UA-104319606-1

koninklijk circus

  • Beirut @ Cirque Royal 06/05

    Keelontsteking of niet, weinig kon me weerhouden om naar het al lang uitverkochte optreden van Beirut te gaan gisterenenavond. Voorzien van keelspray, hoestfles en medicatie wandelde ik gisteren na het werk gewoon te voet naar het Koninklijk Circus, handig aangezien er geen parking is in die buurt.
    Het Koninklijk Circus is een beetje een aparte zaal, voorzien van vooral veel zitplekjes in een halfrond en een zeer beperkte oppervlakte om te staan vlak voor het podium, maar bleek zich perfect te lenen voor dit soort concert. Vanop mijn zitplekje beneden op de derde rij had ik een bijna perfect zicht op het podium enkele meters verder. Niet de gezellige AB, maar toch een van de beter zalen wat mij betreft.

    Het voorprogramma, Mina Tindle, stelde in tegenstelling tot zovele voorprogramma’s niet teleur. Een Française (die sjaal, zo typisch!) met een zeer apart stemgeluid  dat me sterk deed denken aan Scandinavische zangeressen zoals je die tegenwoordig overal hoort (genre Karin Dreijer Andersson). Begeleid door een drietal muzikanten bracht ze interessante luisterliedjes met een heel grote plaats voor haar aparte stem. Het kon me wel boeien gedurende de 25 minuten dat het duurde, al is het niet de muziek die ik thuis zou opzetten of nu meteen ga kopen, daarvoor denk ik dat het te snel zou gaan vervelen.

    Stipt om negen uur was het dan eindelijk aan Beirut. Zach Condon had in 2008 erg teleurgesteld door zijn tournee te cancellen en dus niet naar België te komen voor Rock Werchter, maar aan de superenthousiaste respons van het publiek te horen, had iedereen hem dat met graagte vergeven. We waren allang blij dat Beirut eindelijk eens op Belgische bodem te zien was…
    Ik was bijzonder nieuwsgierig naar dit optreden, omdat Zachs laatste worp twee zeer verschillende platen bundelde, langs de ene kant “March off the Zapotec“ , dat verdergaat in de stijl die we van hem gewend zijn, maar langs de andere kant „Holland“, waar de blazers vervangen zijn door synthesizers en beats, met een totaal ander geluid als resultaat.

    Live blijkt Mr Beirut echter nog honderd keer meeslepender en intrigerender dan hij op plaat al is. Omringd door een groepje steengoede muzikanten goochelt dit jonge wonder met trompet, ukulélé en micro om ons omver te blazen met wondermooie melodieën, warmte en gewoon pure schoonheid. Ben ik enthousiast? Absoluut! Onvoorstelbaar hoe een Amerikaan van 23 kan klinken als een zigeuner die al 60 jaar muzikale maar ook levenservaring heeft om zijn composities mee in te kleuren. Wat een stem ook trouwens.

    Condon en de zijnen vulden het kleine podium met een ontzettend naturel en gingen volledig op in de muziek. Het gaf me een gevoel van authenticiteit; geen groots opgezette show, geen gitaarversterkers, geen effecten, deze mannen konden volgens mij zelfs zonder microfoons de zaal inpakken. Mooie composities en veel talent, meer is er niet nodig. Het gaf mij een gevoel dat dit zoveel echter en mooier is dan de zoveelste bliepjesdj of prefabpopgroep.

    Sympathiek ook hoe Zach, die on-voor-stel-baar cute is, had ik dat al gezegd, tijdens de laatste nummers het publiek op het podium vroeg, en rustiger verder bleef spelen terwijl hij bijna werd platgedrukt door overenthousiaste meisjes die hun camera’s nog net niet in de neusgaten van de mannen op het podium duwden. Chapeau ook toen ze de security aanklaagden die blijkbaar camera’s in beslag nam.

    Na een drietal bisnummers en amper 75 minuutjes spelen was ik er rotsvast van overtuigd dat er nog zeker twee bissen zaten aan te komen, toen een nors uitziende roadie teken deed dat de show erop zat. Ik was dus een klein beetje teleurgesteld dat het er al zo snel opzat, maar liep wel op wolkjes naar buiten...
    zach

    Foto: wannabes