UA-104319606-1

lautentides

  • Tweedaagse trektocht in de Canadese Laurentides

    beverhut

    Na 6 dagen Montreal was het tijd geworden voor wat anders. Canada is een gigantisch land en Quebec een grote provincie, dus wat beter dan na de stad eens de natuur verkennen. Om 9u werden we verwacht in Mont Laurier, een dorpje in de Laurentides, de natuurstreek bij uitstek waar de Montrealers gaan skieen, vissen, jagen, ... Wij hadden een tweedaagse trektocht te paard gereserveerd.

    De dag voordien waren we onze huurauto gaan afhalen, wat enige aanpassing had gevergd (je kan in Canada enkel 'automatieken' huren, tenzij je fors bijbetaalt voor een manuele versnellingsbak) en op amper een half uur ook een verkeersboete had opgeleverd. We zagen nergens een verbodsbord, een local verzekerde ons dat we daar mochten parkeren, maar op het half uur dat het ons koste om de gastheer van onze b&b te vinden, had de politie ons al gevonden. In Montreal blijken ze iets strikter om te gaan met bewonersparkeren dan in Gent het geval is!

     

    Om 6u30, een half uur later dan gepland, begonnen we aan het tweede deel van ons Canadees avontuur, oftewel de rit van zo'n drie uur de natuur in. 

    Montreal staat werkelijk vol verkeerslichten, die ook nog eens constant op rood staan en totaal niet op elkaar zijn afgestemd, waardoor de stad uitraken op zich al vrij veel tijd nam. Eens op de snelweg wees de rest echter zichzelf uit, letterlijk altijd rechtdoor. Eerst op de grote snelweg door de suburbs, dan op de grote snelweg door de natuur die dan veranderde in een kleinere autoweg tussen de 'bergen'. We passeerden Mont Tremblant, het ski-oord waar enkele maanden tevoren nog de vrouw van een bekende acteur is omgekomen. De autoweg was ondertussen een baantje geworden dat gewoon rechtdoor de dorpen gaat en waar je dus telkens maximaal 50 mag rijden. En hoe klein en afgelegen de weg oog, we passeerden flitsers!

     

    Met wat vertraging bereikten we Mont Laurier, nu nog Le Rêve Blanc vinden, de manege. Makkelijker gezegd dan gedaan, we vonden wel de straat voor de onze, maar niet de juiste straat. Na een half uur een uitgestorven wegel langs een grote rivier op en af gereden te hebben, zonder ooit iemand te passeren om de weg aan te vragen, besloten we toch naar eens te bellen, we waren ondertussen al een dik uur te laat. Google Maps bleek ons aan de verkeerde kant van de rivier te hebben gestuurd en het verschil tussen Route du Ferme Rouge en Chemin du Ferme Rouge niet te kunnen maken> Blijkbaar waren we niet de eersten die hier verloren reden...

     

    Ondertussen had onze Franse gids de paarden al helemaal opgezadeld. Voor de tweedaagse zouden het enkel wij zijn en dan de jonge gids, pure luxe dus. Ik kreeg een bijzonder mooie merrie toegewezen, die wel net hengstig was geweest en dus nu en dan wel wat kuren zou demonstreren, Cheyenne. Mijn wederhelft kreeg de iets gelijkmatiger van temperament zijnde ruin Spirit. Na de laatste voorbereidingen vertrokken we meteen voor twee dagen de natuur in, onze koffers en toiletgerief achterlatend in de koffer van de auto.

    cheyenne

    Die eerste dag was het ijskoud. In Montreal zat er bovendien een stormwind, die gelukkig hier in de heuvels een stuk minder was. Toch was het amper 11 graden op het warmst van de dag en ondanks wintertrui en windjekker hebben we de hele dag gemeen kou gehad. Zelfs de warme chocolademelk tijdens de lunch (zittend op omgevallen boomstammen tussen de struiken in het bos) kon daar weinig aan veranderen.

     

    De paarden bleken super mee te vallen, geen afgereden manegepaarden maar paarden met karakter. Te veel karakter soms, zo sprong Cheyenne tijdens de eerste galop met mij het bos in en tijdens het oversteken van een klein greppeltje sprong ze een meter hoog de lucht in, wat in combinatie met het westernzadel enkele centimetersgrote blauwe plekken opleverde.

