kanker

  • Vaarwel lieve mama, het zal nooit hetzelfde zijn, zonder jou

    Gisterenavond om iets voor 10u is mama helaas overleden. Ze is rustig weggegleden terwijl papa, ik en de thuisverpleegkundige rond haar bed stonden. Mijn broer was helaas nog onderweg, maar had ze enkele uren ervoor nog gezien.

    Het is ontzettend snel gegaan. Maandag nog samen Pasen gevierd, ze was angstwekkend slecht maar niemand wist dat het al voor deze week zou zijn, ze at amper maar zat wel nog bij ons aan tafel, ze liep nog rond, ze was nog volledig bij zinnen... Woensdagavond bericht van mijn broer dat ze achteruit ging en er best elke dag iemand van ons zou langsgaan. Donderdag op het werk geregeld dat ik onbepaalde tijd afwezig zou zijn en gisterenmiddag dan samen met mijn broer naar huis gespoord. Daar de schok van mijn leven gekregen, ze mocht haar bed niet meer uit, ze was enorm verward en sliep veel. De momenten dat ze wakker was en ik met haar heb gesproken heb ik niet de indruk dat ze mij nog herkende, zo verward was ze ... Zoon was bij de schoonouders en dan kwam de beslissing; papa achterlaten en Zoon gaan ophalen en thuis gaan slapen en de volgende ochtend vroeg terugkomen of de nacht mee doorwaken. Broer had de indruk dat de toestand stabiliseerde maar een uur of twee later ging ze toch achteruit en ben ik gebleven. Nog een tweetal uur later was het moment er dan. Ze is heel sereen en rustig ingeslapen, niet meer bewust geweest maar de verpleegster was er en ze had volgens haar geen pijn.

    Tot op het einde bleef ze vechten, bleef ze dingen regelen, zorgen, denken, organiseren. Ze heeft gevochten als een leeuw, ze was eindeloos moedig, ze heeft alles geregeld, haar eigen uitvaart tot in de details, alles om mijn vader te ontslasten. Maar het mocht niet zijn. Ze kon deze strijd niet winnen. De laatste week is het pijlsnel gegaan. We gaan haar allemaal ontzettend missen. Zoon zijn lieve oma kwijt nog voor hij haar bewust kon kennen. Ik de beste mama van de wereld kwijt. Wie moet er nu achter mijn veren zitten, wie belt er mij nu om de dag op om eens een babbeltje te doen, met wie moet ik nu gaan shoppen, een koffietje drinken, wie moet er mij nu raad geven, wie moet er nu papa soigneren, na 42 jaar huwelijk, wie is er nu altijd het zonnetje in ons aller leven, wie moet er ons nu redden als we domme dingen doen,... Ik probeer al die mooie momenten te herinneren, niet het droeve einde. En mooie momenten zijn er veel. Ik heb het voorrecht haar 33 jaar lang gekend te hebben. Ze was de strafste madame die ik heb gekend. Als ik ook maar een half zo goeie mama, wat zeg ik, een derde zo goeie mama kan zijn voor Zoon als zij voor mij was, dan gaat onze kleine man heel gelukkig zijn...

  • Kwaad naar erger

    Mama aan de lijn gehad. Dokter raadt haar aan de nodige voorbereidingen te beginnen treffen. Ze gaan nog proberen met een zwakkere chemo, maar de kans is groot dat die niet zal werken op de tumor en enkel de goede cellen nog meer vernietigen. En als dat zo is, waar ze vanuit lijken te gaan, is er geen behandeling meer mogelijk.

    Ik wist dat dit zou komen, ik had het alleen niet zo snel verwacht. Ik had mijn hoop gezet op nog drie tot zes goede maanden en de kans is dus groot dat zelfs dat er niet meer inzit. Het kan natuurlijk altijd, de hoop niet opgeven zegt de dokter. Maar mijn mama wil mijn broer, pa en mij binnenkort samenroepen om erfenis, begrafenis en andere praktische dingen te bespreken. En dat zijn gewoon geen gesprekken die je wil hebben. En zeker niet nu al. Al zal het waarschijnlijk altijd te vroeg zijn.

    Het dringt nog niet echt door. Ik probeer door te gaan met de gewone dingen, Zoon in bad stoppen, gaan wandelen,... Maar op de achtergrond spookt er vanalles door mijn kop. Bah bah bah. Smerige ziekte. Ik ben hier totaal niet klaar voor. Ik kan ze gewoon nog niet missen, mijn mama, we hebben zo'n geweldige band...

  • Tegenslag

    Vrijdagavond kreeg ik telefoon dat mijn mama op punt stond om naar spoed te vertrekken met zeer slechte bloedwaarden. Ondertussen ligt ze nog steeds in het UZ van Leuven. De chemo heeft de witte bloedcellen en bloedplaatjes bijna volledig vernietigd, ze heeft ondertussen al twee zakjes met bloedplaatjes toegediend gekregen en eindigde ei zo na in een isolatiekamer wegens het besmettingsgevaar, ze heeft zo goed als geen immuniteit meer. Wat betekent dat ik ze ook niet mag bezoeken. Zelfs haar behandelende arts is geschrokken. Slecht nieuws dus, nu ze de straffe chemo niet meer verdraagt moeten ze een andere samenstelling geven en ondertussen blijven haar leverwaarden slechter worden en kan ze slechter eten. Als bij wonder is haar 'moraal' nog goed en blijven we dus met z'n allen hiertegen vechten.

    Net dit weekend hadden we gepland naar zee te gaan, mijn ouders en wij, zodat mijn mama na twee chemoweken enkele dagen ongestoord van de Zoon zou kunnen genieten. Alles was in gereedheid gebracht, we telden allemaal de dagen af en dan dit...

    Maar hopelijk mag ze vandaag naar huis en kan ze vrijdag chemo krijgen en kan ik ze eind deze of begin volgende maand toch eens zien.

    Ondertussen moet ik bij de crèche regelen dat mama Zoon niet zal kunnen opvangen op maandag zoals afgesproken, weer iets waar ze nochtans enorm naar uitkeek. Schoonmoeder springt wel in maar kan niet op maandag maar qua geregel komt het wel allemaal in orde. Het is gewoon zo erg dat al de dingen waar ze voor leeft haar nu worden afgenomen. Maar we geven de moed niet op. Dat nooit.