapten we terug naar het hotel, checkten uit en namen de bus naar de luchthaven.
    Daar nog een laatste straffe expresso, en in de shop nog van die zalige bonentaartjes gekocht voor de ouders van mijn wederhelft. En dan was het wachten op het vliegtuig van Brussels Airlines, dat natuurlijk vertraging bleek te hebben. Toen we het vliegtuig eindelijk zagen aankomen rollen, bleken de vorige passagiers nog aan boord...

    Onze plaatsen bleken op de voorlaatste rij, en we waren omsingeld door een vrouw van 80, een jong koppel dat de pamper van hun baby zo nodig gewoon op hun zitplaatsen moest verversen en een bende pubers uit regio Aalst die vijfhonderd keer iets nodig hadden uit hun handbagage die al opgeborgen zat in de daartoe bestemde vakjes.
    Met heimwee dacht ik terug aan de afgelopen tien dagen, die bijna volledig Vlamingen-vrij waren verlopen, en hoe zalig dat geweest was...

    In de luchthaven werden we opgewacht door mijn pa, die ons snel naar onze hondjes bracht, voor een superenthousiast-kwispelend weerzien.

  • Dag 10: 18/07

    Onze laatste volledige dag vakantie alweer... Time flies when you're having fun...

    Een beetje een luie dag vandaag. We besloten de voormiddag wat te gaan zitten lezen in een groot park in de buurt. Na een tijdje begon mijn maag te knorren. We stapten naar een immens shoppingcenter in de buurt. Daar aangekomen, herinnerde ik me plots waarom ik dat soort shoppingpaleizen haat; een gebrek aan daglicht, onpersoonlijk, overcommercieel. We besloten ergens in de gezellige binnenstad iets te eten te zoeken in plaats van hier in een pizza hut te belanden.
    Het bleek nog een flink eind stappen om weer in de oude wijken te raken. Helemaal uitgeput vonden we tenslotte weer dezelfde broodjesbar als de vorige keer, alhoewel ik meer zin had in verse, zoete Portugese gebakjes. In de kleine bakkerijtjes in de buurt was echter geen plaats...

    Tegen 15u keerden we weer naar het hotel. Mijn wederhelft besloot een bezoek te brengen aan de ambassade, waar ze volgens onze informatie hem aan een document zouden helpen waarmee hij zonder problemen het land weer zou moeten uitraken. Dat bleek ook het geval, een kwartiertje later stond hij alweer terug op de hotelkamer. Ik had me ondertussen op het terras genesteld met Lord of the Rings.
    Ik had nog steeds zin in lekker Portugees gebak, dus gingen we ons nog tegoed doen aan zo'n cake en een lekker straffe koffie.

    's Avonds aten we op het terras bij een Italiaan. Onze ober was niet bijster vriendelijk en de porties pasta waren aan de kleine kant, maar daar had ik met mijn reusachtige pizza geen last van.

  • Dag 9: 17/07

    Om tien uur trokken we de stad al in. We hadden in België geen goedkoop reisgidsje meer op de kop kunnen tikken, en we vonden drie dagen in de stad ook te kort om echt halve dagen in musea te gaan zitten, dus besloten we gewoon wat te gaan rondwandelen. Langs de winkelstraten liepen we tot aan de Taag. Daar waren ze druk aan het werk, en was er dus weinig te zien of een rustig plekje te vinden om even te genieten van het uitzicht. Dus trokken we weer naar boven.
    Een beetje windowshoppen langs de winkels, de Camperwinkel, de Fnac even doorgelopen (waar Zita Swoon nogal werd aangeprezen), kuieren en genieten. Een broodje gegeten op een terras.
    We beklommen de steile straatjes naar de hoger gelegen oude stadswijken en rustten wat uit tussen de lokale gedreadlokte jeugd aan een klein pleintje.
    20070717_0352web

     
    Tegen 15u begon ik moe te worden, zo rondstappend legt een mens nogal wat kilometers af, en dus keerden we terug naar het hotel.

    's Avonds dan vonden we eindelijk het restaurant waar we ook gisteren naar hadden gezocht, Terra . We zochten ons een plekje in het immens grote tuinterras. Dit veggie restaurant was niet supergoedkoop, maar voor €12 mag je je tegoed doen aan het all you can eat buffet.
    We begonnen met een kom lekkere soep, en schepten dan ieder twee keer op van het warme buffet, met zeker dertig verschillende gerechtjes. Lekker! Helaas was er, in tegenstelling tot in onze eigen Komkommertijd, geen dessertje inbegrepen in de prijs.

  • Dag 8: 16/07: op naar Lissabon

    Om 6u40 staat de wekker al. Omdat het ontbijt van het hotel maar om 7u30 start, zullen we het zonder moeten doen...
    Om 7u15 wacht Christina ons op aan de ingang en brengt ons naar de luchthaven. Bij het afscheid krijg ik een krop in de keel en moet ik huilen... Ik word altijd zo emotioneel van een afscheid, niks aan te doen...

