UA-104319606-1

lamb

  • Feest in het Park

    De suburbs van Gent reikten dit weekend helemaal tot aan de Donkvijvers in Oudenaarde, alwaar een heleboel Gentse groepen de drie podia bevolkten. Zelf trok ik er zaterdagavond naartoe. Voor het eerst trouwens, en ik moet zeggen, leuk festivalletje!

    Mijn reden om te gaan was vooral de reünie van Lamb, maar het was zo'n leuk weertje die dag dat we iets vroeger vertrokken en om 18u ook Lady Linn and her magnificent seven meepikten. Iedereen heeft die groep de laatste twee jaar waarschijnlijk al 75 keer live gezien, maar ik nog niet. Ik zag ze ooit eens op het feestje van Freya Vandenbossche, en daar kon de muziek me absoluut niet bekoren. Ik heb soms wat tijd nodig in die dingen blijkbaar, want nu zowat gans Vlaanderen Lady Linn in de armen heeft gesloten, ben ik ook wel mee.
    buitenverblijfje was geworden …
    Als tweede groep kreeg zij de stikhete tent maar voor de helft gevuld, wat de aanwezigen genoeg persoonlijke ruimte gaf om te staan zweten en/of dansen, dus mij hoor je niet klagen. Ik zag een groep die op dreef was en hoorde mooie versies van de singles Cool Down en Love Affair en een langgerekte, zoals verwacht enorm enthousiast onthaalde versie van prijsbeest I don’t wanna dance, waarbij de blazerssectie zelfs een wandelingetje maakte tussen het publiek van een ondertussen al veel voller gelopen tent. Heel leuk optreden!

    Ik liet The Subs aan mij voorbijgaan (ik ontdekte immers de mojitobar, zo lekker zeg!!!) en genoot aan het ministrandje van de ondergaande zon op de prachtige achtergrond van het meer. Ik vermoed dat Feest in het Park het mooiste festivalterrein heeft van Vlaanderen trouwens, mooi en gezellig.  

    Het wachten op Lamb, die pas om 23u10 zouden spelen, duurde uiteindelijk wat lang, maar we slaagden er wel in een plekje te veroveren op de derde rij. Het was - even rekenen- de vijfde keer dat ik de groep live zag, maar na 5 jaar stilgelegen te hebben was ik er rotsvast van overtuigd dat ze nooit nog zouden terugkeren en wou ik er absoluut bijzijn. Op vijf jaar tijd lijkt er in het mysterieuze Lamb universum alleszins niets veranderd. Lou heeft nog steeds een engelenstem en Andy springt nog steeds als een klein kind zo content heen en weer, vooral wanneer er drums aan te pas komen. Bij Gabriël kreeg ik zowaar tranen in de ogen. Ok, ik was al het ganse weekend wat overemotioneel, maar het nummer van onze openingsdans nog eens live horen deed me toch echt wel wat. Ook Gorecki was puur kippenvel trouwens.

    Afsluiten deed Arsenal. Ik had gedacht rustig vooraan te blijvcen staan, maar moest algauw mijn plan herzien toen ik werd platgeduwd door langs de ene kant een bende gillende tienermeisjes en aan de andere kant rondspringende boertige gasten. Op naar een rustigere plek ergens in het midden van de tent dan maar, waar gelukkig ook nog steeds meer dan sfeer was en zo goed als niemand kon weerstaan aan de tropische dansmuziek waar Arsenal ondertussen een zeer geslaagd eigen geluid mee heeft gebrouwen. Het recept is bekend, de hits werden de ene na de andere meegezongen en het publiek was zo enthousiast dat we voor het eerst vanavond bisnummers kregen, dat sommige nummers (Estupendo) dan maar twee keer werden gespeeld en dat de groep rustig 10 minuutjes bleef doorspelen nadat het optreden eigenlijk al afgelopen had moeten zijn. Iets nieuws kregen we niet te zien, ofwel hou je van Arsenal ofwel moet je er niet van weten, maar de groep klonk goed geolied en wist zijn enthousiasme zonder enige moeite op de massa over te brengen.

    Op 5 minuutjes stonden we wat later al aan de auto, compleet uitgeteld, en zonder files of toestanden raakten we thuis, wat een verademing in vergelijking met de meeste andere festivals... De rest van het weekend was ik wel in absolute zombiemodus, weggaan tot 3u30 ben ik blijkbaar echt ontgroeid...

