UA-104319606-1

italie

  • Umbria 2017 dagen 6 en 7: Spoleto

    Op donderdag was Zoon het uitstappen maken een beetje beu. Hij wou gewoon spelen in het huisje, aan het zwembad en de dieren voeren. Nu waren de kinderen de vorige dagen al eens even gaan zwemmen en dat was niet evident. Er was geen kinderbadje, het was direct in het diepe en het onverwarmde zwembad was nog heel, heel koud. Met hun zwembandjes aan konden ze er allebei prima zelfstandig in ronddobberen zonder tussenkomst van onze kant, maar heel lang was het niet vol te houden. En vandaag was het weer een pak frisser geworden, nog zo'n 22 tot 23 graden en een stevige en frisse wind op onze heuvel. Niet echt zwembadweer dus.

    Gelukkig vonden ze een alternatief, naast de receptie ontdekten we een speelkamer volgestouwd met kinderspeelgoed allerhande en de Dochter sloot vriendschap met een Nederlands meisje van 4 en samen sleepten ze al dat gerief naar buiten om dan op het terras aan het spelen te gaan met het water van de hond. Zoon hield zich dan weer uitsluitend bezig met die hond en de talrijke lokale katten. Ze waren zo druk aan het spelen dat het middag was eer we iets merkten.

    Vandaag eens niet op restaurant maar gewoon in ons huisje gegeten. In de late namiddag trokken we er toch nog heel even op uit, een kwartiertje rijden naar de dichtstbijzijnde supermarkt waar ook twee ijsjessalons waren. Zo vulden we toch weer een uurtje.

    Op vrijdag trokken we dan naar Spoleto. Het was maar 40km rijden maar de GPS van de huurauto stuurde ons volledig binnendoor langs allemaal kleine dorpjes en zo duurde het toch meer dan een uur eer we er waren. We kwamen bovendien aan op een marktdag en beneden aan de voet van het dorp was het een en al chaos en file. Na wat missers vonden we dan toch een plek in een parkeergarage vanwaar een van de drie roltraptrajecten begon die je heel snel en eenvoudig naar het hart van de middeleeuwse stad op de heuvel brengen.

    We konden er eigenlijk niet van over hoe vlot dit hier allemaal georganiseerd is. Je stapt van in de parkeergarage op een lange opeenvolging van roltrappen en liften met verschillende afstandspunten en voor je het weet sta je helemaal op het hoogste punt van de stad, het oude fort. Het moet massa's geld gekost hebben om dit te maken, overal hangen uitlegborden hoe je kan afstappen en navigeren via die verschillende routes en liften.

    Wij trokken met de kleuters in het achterhoofd dus meteen naar het fort. Ridders en kastelen scoren altijd goed bij kinderen, toch? Helaas was het fort ingericht als museum en waren er vooral archeologische vondsten en religieuze kunst te zien. Op zich eerlijk waar een mooi museum, maar een 3 en een 5-jarige vonden weinig boeiend aan de collectie en raceten er dus doorheen. Bij de vele jezus en mariabeelden en schilderijen werd de Dochter dan ook nog eens doodsbang. Waar ik wel kan inkomen, ik krijg het zelf ook altijd wat benauwd van die op lijden en martelaarschap gerichte roomskatholieke kunst. De slaapkamer met nog stukjes intacte muurschilderingen was wel adembenemend.

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    Veel te vlug stonden we dus weer op straat. Ik wou doodgraag de oude brug over de kloof nog zien, maar er waren restauratiewerken aan de gang die het zicht volledig afsloten en de wederhelft en de kinderen waren alweer naar de roltrap gestapt. Ik ging dus op zoek naar een mooi uitzichtspunt voor een foto en vond het maar niet, ondanks tien minuten stappen. Ondertussen was iedereen kwaad op mij omdat ze zo lang hadden moeten wachten en had ik de brug dus niet gezien. Achteraf op restaurant bleek dat ik nog 5 minuten verder had moeten stappen op de ingeslagen weg om tot aan de voet van de eeuwenoude en adembenemend mooie brug te staan, ik heb toen letterlijk gehuild van frustratie. Reizen met kleuters vraagt duidelijk soms nog net iets meer voorbereiding dan ik gewend ben. De hitte deed er ook weinig goed aan (want ondanks de 22 graden en wind aan het zwembad was het op die steile middeleeuwse straatjes met vooral trappen echt wel erg warm).

