UA-104319606-1

kings of leon

  • Mijn grote Rock Werchter 2017 verslag

    Na 8 jaar afwezigheid betreedden we donderdag terug de ‘heilige wei’. Ik moet zeggen dat ik een klein beetje vreesde dat we ondertussen te oud zouden zijn voor dit soort vertier, maar hierin werd ik vrijwel meteen gerustgesteld; ik heb het gevoel dat de gemiddelde leeftijd op Werchter vrij hoog is. Hoger ook dan toen ik zelf studeerde. Maar misschien beeld ik mij dat laatste gewoon in, I don’t know.

    Na een lange file rond Brussel en een kleine file in Werchter kwamen we terecht op de parking van onze Rock Village (leuk is dat het een alternatieve aanrijroute heeft dus minder file vermoed ik). Daar nog een kwartiertje aanschuiven en we kregen de sleutel van onze ‘luxe chalet’, lees, een houten huisje zoals op de kerstmarkt met daarin twee bedden (met echt een goede matras en een fijn dik donsdeken), een klein matje en een lampje. Klein en donker er kwam langs alle mogelijke kieren winderig maar dus met een goed bed en ’s morgens een uitgebreid ontbijtbuffet in een grote tent. Er was ook een bar en randanimatie (sportlessen, bubbelbaden, een barbier,…) maar die hebben we gelaten voor wat het was. Maar als je meerdere dagen wil gaan en je gruwelt bij het idee van in een tent te moeten slapen, dan is dit echt wel een goed (zij het duur) plan.

    De muzikale hoogtepunten dan. Ik vond het in elk geval een sterke editie.

    Absoluut hoogtepunt was Arcade Fire. Volledig verwacht en alle dromen kwamen ook effectief uit. Vanaf het eerste nummer (nieuwe single Everything Now) met direct erop Rebellion (lies) en Here comes the night time. De sfeer kwam er (na een grommelende Win Buttler dat het publiek te mak zou zijn) helemaal in met No Cars Go gevolgd door The Suburbs en Ready to start. Anderhalf uur perfectie en een betere wereld, I kid you not. Ik loop nog altijd een klein beetje op wolkjes.

    rock werchter, rock werchter 2017, werchter, festival, nathaniel rateliff, arcade fire, kings of leon, tamino, warhaus

    Mijn tweede hoogtepunt was Nathaniel Rateliff & The Night Sweats. Deze wou ik al een hele tijd life zien en ook hier zijn de verwachtingen 100% uitgekomen. De rest van het publiek liet het een beetje afweten, want we raakten zonder enig probleem tot op de achtste rij ofzo (en zijn in beeld gekomen op Canvas enkele keren bij het verslag) maar de sfeer zat er toch wel in naar het einde toe. Heel leuk optreden, goeie nummers, fijne muzikanten en heel grappige pasjes van Nathaniel Rateliff en de koddige gitarist. Echt feest.

    rock werchter, rock werchter 2017, werchter, festival, nathaniel rateliff, arcade fire, kings of leon, tamino, warhaus

    Ontdekking van deze Werchter was zonder twijfel Tamino. Ik ken enkel de twee singles en werd samen met de voor dit vroege uur van de dag verbazingwekkend gevulde Barn compleet weggeblazen door een half uur van breekbare perfectie. Wat is het mannelijk equivalent van een nimf? Leuk ook om Tom Pintens nog eens op een podium te zien. Maar als er 1 naam is die je in de gaten moet houden en waarvan ik erg benieuwd ben wat er nog allemaal gaat gebeuren, dan is het Tamino.

    Ook leuk waren Warhaus, al heb ik de helft moeten missen omdat ik Nathaniel Rateliff wou zien. Maar heel prettig gestoorde muziek en bezielde, getalenteerde muzikanten. De sfeer zat er ook dik in.

    Vanuit de verte zagen we ook nog Prophets of Rage en Royal Blood. De eerste een jukebox uit de jaren ’90, van de andere hoorde ik vergelijkingen met QOTSA die het naar mijn gevoel absoluut niet kan invullen maar de wederhelft vond het wel een goed concert.

