UA-104319606-1

kindje

  • Familie-uitbreiding

    Op kerstdag waren mijn wederhelft en ik, vergezeld van onze twee honden op bezoek bij mijn ouders. Mijn broer, schoonzus en hun hond waren er ook, net zoals mijn drie grootouders, mijn tante en uiteraard mijn ouders zelf. En hun hond. Tien mensen en vier honden, een gezellige drukte dus!

    Bij de koffie deed mijn broer zijn grote aankondiging. We hadden het al een tijdje door, want mijn ma was de hele tijd aan het smoezelen over hun nieuws, en mijn lief had ook al een en ander van rare dingen opgemerkt. En toen kwam het er dus uit, mijn schoonzus is zwanger. Ik had het langs een kant totaal niet meer verwacht, omdat beiden nogal carrièremensen zijn, nooit tijd hebben voor niks en nooit over kinderen spreken. En ze al een eind in de dertig zijn, en er nog geen kinderen zijn alhoewel ze al samen zijn sinds hun vijftiende. Langs de andere kant had ik het dan weer wel verwacht, omdat beiden toch wel graag kinderen zien... Het toeval wil dat we er de voorbije weken nog vaak over hebben zitten praten ook!
    Groot nieuws dus, dat door iedereen met blijdschap werd onthaalt, het eerste achterkleinkind is onderweg... En voor mijn ouders dus het eerste kleinkind...
    Er is helaas een stom minpunt aan het hele verhaal, ze zijn een stuk sneller zwanger geworden dan gepland, waardoor de vermoedelijke bevallingsdatum nu ongeveer tien dagen voor ons trouwfeest ligt. De kans is dus reëel dat ze niet naar ons trouwfeest gaan kunnen komen als het kindje wat aan de trage kant is. Dat is wel iets wat me triest stemt, omdat er voor de rest van mijn familie waarschijnlijk enkel mijn ouders en misschien mijn tante zullen zijn. Met andere ooms en tantes is er geen contact meer, en mijn grootouders zien het waarschijnlijk niet zitten om nog zo ver te reizen, die doen de laatste maanden een beetje vreemd en depressief... Ik zie er een beetje tegenop om op die speciale dag van mijn familie maar een man of vier bij mij te hebben, terwijl er van mijn lief zijn verwanten misschien wel 80 man zal zijn, mensen van wie ik de naam en het gezicht niet ken en die mij evenmin kennen...
    Nu ja, dat zijn allemaal dingen waar ik wel mee zit, maar toch neem ik mijn broer uiteraard absoluut niets kwalijk, ik ben superblij dat ik er eindelijk een neefje/nichtje ga bijkrijgen, en het zal wel komen wanneer het tijd is, en we passen ons wel aan...
    Ik word dus tante... Eigenlijk ben ik technisch gezien al tante, van de twee kindjes van mijn lief zijn broer, maar dat voelt toch niet echt hetzelfde...

    Voor de rest was het een gezellige kerst, al lijkt het elk jaar een beetje sneller voorbij te zijn. Ook kerstavond was dit jaar anders dan normaal. Doorgaans gaan we naar het familiefeestje dat mijn lief zijn ouders geven, en trekken we dan daarna verder naar mijn ouders. Dit jaar echter geen kerstfeest bij de schoonouders, want die zitten nog tot begin januari in Bolivië. Toch hebben we nog een feestelijke en leuke kerstavond gehad, we zijn met een grote doos vol lekkers naar mijn ouders getrokken, en hebben daar voor hen gekookt. We zijn anderhalf uur in de weer geweest, en het resultaat mocht er zijn: risotto met champions en veldsla, en veel verse basilicum en kaas. Zalig. En als dessert een taartje van bakker Baele, meer moet dat niet zijn!