UA-104319606-1

lijf

  • De wijvenweek gaat van start! Deel 1: mijn lijf

    ww_logo_120x120

    En nu is het dan zover, de eerste wijvenweek op de blogs. Alle interessante info over de initiatiefnemers, deelnemers, het hoe wat en waarom kan je vinden op de sites Wijvenweek en Wijvenblogs.

    Mijn lijf dus. Ik heb al eens gespiekt hoe de andere 'wijven' dit thema hebben aangepakt, en het deed me alvast instemmend knikken, glimlachen, vergelijken. Leuk.

    Ik denk dat we het op één punt wel eens kunnen zijn. Vrouwen zijn bijzonder kritisch voor zichzelf en elkaar. Ik vermoed niet dat mannen een half uur lang naar één imperfectie in de spiegel kunnen staren, of met het idee spelen die dag met een kartonnen zak op hun kop te gaan werken omdat er een puist naast hun neus staat. Ik denk dat eerlijk waar niet. Ik denk ook niet dat mannen zo hard tillen aan die ene puist, moedervlek, donshaar, of whatever het is dat ons zo hard doet freaken. Neen, we doen het onszelf aan.

    Mijn lijf dan. Ik ben er wel content mee, met dat lijf. De ene dag al meer dan de andere, maar gemiddeld gezien kan het er zeker mee door. Al zijn er van die, om het in vrouwenboekskestaal te zeggen, 'probleemzones'. Mijn buik bijvoorbeeld, daar ben ik al van mijn veertien ofzo ontevreden van. Alwaar de rest van mijn lichaam slank/mager is, was mijn buik altijd dé plaats waar de chocola een afzetplaats vond, zo net dat tikje ronder dan de rest van mij, en daardoor in mijn ogen niet passend. Grmpf.

    Op mijn zeventiende besloot ik dan een navelpiercing te nemen om me voorgoed met die buik te verzoenen. Dat hielp wel, moet ik zeggen. Zonder schroom droeg ik toen heupbroeken (toen die nog moeilijk te krijgen waren!) en korte tshirtjes. Leuk! Ik kon me toen echt verzoenen met dat lichaamsdeel.
    Na een half jaar is die piercing echter gigantisch gaan ontsteken en allergisch reageren en enfin, het eindigde op de onderzoekstafel van de huisarts met boze ouders en een klein littekentje, maar zonder piercing.

    Ondertussen komt de '30' in zicht, en iedereen heeft me gewaarschuwd dat je vanaf dan dus begint te verdikken. Ik heb mijn jonge leven lang altijd alles gegeten wat ik wou, en op een dag kon dat behoorlijk oplopen; een half pak koeken, een fles cola, een ijsje, een halve zak snoep, een pak frieten, whatever, zonder ook maar een kilo aan te komen. Sinds onze trouw is dat echter aan het veranderen, heb ik al gemerkt. Op onze trouwdag stond mijn gewicht weer laag, wegens weken van zenuwen en niet kunnen eten, maar sindsdien zijn er wel enkele kilo's bij. Ok, ik troost mezelf dan met de vaststelling dat ik nog steeds pas in de broeken die ik droeg op mijn veertiende, maar sommige beginnen wel serieus strak te zitten nu. En dat staat me alles behalve aan.

    Ik heb al geprobeerd er iets aan te doen; frisdrank serieus teruggeschroefd (enkel nog biogedoe en maar een drietal keer per week meer), koeken vervangen door 'gezonde' koeken en fruit, snoep zo goed als volledig geschrapt. Toch kan ik bepaalde dingen niet laten; ik ga nog liever dood dan mijn dagelijkse portie chocola te laten, en ik kan niet overleven op slaatjes en rauwkost; ik hou van een hartige maaltijd. Daar raak ik niet aan.
    Ik heb me al zitten afvragen wat het nu precies is dat me doet verdikken; de 30 in aantocht; het voltijds werken en daardoor 95% van de tijd stilzitten waar ik vroeger veel meer ging wandelen? Ik neem me voor om in het weekend meer te gaan sporten, maar elk weekend moet ik toch vaststellen dat de zetel luider roept dan het zwembad en dat ik gewoon niet gemaakt ben om te sporten. Paardrijden ja, dat wel, maar elk weekend regent het, of nemen de mensen van de manège gewoon hun gsm niet op. Enfin, altijd wel iets...

    Toch weiger ik dus drastische maatregelen te nemen. Ik ga niet mijn hele leven op droge boterhammen leven. Ik eet ongeveer waar ik zin in heb, maar probeer het allemaal nog net iets gezonder te doen. Ik probeer meer te bewegen, maar slaag daar tot hiertoe niet echt in. We zien wel zeker...