    Er waren ook groepen die een beetje tegenvielen. Mark Lanegan bijvoorbeeld was echt niet bij stem en zag er gewoon erg slecht uit. Hij speelde niet slecht maar het was ook niet top en we zagen tijdens het optreden veel volk weer vertrekken. We hebben ook zelf het hele concert niet uitgezeten. Kings Of Leon vond ik ook de beste groep ter wereld. Dit optreden was niet verkeerd, er was niet echt iets fout muzikaal gezien en de mannen leken ook echt wel hun best te doen, maar er zat niks begeesterend, prikkelend of gevaarlijk aan. Het was allemaal nogal egaal. De laatste nummers hebben we dan ook maar zo gelaten. Dat zou ik me vroeger echt niet hebben kunnen voorstellen, toen deed ik alles om die mannen live te kunnen zien. Ook van Bazart had ik veel meer verwacht. Opnieuw niet echt iets aan op te merken, maar het kon me ook niet echt boeien. Leuk, maar niet geweldig.

     

  • Kings of Leon @ Sportpaleis 29/11/2010

    "Een feest voor de fans", zo omschrijft De Standaard het concert van Kings Of Leon maandag in het Sportpaleis. Nu, ik ben een grote fan, maar als ik het concert deze week al met een feest moet vergelijken, dan vrees ik dat het een begrafenis zal zijn. Op het moment zelf amuseerde ik me nog wel, onmiddellijk na het concert zat ik met een enorm dubbel gevoel maar de dag nadien overheerste de teleurstelling. Een groep ontdekken, hun muziek maandenlang op repeat hebben staan, hun eerste platen ontdekken, hun liveshows zien en dan ineens moeten vaststellen dat niet alleen de muziek, maar ook de attitude van de groep en de fans veranderd zijn, het is als een oude vriend verliezen. Ooit was die er in moeilijke momenten en nu stel je plots vast dat hij eigenlijk niet meer geïnteresseerd is en de dingen die hij zegt niet gemeend zijn. Zo voelde ik me een beetje na de doortocht van Kings of Leon.

    Niet dat het slécht te noemen is. Ze hebben iets, de jongens uit Nashville. Zoals drie platen die voor eeuwig veel gedraaid zullen worden ten huize Josie. Helaas kwam er dan die vierde plaat die nog maar 75% te pruimen is gevolgd door hun laatste worp waar naar te luisteren valt, maar dan vooral met een vriendschappelijk mededogen zoals dat waarmee je het miskleum van een maat goedpraat, het is niet helemaal geweldig maar je ziet elkaar graag en dan heb je al iets iets voor mekaar over.

    Maar het optreden in het Sportpaleis, het deed me niks meer. Hoe enthousiast ze ook deden en probeerden te mouwvegen bij de uitzinninge fans, het klonk geen sikkepit gemeend. Eerder een beetje meewarig. De afstand met het publiek is voetbalvelden breed, eenvoudige southern rockers zijn het al lang niet meer en ze lijken elke voeling met het gewone publiek verloren te hebben.

    Dat zorgde ervoor dat een setlist die de hits aan elkaar rijgt, en ja, ook mijn favoriete nummers zaten ertussen en de oudjes van het eerste uur, toch teleurstellend kan zijn. Ouwe vuile rockers worden opgevolgd door ultracleane aanstekerballads, stadionmeestampers en dan weer een rockers, het tempo werd elke keer onderuit gehaald. Ik ergerde me ook gigantisch aan de mensen voor me die vanaf de eerste noot van om het even welk nummer van de nieuwe cd meezongen maar als een koe naar een trein stonden te gapen bij een ouder, steviger nummer. Ooit was Kings of Leon een rockgroep en meer dan een tienermeiden of night of the proms groepje. Toch?

    Ja, ik hoorde goeie versies van Crawl, Black Thumbnail, On Call en Molly's Chamber. En Sex on fire doet het ergens nog altijd. Caleb blijft een zingende lekkere brok met een heerlijke stem en de bassist tovert geweldige klanken uit zijn instrument. En veel nummers zijn de max. Het was dan ook anderhalf uur lang hits en dansen en roepen. Maar het RAAKT niet meer, het rockt niet meer, het is te clean. Lieve jongens, ik vrees dan ook dat jullie succesvol spoor voor mij hier eindigt. De volgende doortocht door het Sportpaleis zal ik voor de good old times nog eens Because of the times opleggen, maar dan thuis, dit live zien hoeft echt niet meer. Laat weten als jullie écht weer back naar de roots gaan, zoals onlangs beloofd, ok?

