UA-104319606-1

ken loach

  • The wind that shakes te barley

    Op de valreep toch nog iets meegepikt van de Fortis Film Days: ervoor gezorgd dat we dinsdagavond op tijd voor de late film terug waren van bij mijn ouders. Lady in the water en Bubble bleken nog net niet te draaien, en dus kozen we voor The wind that shakes te barley van Ken Loach, de film die dit jaar de gouden palm gewonnen heeft in Cannes.

    Zoals verwacht kan worden van Loach, gaat het hier om een redelijk rauwe film. De strijd van de Ieren voor onafhankelijkheid en de daarop volgende burgeroorlog in de jaren '20 van de vorige eeuw zijn het onderwerp. Daarbinnen wordt er vooral gefocust op twee broers, die aanvankelijk schouder aan schouder strijden maar die op het eind van de film tegen elkaar komen te staan.


    Het eerste misselijkmakende moment zit al in het eerste kwartier van de film. Enkele jonge Ieren spelen een soort van hockey, en wanneer ze thuiskomen worden ze vernederd door Engelse militairen omdat er een samenscholingsverbod heerst. Wanneer een van de jongens weigert de brutale vernederingen te ondergaan en zijn naam niet in het Engels maar in het Iers zegt, wordt die onder de ogen van zijn moeder doodgeslagen. De brutaliteiten zetten meteen de toon van de film. Martelingen, vernederingen, executies, de kijker krijgt behoorlijk wat geweld te verwerken. Toch is dat geweld er nooit over, integendeel doopt het je helemaal onder in de sfeer van angst en terreur die er toen geheerst moet hebben.
    Toch is het zeker niet allemaal geweld. Intermenselijke verhoudingen (tussen de twee broers, tussen hen en hun vrienden en familie), politiek maar ook romantiek vinden hun plaats in deze film.

     

    Met zijn 2u04 is dit geen korte film, maar dat we op een doordeweekse werkdag zonder één momentje vermoeidheid of verveling gespannen zaten te kijken, zegt wellicht genoeg.