    Om 9u vertrekt onze vlucht naar Lissabon, met een kwartiertje vertraging. Het inchecken verloopt vlot, ook al heeft mijn teerbeminde enkel een papiertje van de lokale politie en geen identiteitskaart...

    12u plaatselijke tijd komen we aan. Het hotel zoeken verloopt vrij vlot. We blijken in het zakenkwartier van de stad te zitten, op wandelsafstand van het meer toeristische deel.
    We zijn een uurtje te vroeg, eigenlijk mogen we nog niet op de kamer. Toch is het meisje aan het onthaal supervriendelijk, feliciteert ons, en vertelt ons dat we de mooiste kamer krijgen, omdat het onze huwelijksreis is...
    Na een tijdje brengt een jongen onze bagage al naar boven, en dan mogen wij ook. Onze kamer ligt op het achtste en bovenste verdiep, waar er naast de fitnessruimte maar drie andere kamers zijn. Het grote verschil met de rest van de kamers is vermoed ik het terras. Het hotel heeft een zakelijke, glazen gevel zonder terrassen, maar op de bovenste verdieping zijn er minder kamers en is er wel ruimte voor een mooi, groot dakterras, compleet met teakhouten ligstoelen. Super! Daarnaast wacht ons de obligate fles champagne (allemaal voor mijn wederhelft want ik lust dat niet), fluffy badjassen, een vriendelijk welkomstkaartje én een doosje lekkere pralines. Huwelijksreizen, het is een aanrader...

    Ondertussen knort onze maag zo luid dat ik vrees dat de hele wijk het kan horen, en gaan we op zoek naar eten. In een klein bakkerijtje een straat verder bestellen we een aantal grote koffiekoeken en wat te drinken. We betalen amper €5 maar hebben zo veel eten dat we het niet opkrijgen, hoeveel honger we ook hadden... Dan keren we terug naar de kamer, waar ik prompt in slaap val op het zachte bed.

    's Avonds gaan we op zoek naar eten. Ik heb een lijst afgedrukt van het internet met allemaal vegetarische restaurants, dus moeilijk moet dat niet zijn. Toch lopen we hopeloos verloren, in de regen nog wel, en komen we in de meest verlaten, grauwe buurten terecht. Uiteindelijk vinden we een restaurant, niet hetgene dat we zochten, maar een ander van de lijst. Het blijkt echter maar over een half uur open te gaan, en heeft een bijzonder triest geveltje... We zitten een half uur in een parkje wat verderop, en wanneer we daarna het restaurant binnenstappen blijkt het enorm gezellig. Hoe later op de avond, hoe voller het loopt, tot aan bijna elk tafeltje een groepje mensen zit. We doen ons tegoed aan een canneloni en een seitansteak, gevolgd door een heerlijke passievruchten-kaastaart met bessensaus en een chocomousse...

  • Huwelijskreis: de ondoordringbare logica van luchtvaartmaatschappijen

    De nederlanders van Time Out hebben onze ruitervakantie annex huwelijksreis op de Azoren vorige week bevestigd, en dus konden we zaterdag op zoek naar de goedkoopste/makkelijkste manier om daar te raken.
    Dat moet een makkie zijn, even op het net surfen, boeken, en klaar. Kunnen we de rest van de dag al eens gaan kijken voor een leuk kostuum voor mijn wederhelft...

    Not so easy I'm afraid...

    Ten eerste bleken een boel vluchten al niet meer verkrijgbaar aan de echt goedkope tarieven. Ten tweede sloten de vluchten enorm slecht op elkaar aan (vanuit Belgie kan je niet rechtstreeks naar Ponta Delgada, je moet overstappen in bijvoorbeeld Lissabon). Ten derde zijn de sites van de diverse luchtvaartmaatschappijen niet altijd even duidelijk. Ten vierde zijn er zo veel opties (hebben ook eens gekeken om vanuit Amsterdam of Londen rechtstreeks te vliegen en naar daar te sporen. Forget it. De trein is niet alleen duurder dan het vliegtuig (waar is daar de logica van?!?), websites van spoorwegmaatschappijen zijn ook behoorlijk cryptisch. ) dat een mens het op den duur echt niet meer weet...

    Enfin, na een halve dag en een heel punthoofd gaan we de knoop doorhakken. We kiezen voor een vlucht naar Lissabon met Brussels Airlines om dan over te stappen (na vijf uur te wachten weliswaar) op een vlucht van Sata naar Ponta Delgada.
    We gaan boeken. Tot hiertoe hadden we alle prijzen opgezocht op basis van een persoon. Gewoon maal twee doen en je hebt de prijs voor ons beiden, ja dus?
    Niet dus.
    Wanneer je op de site van Brussels Airlines het knopje van een passagier op twee zet, wordt een ticket voor de heenreis plots twintig euro duurder. En voor de terugreis acht euro. Per persoon uiteraard.
    We dachten eerst dat het een foutje was, maar na herhaaldelijk opnieuw intypen bleek er niets te veranderen. Dus hebben we maar geboekt. Alhoewel we er niets van begrijpen...
    Gelukkig hanteerde Sata een iets begrijpelijkere logica en bleef bij hen de prijs onveranderd...