  • Feest in het Park

    De suburbs van Gent reikten dit weekend helemaal tot aan de Donkvijvers in Oudenaarde, alwaar een heleboel Gentse groepen de drie podia bevolkten. Zelf trok ik er zaterdagavond naartoe. Voor het eerst trouwens, en ik moet zeggen, leuk festivalletje!

    Mijn reden om te gaan was vooral de reünie van Lamb, maar het was zo'n leuk weertje die dag dat we iets vroeger vertrokken en om 18u ook Lady Linn and her magnificent seven meepikten. Iedereen heeft die groep de laatste twee jaar waarschijnlijk al 75 keer live gezien, maar ik nog niet. Ik zag ze ooit eens op het feestje van Freya Vandenbossche, en daar kon de muziek me absoluut niet bekoren. Ik heb soms wat tijd nodig in die dingen blijkbaar, want nu zowat gans Vlaanderen Lady Linn in de armen heeft gesloten, ben ik ook wel mee.
    buitenverblijfje was geworden …
    Als tweede groep kreeg zij de stikhete tent maar voor de helft gevuld, wat de aanwezigen genoeg persoonlijke ruimte gaf om te staan zweten en/of dansen, dus mij hoor je niet klagen. Ik zag een groep die op dreef was en hoorde mooie versies van de singles Cool Down en Love Affair en een langgerekte, zoals verwacht enorm enthousiast onthaalde versie van prijsbeest I don’t wanna dance, waarbij de blazerssectie zelfs een wandelingetje maakte tussen het publiek van een ondertussen al veel voller gelopen tent. Heel leuk optreden!

    Ik liet The Subs aan mij voorbijgaan (ik ontdekte immers de mojitobar, zo lekker zeg!!!) en genoot aan het ministrandje van de ondergaande zon op de prachtige achtergrond van het meer. Ik vermoed dat Feest in het Park het mooiste festivalterrein heeft van Vlaanderen trouwens, mooi en gezellig.  

    Het wachten op Lamb, die pas om 23u10 zouden spelen, duurde uiteindelijk wat lang, maar we slaagden er wel in een plekje te veroveren op de derde rij. Het was - even rekenen- de vijfde keer dat ik de groep live zag, maar na 5 jaar stilgelegen te hebben was ik er rotsvast van overtuigd dat ze nooit nog zouden terugkeren en wou ik er absoluut bijzijn. Op vijf jaar tijd lijkt er in het mysterieuze Lamb universum alleszins niets veranderd. Lou heeft nog steeds een engelenstem en Andy springt nog steeds als een klein kind zo content heen en weer, vooral wanneer er drums aan te pas komen. Bij Gabriël kreeg ik zowaar tranen in de ogen. Ok, ik was al het ganse weekend wat overemotioneel, maar het nummer van onze openingsdans nog eens live horen deed me toch echt wel wat. Ook Gorecki was puur kippenvel trouwens.

    Afsluiten deed Arsenal. Ik had gedacht rustig vooraan te blijvcen staan, maar moest algauw mijn plan herzien toen ik werd platgeduwd door langs de ene kant een bende gillende tienermeisjes en aan de andere kant rondspringende boertige gasten. Op naar een rustigere plek ergens in het midden van de tent dan maar, waar gelukkig ook nog steeds meer dan sfeer was en zo goed als niemand kon weerstaan aan de tropische dansmuziek waar Arsenal ondertussen een zeer geslaagd eigen geluid mee heeft gebrouwen. Het recept is bekend, de hits werden de ene na de andere meegezongen en het publiek was zo enthousiast dat we voor het eerst vanavond bisnummers kregen, dat sommige nummers (Estupendo) dan maar twee keer werden gespeeld en dat de groep rustig 10 minuutjes bleef doorspelen nadat het optreden eigenlijk al afgelopen had moeten zijn. Iets nieuws kregen we niet te zien, ofwel hou je van Arsenal ofwel moet je er niet van weten, maar de groep klonk goed geolied en wist zijn enthousiasme zonder enige moeite op de massa over te brengen.

    Op 5 minuutjes stonden we wat later al aan de auto, compleet uitgeteld, en zonder files of toestanden raakten we thuis, wat een verademing in vergelijking met de meeste andere festivals... De rest van het weekend was ik wel in absolute zombiemodus, weggaan tot 3u30 ben ik blijkbaar echt ontgroeid...