  • Kings Of Leon @ Sportpaleis

    Dinsdag wekte de radio me met heuglijk nieuws; Kings Of Leon hadden net een Europese tour aangekondigd en deze keer is dat mét een Belgische halte. Ik was meteen klaarwakker! De voorverkoop start vrijdag 10/09 om 9u maar via de fanclub zouden er reeds vanaf deze ochtend tickets te krijgen zijn.

    Om stipt 9u zat ik dus klaar achter de pc, samen met horden andere Belgen, Britten, Oostenrijkers en Duitsers. Maar de link naar Teleticketservice werkte maar niet. Honderd keer ofzo heb ik geprobeerd, urenlang. Op het net klaagden nog een pak mensen over problemen en toch waren er ook (vooral Hollanders!) die er wél in slaagden een ticket te bestellen voor het concert in het Sportpaleis. Ondertussen was het al 13u en besloot ik een mailtje te sturen naar de klantendienst van TTS om te vragen wat er scheelde; foute link, te beperkt aantal fantickets, overbevraagde server,...? Ik had het niet verwacht, maar vrij snel kreeg ik antwoord met een andere link en die werkte van de eerste keer. Op enkele minuten tijd had ik mijn tickets, registeren als nieuwe klant incusief. En sindsdien zit ik hier met a huge smile op mijn werk...

    Het wordt een ge-wel-dig najaar, dat kan ik u wel vertellen. Met kaartjes voor Greg Dulli, The National en nu dus ook Kings Of Leon in mijn bezit. Véél om naar uit te kijken, de dagen af te tellen en van te dagdromen dus.

  • The National, een nieuwe verslaving

    The National bestaat al meer dan 10 jaar, maar ik ontdekte de groep pas dit jaar, met de single Bloodbuzz Ohio. Die ontdekking was wel liefde op het eerste gezicht. De meeslepende melodie, de hypnotiserende piano, de opvallende stem die zich eens gehoord voor eeuwig en altijd in je gehoor nestelt. De prachtige zwart-wit clip op Youtube versterkte het hele gevoel nog, ik was verkocht.

    Toen The National naar Pukkelpop kwam, was dat dan ook dé reden bij uitstek om te gaan. En hoe hun optreden daar me in hogere sferen bracht, kon je hier al lezen.

    Ondertussen luisterde ik eigenlijk enkel nog naar High Violet, tot ik na Pukkelpop ook aan voorganger The Boxer begon. cd's die in geen enkele platencollectie zouden mogen ontbreken. Zacht en stekelig tegelijk, intelligente teksten, prachtige muziek, ik kom hier gewoon woorden tekort.

    Na Pukkelpop ontdekte ik dat ze nog eens terugkomen naar België voor een zaaloptreden. Maar dat dit optreden helaas ook op een halve dag uitverkocht was geraakt ergens in mei. Ik was dus hopeloos te laat. Maar soms is dat gewoon niet goed genoeg. Wanneer muziek mijn ziel raakt zoals nu het geval is, dan MOET ik gewoon dat zaaloptreden zien. MOET. Ik heb muziek even hard nodig als lucht, water en liefde. Het is even belangrijk. En dus trek ik eind november midden in de week naar Parijs, naar L'Olympia, waar ik als verjaardagscadeau van mijn geweldige wederhelft al naar Kings of Leon mocht. Ik tel de dagen...

    Ondertussen staat The National nog altijd op repeat op mijn iPhone. Samen met The Suburbs van Arcade Fire, een groep die qua verslavingsfactor ook vrij hoog scoort. Zij hebben al toerdata bekend gemaakt in de ons omringende landen, wanneer zouden ze eens een concert in België aankondigen?

  • Rock Werchter deel II

    Wat ik gisteren nog wat vergeten zeggen, vrijdag hebben we ook de laatste drie nummers van Arsenal meegepikt. Het duurde meer dan een kwartier eer de security ons uit het tweede vak voor het podium wilde laten en we naar de Marquee konden, waardoor ik dus enkel de laatste 5 minuutjes van hun concert heb gezien, maar de mensen stonden tot ver buiten de Marquee te dansen en die 5 minuten klonken superstraf. Chapeau Arsenal, zonder twijfel de beste livegroep die we op dit moment hebben!

