UA-104319606-1

leuven

  • Leven aan 140 km/uur

    Ook afgelopen zaterdag was een werkdag. Nu ja, een uitstap naar Leuven met onze vrijwilligers en dus zeker niet onaangenaam, maar het blijft werk natuurlijk; opgestaan om half acht en pas om half zes 's avonds weer thuis. Van het treinstation naar de Vooruit gecrosst om tickets te halen voor het FilmFestival. Mijn agenda puilt uit; theater, vrienden, paardrijden en volgende week 4 dagen Amsterdam, dus ik moest goed zoeken om nog 5 vrije avonden te vinden waar ik een late voorstelling van het FilmFestival kon bijpersen. Maar het is gelukt, en vanaf woensdagavond kan je me dus 5 dagen lang elke avond in een Gentse bioscoop vinden. Wie ook wil gaan, er zijn nog gratis kaarten via Gentblogt te winnen  trouwens.

    In Leuven kennis gemaakt met de Ethiopische keuken van House of La Libela; voor het eerst in tientallen jaren met de handen gegeten, vreemd. Vreemde smaken ook, helemaal anders dan pakweg Indisch eten vond ikzelf, maar wel de moeite om eens uit te proberen. Heel gezellig ook, echt een ervaring!

    Zaterdag, zondag, maandag en vandaag gezocht en gemaild naar bed and breakfasts in Amsterdam. Wat een frustrerende ervaring... Alle b&b's met een goede ligging waren volzet voor de nachten die ik zocht. Uiteindelijk een gevonden met nog een kamer vrij, bijna onmiddellijk bevestigd per mail dat ik de kamer wil, maar er kwam geen antwoord. Deze morgen kwam ik op het werk en las hun om half twaalf 's avonds verstuurde mail dat ze ondertussen telefoon hadden gekregen van een andere geïnteresseerde en hun laatste kamer al aan hen hadden verhuurd, en ik stond dus weer bij af. Grr...
    Nu moet ik in Amsterdam zijn voor een congres volgende week en is het dus niet dat ik andere data kan kiezen ofzo, ik had echt wel een slaapplaats nodig. Gelukkig was er nog één andere b&b die een kamer hebben in een andere vestiging die zij uitbaten, helaas een bed alleen, geen breakfast daar, maar op de site zien de kamers er wel gezellig uit en het ligt pal in het centrum, in een oud grachtenpand, ziet er alvast leuk uit. Na het congres blijf ik dan het weekend in Amsterdam hangen om de stad te verkennen...

    Spannend trouwens, dat congres, de Nederlanders waarmee ik samenwerk voor een project hebben me gevraagd samen een workshop te geven, 'en Anglais'. Het zal sterven worden van de zenuwen en heb lang getwijfeld, maar dan besloten dat ik deze unieke ervaring toch echt niet mag mislopen. En ik moet maar een kwartiertje vullen... Maar ik heb besloten dat ik na die slopende dag dan wel een ontspannend weekendje ter plaatse heb verdiend, niet?

  • Leuven enzo

    Zondag was gelukkig niet voor de volle 100% een deprimerende dag... Want zondag werden we in de namiddag verwacht ten huize van mijn beste vriendin en haar man in Leuven. En de honden waren uiteraard ook welkom!
    Na een fijne babbel over trouwfeesten, familiehistories en de verkiezingen begonnen we allemaal honger te krijgen, en trokken met zijn allen (honden dus incluis) naar het centrum. Daar streken we neer op het drukke terras van een Mexicaans restaurant in de Muntstraat, waar we voor 18€ zelf een schotel konden samenstellen... De honden hadden enorm veel bekijks, zoals gewoonlijk, en we werden weer door verschillende mensen aangesproken. Figo, groot van gestalte maar klein van hart probeerde verschillende keren te ontsnappen als de mensen te geweldig waren, hem probeerden aaien of rare bewegingen maakten, maar Luca liet zich alle aandacht welgevallen.

    Met een werkelijk overvolle maag wandelden we daarna via het stadspark terug naar hun appartement.
    Ik was al lang niet meer in Leuven geweest, en het voelde bijzonder vreemd aan om er terug te zijn. Ik heb vijf jaar op kot gezeten vlak langs datzelfde stadspark, en toch voelde die omgeving totaal niet meer vertrouwd. Wanneer we het verlieten langs een andere uitgang dan die waardoor we waren binnengekomen, had ik zelfs even moeite om me te oriënteren, en dat terwijl ik dat traject honderden keren afgelegd moet hebben; op weg naar een vriendin, op weg naar de les, om weg om iets te gaan eten,...
    Leuven heeft altijd aangevoeld als 'thuis', als supervertrouwd, en het was de eerste keer dat ik me er vreemd voelde, als een toerist, een bezoeker,...

    Iets anders nu, gisteren heeft onze arme Figo zich serieus bezeerd. Het ganse verhaal kan je lezen op hun eigen blog , maar het komt erop neer dat hij tijdens een gigantische sprong over een afsluiting met koorden is gesprongen en is blijven haken en gevallen... Eerst dacht ik dat er niets aan de hand was, maar toen bleek dat er op beide voorpoten toch wel een serieuze wonde ontstaan was. Omdat galgo's zo'n dunne huid hebben zonder veel haar als bescherming en zonder veel lichaamsvet eronder, scheuren ze heel makkelijk open... En gisteren dus ook, hij heeft twee japen van zo'n vier cm lang waar de huid gewoon weg is en het vlees eronder bloot ligt... Een andere hond zou van zo'n val niks mankeren, maar arme Figo dus wel... Hij was de rest van de avond behoorlijk zielig...
    couch