    We aten nog de lokale pasta in een klein lokaal restaurantje, strangozzi alla spoletina. Zoon was zo uitgehongerd dat hij naast zijn ravioli's nog een coupe aardbeien als dessert opvrat en dan nog de helft van de portie van de zus.

    We struinden nog wat verder door de stad, waar ontzettend veel te zien was, maar de kinderen wilden echt niet meer mee. Een ijsje ging er wel nog in. Spoleto is wel een aanrader. Voor ons was het een beetje moeilijk navigeren omdat we te laat een gratis stadsplan te pakken kregen. Nochtans staan er overal wel goede wegwijzers. Maar zoals gezegd hadden de kinderen er nog weinig zin in en was de buggy niet altijd zo handig in de zeer steile straten vol met trappen. Zonder kinderen had ik zeker nog het archeologisch museum bezocht en uiteraard die brug eens van nabij bestudeerd, om maar iets te zeggen.

    's Avonds om de vakantie af te sluiten hadden we gereserveerd in het kasteel. Uitzonderlijk ging het diner daar door in plaats van in het gewone restaurant vlakbij ons huisje. Helaas was ik helemaal misselijk geworden. Ik had samen met Zoon vanaf 17u naast de geiten in de zon op de boer zitten wachten voor het dagelijkse dieren voederen ritueel en uiteindelijk was die er pas om 18u20 door gekomen. En dan nog wachten tot 20u voor het diner. Wat maakte dat ik echt helemaal op en moe was en ook wel vrij gestresseerd na het pakken van de koffers en de vroege vlucht terug naar huis de volgende ochtend in het vizier. Ze brachten het voorgerecht en ik kon er amper enkele brokjes van eten. En toen ze de paste brachten, werd ik echt misselijk van de geur van de truffelsaus. En toen heb ik beslist met de Dochter te gaan slapen maar het hoofdgerecht was al daar en we hebben alles moeten betalen, slik. Wat ik ook wel kan begrijpen, het eten was enkel op reservatie en ze hadden dus alles voorzien. Zoon heeft gelukkig mijn dessert opgegeten en de wederhelft de pasta, alleen het hoofdgerecht is echt verloren gegaan. Ik had er echt veel spijt van, het oude middeleeuwse fort boven op de heuvel was pure magie en had er echt naar uitgekeken om daar onze vakantie af te sluiten. Op de terugweg naar ons huisje heb ik nog een foto van de zonsondergang gemaakt en genoten van de dierengeluiden in de bossen rond ons, dat wel.

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    Lees meer...

  • Umbria 2017 dagen 4 en 5: Todi en Orvieto

    Op dinsdag trokken we naar Todi, een typisch Umbrisch dorp op een berg. Het is blijkbaar ooit door een Amerikaan uitgeroepen als een van de allerbeste plekken om te leven en als tegengewicht om de toeristen vooral niet op gekke ideeen te brengen, racen doorheen de hele stad tot in de allerkleinste steegjes auto's tegen zotte snelheden. Het begon al bij het binnenwandelen van het stadje lange een helling met amper voetpad om met de buggy over te rijden en de ene na de andere auto waarvoor we moesten wegspringen. Dat was wel een serieuze domper op de feestvreugde, ze hebben daar dringend een Filip Watteeuw nodig...

    Het is mooi in Todi, dat zeker, maar behalve kerken bleek er weinig te beleven en al helemaal niet op kleutermaat. Wel vonden we een heel goed restaurant met een terras aan de achterkant dat uitgaf op het platteland aan de voet van de heuvel. Ik bestelde een heerlijke risotto. Helaas bleken er spekjes in te zitten. Gelukkig geen probleem, de wederhelft mocht die opeten als dessert en ik kreeg 10 minuten later een nieuwe ongelofelijk lekkere aspergerisotto.

    Zoon wou op tijd naar huis om zijn dieren te voederen en daarvoor maakten de kinderen nog een duik in het ijzig koude zwembad, wij hielden het bij supporteren langs de kant.

    Op woensdag trokken we richting Orvieto. Het was een uur en twintig minuten auto, maar volgens ons reisgidsje was er veel te beleven. De tocht ging eerst weer over een mooie snelweg naar Todi en dan de heuvels in. Alwaar de Dochter autoziek werd van de vele haarspeldbochten maar er toch in geslaagd is alles binnen te houden, we waren net op tijd weer in de bewoonde wereld. Eveneens in diezelfde regio ontdekt, de plaatselijke chausee d'amour, overdadig opgemaakte dames die naast hun auto zitten te wachten op klanten, midden in de bossen langs de weg...