    Na het absolute hoogtepunt van The Killers op vrijdag vreesde ik dat de zaterdag enkel nog kon tegenvallen. Mijn verwachtingen waren immers mijlenhoog gespannen voor Kings Of Leon, de reden waarom ik naar Werchter was afgezakt in the first place…
    Eerst echter rustig uitslapen bij mijn ouders thuis en warm eten, zodat we pas tegen 15u op de wei toekwamen. Een beetje acclimatiseren (lees: verbranden) en dan ons plan in gang steken. Het plan? Wel, aangezien de voorste vakken nu afgesloten zijn, wilden we voor Franz Ferdinand binnenraken in het tweede vak, om dan bij Nick Cave te kunnen doorstoten naar het eerste vak en dan voor Kings Of Leon de ultieme plek te kunnen veroveren in het midden van het eerste vak. We hadden echter chance en raakten na tien minuten drummen onder de blakende zon direct binnen in het eerste vak.

    Franz Ferdinand was leuk. Ze haalden hun hitjes boven, klonken in vorm en de wei had duidelijk zin in een feestje. Grootste teleurstelling was het einde, toen ze uit hun enthousiasme met z’n allen de drum kapot hadden gekregen en zonder er veel woorden aan vuil te maken plots afdropen midden in de intro van wat het laatste nummer had moeten zijn. Eindigen in mineur, nooit leuk.

    En toen kwamen ‘de oude mannen’ naar voor. Ik verwelkomde ze met open armen, want in dat eerste vak werden we compleet verdrukt door veel te minderjarige meisjes en ik begon me oud te voelen. Maar dan waren ze er, de dertigers die zowaar weten wie Nick Cave is en vast besloten waren ook op die eerste rijen te raken. Een bepaald moment kreeg ik zwaar boel met een bende Australiërs die iedereen op het hoofd begonnen te wrijven en schelden omdat er tussen de optredens door mensen op de grond zitten en zo plaats innemen. Gelukkig boden ze snel hun verontschuldigingen aan, wat gezien het feit dat ze niet alleen een kop groter maar vooral drie keer zo breed waren als ik een goede zaak was. En achteraf bekeken hielden ze dan ook wel hun manieren, ze waren gewoon doodenthousiast om Cave te zien…

    Nick Cave is een man die ik al een of twee keer ben mislopen op festivals, maar die zeker op de lijst stond met live-te-zien-legendes, dus ik was supertevreden dat ik nu eindelijk de kans kreeg. En ik werd niet teleurgesteld! Cave heeft zijn vieze snor achterwege gelaten, maar gaat nog steeds tekeer als een demon recht uit de rock ’n roll hell. Alles behalve een gezapige vijftiger dus. Ook zijn band was een plezier om naar te kijken en te luisteren, zoals de supercoole bebaarde violist en het knalroze drumstel, hoe komen ze erop…
    Alhoewel ik maar goed de helft van de nummers herkende, was het genieten van begin tot eind, gewoon om Cave te keer zien gaan op het podium. Die mens barst van de duivelse energie, het talent en het charisma. Voor mij het tweede beste concert van deze editie van Werchter.

    En daarna was het dan wachten op Kings Of Leon, tussen de 1m50 hoge en nog ver van meerderjarige meisjes en hier en daar hun vriendje (voordeel: ik had een uitstekend zicht op het podium!). Wat Caleb en co gedaan hebben om hun aandacht te ‘verdienen’, vraag ik me af. Ok, ze hebben met hun laatste plaat enkele te stroperige radiovriendelijke nummers afgeleverd, maar wie luistert naar al de platen daarvoor ontdekt snel genoeg dat Kings Of Leon geen pubervriendelijke sound hebben (hadden?). Ik was zelfs wat bezorgd of die tienermeisjes een doorsnee rockconcert wel zouden doorkomen, op de eerste rijen kan het er soms toch behoorlijk wild aan toegaan… Maar die vrees was ongegrond, het publiek op Werchter dit jaar was onvoorstelbaar braaf en mak, enkel wat meezingen en handjesklappen…

    Gelukkig doen de Kings niet mee aan de tieneridolatrie en gooiden ze er voldoende smerige rockers tussen, zoals Taper Jean Girl, Four Kicks, Molly’s Chamber en het o zo zalige Charmer. Andere hoogtepunten: On Call, Knocked Up, Crawl, The Bucket en de afsluiter Black Thumbnail, als tegengif voor het voorlaatste kleverige Use Somebody…

    Caleb en de zijnen zagen er best tevreden uit met het succes dat ze hadden, maar langs de andere kant kwamen ze een pak minder geïnspireerd op dan in Parijs begin dit jaar. Ik miste bezieling, magie, contact met het publiek. Al zijn het torenhoge Werchterpodium en de meters tussen het podium en de eerste rij daar waarschijnlijk ook wel mee verantwoordelijk voor. Ik was zeker niet teleurgesteld, het was een goed optreden, maar van de Kings verwacht ik nog meer. Toch goed voor een derde plaats.