    Toch was het zalig. Met amper 3 man de natuur intrekken, pure luxe. Onze gids had in Frankrijk ecotoerisme gestudeerd en gaf constant uitleg, over de dieren van de streek, de jacht, het land, de tochten te paard en de hondensledetochten die hij in de winter begeleidde. Het was niet altijd even makkelijk te volgen in het Frans. Zo verkeerde ik een paar uur in de overtuiging dat 'castors' een soort herten waren, tot het me begon te dagen dat die omgeknaagde bomen links en rechts toch weinig met harten te maken konden hebben. Bevers dus.... Qua levende dieren zagen we marmotten, een hoop eenden en vogels en ook eens een tweetal herten. Van de bevers echter enkel de hutten die ze bouwen en van de beren die er wonen enkel twee vellen die ergens aan de buitenkant van een huis gespijkerd hingen. De wolven, vossen, dassen van de streek lieten zich niet zien. Onze gids had het jaar voordien echter nog een berenjong gezien...

     

    Na een zestal uur paardrijden kwamen we aan op onze slaapplaats, een door de eigenaar zelfgebouwde boshut zonder stromend water, electriciteit of enige vorm van sanitair. Voor er van enige rust sprake kon zijn, was het echter eerst de paarden afzadelen, borstelen, eten en drinken geven en goed vastmaken voor de nacht. Nadien konden we eindelijk zelf wat opwarmen dicht bij de oude houtstoof die de hut gelukkig had. Er waren ook een tafel en stoelen en twee gasvuurtjes om op te koken. Met het eten uit onze zadeltassen maakte de gids spaghetti klaar, waarbij mijn saus bestond uit opgewarmd groentensap... Toch smaakte die elementaire pasta hemels; wam eten en een stoel na een ganse dag bevriezen op een paardenrug.
    cabin

    Om te slapen hadden we naast onze slaapzak zelfs een echte matras, die op het kleine verdiepinkje van de hut lag. Ondanks dat comfort deed ik geen oog dicht...

     

    Om 7u30 was iedereen al spontaan wakker geworden. Ook Belle, de huishond van de uitbaters van het paardrijden. De hond was een vondeling die nooit enige scholing had gekregen, maar die overal met de paarden meeliep, zonder leiband, en die voorbeeldig luisterde. De ganse tweedaagse tocht liep ze gezellig langs de paarden mee...

    Tegen 9u hadden we ontbeten, de paarden verzorgd en weer helemaal opgetuigd en begonnen we aan de tweede tocht. Beter weer vandaag, nog een koude wind, maar een aangenaam zonnetje dat onze handen en ons gezicht liet verbranden zonder dat we iets in de gaten hadden. We beklommen een helling van een in ombruik geraakt ski-oord en hadden daar een prachtig zicht op twee meren, langs elke kant van de heuvel een. Ongelofelijk hoeveel ruimte Canada biedt. Daarna maakten we enkele tochten langs de meren, waarbij de dorpelingen telkens rondom het meer wonen, echt zalig. Met de stramme spieren viel het gelukkig veel beter mee dan gevreesd, enkel wat schuurplekken omdat we niet onze rijbroek aanhadden maar een gewone jeans. 

     

    Toen we iets na 16u weer bij de auberge aankwamen die de eigenaars van de paarden uitbaten, hadden we vooral spijt dat de tocht er al opzat, We hadden zo veel liever nog een extra dag paardgereden, maar ja, dan bleef er helemaal geen tijd meer over voor Quebec stad, en die wilden we toch ook absoluut nog zien. Onze supercomfortabele wolvenkamer en het viergangendiner dat we kregen voorgeschoteld konden ons echter wel bekoren, maar vooral het hete bad in onze eigen badkamer. Na twee dagen zonder tandenborstel, deo of haarkam, zonder toilet of wasbakje beseften we pas toen we in dat bad zaten hoe smerig en stram we waren...

     

    De volgende ochtend, eer de 550 km naar Quebec aan te vatten, ging ik nog even met de puppies spelen. De uitbaters organiseren in de winter dus trektochten met de hondenslee, en achter de auberge zitten meer dan 120 honden. De enkele weken oude puppies liepen echter nog gewoon los op het domein, en kamen vrolijk en enthousiast in mijn vingers en fototoestel bijten toen ik hem kwam begroeten. Ik had echt zo graag nog een of enkele dagen langer gebleven, zo tussen de paarden en de honden gelukkiger kan een mens niet zijn. Als er die lokroep van de stad niet was geweest tenminste... We namen afscheid van de hartelijke uitbaters die ons aanspoorden eens terug te komen in de winter om een sleetocht te komen maken, en om 9u30 waren we al opzeg naar Quebec...