    Orvieto vulde de verwachtingen in, er was veel meer te zien en te doen dan ons op een middag met twee kleine kinderen is gelukt. Het was ook met verre voorsprong het meest toeristische stadje dat we deze reis al hebben aangedaan, ineens stonden we tussen schoolreizen, ladingen bejaarden en amerikanen.

    Ik had wat geselecteerd op kleuteractiviteiten en dus begonnen we met de beklimming van de Torre del Moro. Dat ging vlotjes. Wel stonden we blijkbaar net om 12u boven en schrokken we ons allemaal een hoedje van de luide klokken daar.

    umbria,italie,orvieto,todi

    We struinden nog wat rond en gingen toen iets eten op een gezellig terras. De kinderen aten zoals steeds een pizza margherita, Zoon eet die tegenwoordig helemaal op. We kregen voor het eerst ook eens brood waar zout in zat.

    Daarna wandelden we door een heel mooi straatje het stadje helemaal door naar de pozzo di san Patrizio, een vreemde toren / waterput onder de grond met allemaal ramen en 248 trappen naar beneden.

    umbria,italie,orvieto,todi

    Ik wou nog graag het lokale theater bezoeken en een ondergrondse wandeling doen, maar Zoon had het gehad en wou graag naar huis. En dat kon ik ergens ook wel volgen, ik was ook wel een beetje moe.

    De terugtocht verliep gelukkig weer vlot, al moest de Dochter voor we de bergen in gingen plots plassen. Gelukkig mag een kind hier in italie overal gewoon naar het toilet, zonder dat je iets moet drinken of dergelijke. Ze zijn hier echt zo lief met kinderen.

    Groot drama van vandaag, toen we zoals altijd om 17u30 bij de dieren stonden om ze te helpen voederen, was de boer nergens te bekennen. Nu twee uur later kan hij er nog altijd niet van over...

  • Umbria dag 3

    Gisterenavond nog een klein incident gehad met de hond des huizes. Hij kwam tussen mijn benen liggen terwijl ik mijn verslag aan het typen was en kwam daarna Zoon en mij gezelschap houden bij de boerderijdieren. En toen ving hij een babykonijn. Daarna kwam hij mee naar ons huisje en op het eind waren de kinderen er nogal zotjes mee aan bet spelen en sprong hij op de Dochter en beet verschillende keren in haar haren. Toen moesten ze er natuurlijk niks meer van weten.

    Vandaag reden we naar Terni, toch wel een goed uur in de auto. Ietsje verder liggen de Cascata delle Marmore, een kunstmatig aangelegde waterval en 1 van de hoogste van Europa. We wandelden naar een uitzichtpunt maar Dochter en ik bleven een paar meter in de tunnel in de rots, want het uitzichtpunt was gewoon onder de waterval en stond gelijk aan een stevige douche. Ik wou nog verder wandelen, maar het was steil naar beneden wat betekende dat we ook terug steil naar boven zouden moeten. En naar beneden stapte de Dochter prima zelf, maar naar boven kroop ze vlotjes in de draagzak en met 13 kilo dochter was ik wel blij dat de tocht terug naar boven niet te lang was.

    italie,umbria

    We aten er nog een heel smakelijke tagliatelli pomodore met verse pasta voor amper 6 euro en Zoon at bijna een volwassenen portie op, aan kindermenu's doen ze hier niet en dat is eigenlijk ook niet nodig. Dan nog een kleine wandeling en een ijsje voor de kindjes en koffie voor ons.

    Terug op ons domein wou Zoon meteen terug naar 'zijn geit'. We hadden geluk, de werkmannen kwamen net aan om de dieren te voederen en Zoon mocht helpen. Hij glom helemaal. De geitjes blaadjes geven, de geitjes en varkens graantjes geven en dan de emmer voor de kippen helemaal vol scheppen en eitjes rapen. En als kers op de taart mocht meneer met de traktor rijden terwijl ik in de laadbak mocht. Zalig, voor ons allebei. Hij heeft echt mijn eindeloze dierenliefde en dat is wel fijn om vast te stellen. Het dieren voederen is een vaste afspraak voor de rest van de vakantie.

    Net gegeten op ons terras en nu even online terwijl de kinderen fietsen en steppen en spelen hier. Nog geen idee wat we morgen gaan doen. Misschien een stadje bezoeken.

