las vegas

  • Las Vegas

    Het contrast kon niet veel groter zijn, onze cottage in het zand tussen de hikers in Death Valley en dan de reuzesuite met twee badkamers en iemand die jouw auto parkeert en de koffers naar de kamer brengt. En wat voor een kamer... Las Vegas is luxe. We hebben ons goed laten verwennen op restaurant, waar de Zoon overigens geen enkel probleem vormde en alle kelners integendeel met hem kwamen spelen. Genoten van het spektakel van Ka, een van de vele shows van Cirque du Soleil terwijl er een peperdure (180 dollar plus tax) en overgekwalificeerde babysit bij een slapende Zoon waakte. Gegeten in het rainforest café waar namaakbeesten constant blèren tot groot jolijt van Zoon die ogen tekort kwam. Want dat is ook Las Vegas; veel, groot en vooral luid. Overal luide muziek, tot in het mooie restaurant toe. De muziek van een van de vele zwembaden beneden was zo luid dat je overdag amper op ons terras kon zitten 19 verdiepingen hoger. Nergens is het rustig, overal mensen en ze lijken allemaal in overdrive te functioneren. Maar er is zoveel te zien en te beleven, zelfs als je niet wil gokken... Zoon vond het allemaal geweldig, kreeg complimenten op zijn hemdje " hey little dude, love that shirt with the cool bugs". Onze twee nachten ginder waren precies veel te kort. Ergens las ik dat het geen bestemming is voor kinderen. Maar da's absoluut niet waar. Het is gewoon 1 groot pretpark. Zoon was niet uit het zwembad weg te slaan en zelfs onze hotelsuite was een groot speelavontuur voor hem. De mensen zijn best lief voor kinderen. Het enige nadeel, alles is er duur en gezond eten bestaat niet. Winkels vol drank, geen probleem, maar ergens een stuk groente vind je niet tenzij je de auto neemt. Wel is het zo dat alles veel geld kost, de ene keer dat we goedkoop aten hebben we geweten waarom...

  • Death valley

    Hoe snel het landschap hier kan veranderen. Tussen San Francisco en Oakhurst een groot weidelandschap afgewisseld met boomgaarden en velden. Dan de bergen en tussen Oakhurst en Death Valley een steeds kaler wordend landschap tot we plots in de woestijn zaten. Tanken voor je het park binnengaat zeggen ze, maar hoe doe je dat als je op nog 2 uur rijden van je bestemming bent en er plots nergens nog een teken van leven is? Gelukkig was er net een klein tankstation als onze benzinetank al enkele mijl officieel leeg was. Dringend tijd om iets te eten ook, maar bij het zien van de baby en het horen van het woord vegetariër stuurde de uitbaatster ons door naar het stadje Californië, een half uur rijden verder, totaal onaangeduid, plots opdoemend in de woestijn, je moest het kennen om het te vinden. Na de lunch door, steeds minder auto's op de baan tot we zo goed als alleen op de baan waren. Death valley national park in z'n op naar ons hotel in Panamint Springs. Plots een bocht in de weg en daar lag onze 'resort', tankstation en motel rechts van de weg, aangevuld met een restaurant, camping links. Inchecken in het tankstation. Ik had het enige huisje gereserveerd, met een frigootje, living, airco, als enige in het motel een tv die weliswaar niet werkte en een terrasje. Wel geen microgolf, dus voor zoons flesje moesten we 's morgens en 's avonds naar het tankstation verderop. Geen luxe maar meer dan genoeg comfort en echt zo wel een 'desert feel'... De andere gasten? Een paar oudere mensen en voor de rest vooral hikers en motards. Op het terras bij ondergaande zon burgers gegeten en dan plots kwam de maan op vanachter de bergen. Ontzettend snel en heel mooi. 'S Morgens na een all you can eat breakfasts van 10 dollar (pancakes, eggs, yoghurt,...) een uur verdergereden dieper het park in naar het toeristisch hart, Furnace Creek. Badwater gezien, het warmste punt van de VS, of zelfs de wereld, maar op zich is er weinig te zien. Zabriskie Point gedaan, met adembenemend uitzicht. Dor maanlandschap overal, temperaturen nu eind maart tegen de 30 graden. Droog, maar ontzettend mooi. Dante's view helaas moeten schrappen omdat Zoon plots 40 graden koorts had en er helemaal geen leven meer inzat. Op weg naar het hotel wel nog de ruïnes van een borax mijn bezocht. Vroeger logeerden de Chinese arbeiders (circa 1880) gewoon in de vlakte terwijl de andere werknemers in Furnace Creek sliepen. De karren met verwerkte erts werden honderden kilometers ver getrokken door teams van telkens 10 ezels. En ergens voedsel of water. Moeten helse tijden geweest zijn. Opnieuw genoten van de zonsopgang op het terras en iets gegeten, heerlijk geslapen in de stilte maar de volgende dag nog steeds een koortsige zoon helaas. Hij hield zich wel ontzettend kranig en at flink mee van het ontbijt. Tijdens het tanken nog een roadrunner gezien en dan de baan op naar Las Vegas. Vlak over de grens met Nevada nog gestopt aan het enige spookstadje da bereikbaar lag aan een asfaltweg, er zijn er veel in de streek maar allemaal aan geen of hoogstens een dirt road gelegen en we hebben een klein eindje van zo'n weg gedaan, levensgevaarlijk, als je lek rijdt is er immers geen gsmontvangst... Het spookstadje dus, Rhyolite, een mijnstadje van 1905-1920. Getankt in Beatty, wat er ook geweldig wild wild west uitzag en dan twee uur vlammen door niemandsland tot we in the fabulous Las Vegas aankwamen in de pure luxe van ons signature hotel...