    Zondag dan, de allerlaatste dag Werchter. Deze keer stonden we al vroeg op de wei, net op tijd voor The Hickey Underworld om 13u. Deze gasten hebben in mijn ogen een ijzersterk debuut afgeleverd, en ik verwachtte dan ook veel van dit optreden. We zijn maar twintig minuten blijven hangen, maar de verwachtingen werden niet helemaal ingelost. Het publiek in de Marquee bleef er mak onder, de muziek klonk rommelig en er was geen echte communicatie tussen de gasten op het podium en het publiek. Blijven oefenen, het komt ongetwijfeld nog in orde, op Boomtown ga ik alvast de hele set meepikken…

    Mijn wederhelft sleepte me echter mee naar Mastodon, loodzware metal die ik verbrandend in de ondraaglijk hete zonnestralen neerliggend best wel kon smaken. Dringend eens naar die muziek luisteren, want deze mannen gaven een behoorlijk strak optreden.

    Meer zware chaos werd op ons los gelaten door The Mars Volta, een groep die ik al lang eens live bezig wou zien. Ik ken er echter maar 1 cd van, en ik had niet de indruk dat er iets uit die plaat zat tussen het gitaargegier dat van het podium opsteeg. Na enkele nummers gingen de hemelsluizen dan ook nog eens open en werd de hele wei tot op het vel toe doorweekt. Die eerste druppeltjes deden ontzettend deugd op mijn verbrande vel, maar de wolkbreuk die volgde was toch van het goede iets te veel… Zeer weinig volk was echt geïnteresseerd in The Mars Volta waardoor de mannen het zichtbaar op de zenuwen kregen, maar ik kon het optreden absoluut smaken. Volgende keer in de AB ben ik erbij!

    Van The Black Eyed Peas heb ik nog enkele liedjes gezien, en de ganse wei ging aan het dansen, maar ik kreeg er alleen de zenuwen van. De vermoeidheid van 4 dagen begon zijn tol te eisen, en maandag was het weer werkendag, dus ik besloot te eindigen in schoonheid en Kaiser Chiefs en Metallica te laten voor wat ze waren. Het stomme was dat uiteindelijk de bus naar het station omreed via de camping en we daardoor op letterlijk 1 minuut onze trein hebben gemist en dan in Leuven station 1u15 hebben moeten wachten omdat de volgende trein vertraging had. Was ik blij toen ik daarna eindelijk die douche en dat bed inkon…

    Samenvatting?

    Beste optredens:
    1. The Killers
    2. Nick Cave and the Bad Seeds
    3. Kings of Leon
    4. Franz Ferdinand
    5. Arsenal (maar bijna niks van gezien)

    Tegenvallers:
    Lily Allen
    Coldplay

  • Kings Of Leon @ L'Olympia - Paris

    Een weekendje Parijs, een onvergetelijk concert in een legendarische concertzaal, laten we eerlijk zijn, zo’n fantastisch cadeau had ik nog nooit gekregen. Ondertussen zit het weekend erop en loop ik nog steeds op wolkjes…

    Ons hotel lag om de hoek van L’Olympia, handiger kan bijna niet. Toen we om 16u30 naar ons hotel wandelden stond er tot mijn grote verbazing al een lange rij aan de concertzaal, en dat twee uur voor de deuren opengingen. Licht gealarmeerd beperkten we ons tot een snelle hap en liepen omstreeks 19u (enorm vroeg dus voor ons doen) al L’Olympia binnen.
    De zaal, met de neonletters boven de ingang, maakte alle hooggespannen verwachtingen waar. Binnenin hangt de gezellige sfeer van de AB, maar doordat er zowel een zit- als een staangedeelte is, kan er een pak meer volk in. De zitplaatsen komen echter bijna volledig boven de staanplaatsen, waardoor je niet het bunkergevoel krijgt zoals in pakweg Vorst of de Lotto Arena, maar de zaal gezellig en goed van geluid blijft terwijl iedereen een uitstekend zicht heeft, aangezien zelfs het staan-gedeelte licht naar boven helt.
    Mijn angst om geen goed plekje meer te hebben bleek gelukkig onterecht, een uur voor het voorprogramma zou beginnen konden we nog makkelijk tussen de zittende menigte door naar de vijfde rij wandelen. Dan was het nog een uurtje wachten geblazen op The Ettes, een eenvoudig rockgroepje bestaande uit een bassist, een drumster en een gitariste/zangeres met niet bijzonder interessant stemgeluid. Simpele rechttoe-rechtaan rock en op die manier wel een leuke opwarmer, maar aangezien het grote muzikanten noch geniale songschrijvers zijn verwacht ik er verder weinig van te horen.
    KOL

    Hoe groot de Kings Of Leon ondertussen geworden zijn (het concert was vrij snel helemaal uitverkocht), toch lieten ze het publiek niet wachten. Iets voor 21u al bestegen de mannen onder een overdonderend applaus en gejoel het podium, om met Crawl meteen lekker vettig te starten.

    Ik heb Kings of Leon pas ontdekt ten tijde van de single On Call, in 2007. Ik moest meteen de cd (Because of the Times) hebben, en dat werd voor mij een van dé platen van 2007 en 2008. Ik heb ze niet grijs gedraaid, maar wit. De nummers van hun twee voorgaande platen, waren mij echter grotendeels onbekend, moet ik tot mijn schaamte toegeven.
     In 2008 zag ik ze voor het eerst live op Rock Werchter en eind dat jaar kwam ook Only by the night uit, hun vierde plaat waarmee ze voluit voor het grote publiek gaan. Die plaat kan mij persoonlijk minder bekoren dan zijn voorgangers. Alhoewel er heel wat steengoede nummers opstaan, is ze over het geheel nogal gladjes, wat trager ook, waarbij ik van Kings of Leon toch meer het hoekige en het vetrockende kan appreciëren. Daarnaast staan er ook ietwat te veel zeemzoete ballads op. Maar niettemin blijft het een wereldplaat van een wereldgroep, dat hoor je mij nergens ontkennen…

    Met het tweede nummer Taper Jean Girl kwam meteen oud werk aanbod. Kings of Leon gaan gelukkig dus niet voluit voor de platte commercie, maar blijven naast de nieuwe nummers ook trouw aan oude rockers en speelden volop nummers van hun oudste twee platen, zoals ook Molly’s Chambers, een doorbraakhitje uit 2003 dat helemaal vooraan in de set zat. Tussen die twee nummers in kwam met My Party eindelijk een nummer uit Because of the Times aanbod.

    Vier nummers ver, en nog maar eentje uit de laatste plaat, daar moest iets aan gedaan worden, en dus kregen we als volgend nummer Closer, een weliswaar trager nummer, zoals kenmerkend voor die laatste plaat, maar niettemin een dat ik absoluut kan smaken. Wanneer zanger Caleb Followill zijn akoestische gitaar omhing, was het tijd voor Fans, opnieuw een nummer uit mijn favoriete cd gevolgd door Revelry, een rustig maar bloedmooi nummer van hun laatste worp.  Daarna maar liefst drie oudjes na elkaar, Milk, Four Kicks en Wasted Time. Alhoewel ik dat oudere werk dus slecht ken, vond ik vooral die nummers toch behoorlijk leuk, omdat ze veel harder rocken dan de laatste nummers. Daarnaast vind ik het ook gewoon zowel moedig als sympathiek om niet te gaan voor een overdosis aan nieuwe nummers en de nadruk dan vooral te leggen op de meest zeemzoetige om de talrijk opgekomen tienermeisjes te plezieren. Neen, Kings Of Leon zijn nog altijd een rockband en lijken zelf ook het meest plezier te beleven als ze stevig loos kunnen gaan op het podium. Wat een hele geruststelling is voor een muziekliefhebber zoals ondergetekende…

    Mooi midden in de set haalden ze dan het grote geschut boven, met de op alle radiozenders scorende superhit Sex on Fire, verguisd door sommige die hard fans maar niettemin een steengoed nummer. Meteen daarna kwam een oud nummer (The Bucket) gevolgd door Notion, een van hun nieuwe nummers dat ik iets minder kan smaken wegens vrij platjes en een beetje saai. Maar dat maakten de mannen meer dan goed door meteen daarna On Call te spelen, het nummer dat hen voor mij bij de beste rockbands ooit heeft gezet. Stevig op dreef nu, want huidig radiohitje Use Somebody (dat ik eerst ook weer vrij platcommercieel vind maar zich ondertussen toch in mijn gehoorgangen heeft gebetonneerd) volgde, helaas daarna weer gevolgd door een van de minst goede nummers van hun nieuweling, Cold (een echte meezinger voor gevoelige tienerhartjes).
    Na nog een oud nummer zat het eerste deel van het optreden er al op.

    Mijn gevoel? De mannen waren in supervorm, de mix tussen oud en nieuw was geslaagd, alleen miste ik zowat al mijn favoriete nummers uit hun derde plaat, die leken ze wel vergeten. Gelukkig bestaat er nog zoiets als bisnummers en werden daarin al mijn gebeden verhoord. Ingezet met Knocked Up, een nummer van wereldklasse, gevolgd door het leuke Manhatten (van de nieuwe plaat) om dan helemaal loos te gaan met het wild om zich heen klauwende Charmer, oftewel de meest harde kant van de KIngs (met een flinke scheut Pixies) en het zalige Black Thumbnail. Vooral bij die laatste vier nummers heb ik me de ziel uit het lijf gedanst en gesprongen en was het optreden voor mij pure adrenaline en euforie. Prachtig ook om met zo’n hoogtepunt te eindigen. Ik was helemaal opgeladen en euforisch toen we, na het aanschaffen van enkele supercoole buttons, de Parijse nacht in verdwenen, een nacht die helemaal leek na te zinderen en die we afsloten in een leuke Ierse pub over ons hotel.

    De balans? Onlangs de twee afgelaste concerten eerder die week stonden de mannen er. De gitarist kreeg het na enkele nummers wat lastig en moest gaan zitten, maar doordat we zijn geluid pas tegen het einde van de show te horen kregen (boxen vergeten open zetten iemand?) kan ik daar verder weinig over zeggen. Het beste zicht had ik op bassist Jared, die met zijn korte kapsel erg aan Collin Farrell doet denken en niet alleen mooi is om naar te kijken maar een bijzonder melodieus basspel neerzet. Eyecatcher is en blijft echter Caleb Followill, die een van de mooiste rockstemmen heeft van de laatste twintig jaar, rauw, vol soul, vol sex ook, een stem die ik alvast nooit beu kan raken.
    De groep beperkte zich tot het absolute minimum aan bindlijnen of show, maar stond gewoon te rocken als een sneltrein en speelde een stomende en vlekkeloze set, maar liefst 21 nummers op goed anderhalf uur tijd. Een perfect optreden dan, ware het niet dat de grote groepen Britse pubers het eerste half uur grondig hebben verpest door een eindeloos stomdronken geduw, getrek en gejengel om toch maar op die eerste rij te raken, ondertussen kwistig bier in het rond gooiend, elleboogstoten uitdelend en op ieders tenen springend. Maar eens de bende hysterische tienermeisjes en losgeslagen kerels tot die eerste rij was doorgedrongen en wij weer konden ademen, was het eigenlijk fijn om tussen een lol makend, bewegend publiek te staan in plaats van tussen het doorgaans zeer statische en beleefde Belgische publiek. In L’Olympia die avond trouwens weinig Frans gehoord, maar vooral Engels, wat Duits en, van alle klanken die je kan bedenken, westvlaams…

    Anyway, dit optreden gaf me de zin om toch maar kaarten te kopen voor mastodont Rock Werchter van de zomer en Kings Of Leon nog eens te gaan bekijken en om al hun platen of shuffle te zetten op mijn iPhone. Enneuh Caleb, als je Liv Tyler beu zou zijn, geef je maar een seintje he, ik wil je altijd Gent eens laten zien…

    Oliver Peel
    Foto: Oliver Peel

  • Morgenavond...

    Morgenvroeg naar Parijs, op zich al niet slecht, en dan 's avonds Kings of Leon in de Olympia. Ik sta te trappelen!!Zo klonken ze gisteren....