  • Umbria dag 2

    We besloten te ontbijten hier op het domein. Dat viel mee. Maar 1 soort brood maar veel cake en taart! 

    Na wat overleggen we terug naar Perugia te trekken. Ik had een stadswandeling van een collega gekregen. Het begon meteen goed, vanuit de parking kwamen via enkele roltrappen voorbij een stuk ondergrondse stad. Ooit opgeofferd om een fort van te maken als ik het goed begreep.

    umbria, italie

    Perugia is echt een pareltje. Een ommuurde eeuwenoude stad vol trappen en enorme oude statige palazzo's. Het was er gezellig maar totaal niet te druk.

    's Middags aten we een smakelijke pizza (tomaat en scamorza, lekker, pasta truffel voor de wederhelft) op een terras. Beetje fris, het is gisteren en vandaag maar 20 graden met behoorlijk wat wolken en wind. De kinderen aten elk bijna een volledige pizza op. Italianen zijn echt super met kinderen trouwens. Een omver gegooid glas wijn werd meteen gratis vervangen.

    We zetten onze wandeling verder en aten dan een artisanaal bio ijsje. Ik had een bijzonder smaakje; gember, peer en kaneel. Wat verderop waren cliniclowns kabaal aan het maken en vooral de dochter wou mee gaan dansen. Zoon wou terug naar huis, naar zijn geit.

    Het internet reikt helaas niet tot in ons huisje, dus ik zit hier te typen in de speeltuin naast de receptie. Morgen zou het warmer weer worden, ik ben benieuwd.

    IMG_4786.JPG

  • Umbria dag 1

    Opgestaan om 4u15 na een korte nacht in ons hotel in Gosselies.

    Kinderen superflink tijdens de zeer vlotte reis. Om 8u30 stonden we al in de mini luchthaven van Perugia.

    Omdat we pas om 14u in ons appartement binnen mochten, eerst even de sfeer opgesnoven in Perugia. We aten er een top ontbijt voor geen geld in een lokaal barretje(cappuccino, 3 koeken, twee drankjes voor 8 euro!) en wandelden langs een adembenemend pad langs een aquaduct over eindeloze trappen.

    umbria,italie

    Na een stop in de Lidl trokken we richting appartement. Dochter klaagde van buikpijn en op 5km van huis kwam haar ontbijt eruit. Eerste outfit om zeep... We wisten dat onze agriturismo Forte Sorgnano op een heuvel lag in the middle of nowhere, maar 5km onverharde baan door het bos is echt veel verder dan je denkt. Het domein is wel super. We logeren in een soort gerenoveerde schuur in een hemelbed tussen antieke meubels en zitten echt super rustig. Zoon heeft eeuwigdurende vriendschap gesloten met de geit des huizes, haarvlokje gedoopt.

    Savonds barste er op onze heuvel plots een mega onweer los met hagel die door de open haard naar binnen kletste en harde regen en donder. Gelukkig vielen de kinderen desondanks snel in slaap.

    Enig nadeel hier is de invasie van mieren in de badkamer...

    umbria,italie

     

  • Fun for me! Op reis!

    Na mijn vorige post over al die kindervreugd misschien even enkele dingetjes op een rijtje zetten waar de focus vooral op mezelf en volwassen dingen ligt. Een mens is tenslotte meer dan zijn kinderen. Al zou je dat de afgelopen dagen dus niet zeggen. Maar er ligt wat me-time in het vooruitzicht!

    Maandag verjaar ik en heb ik gewoon de hele dag keihard verlof om gewoon te doen waar ik zin in heb. Nog weinig concrete plannen, maar ik dacht in de lijnen van relax gaan ontbijten en wat shoppen. De kinderen moeten dan voor één keer niet tot 18u naar de opvang maar kunnen om 15u40 al afgehaald aan de school dus die wellicht ook blij en dan kunnen we nog even samen vieren eer de Wederhelft en ik 's avonds ons voor het allereerst in een sterrenrestaurant gaan wagen. De reservatie is 2 maanden geleden gemaakt en ik ben dus al 2 maanden ongelofelijk hard aan het uitkijken!

    Vrijdagavond mag ik bij een vriendin thuis gaan eten. Beentjes onder tafel steken en uren bijkletsen, meer moet dat niet zijn.

    Niet echt strikt me-time maar toch iets om heel hard naar uit te kijken, we gaan voor het eerst in 3 jaar nog eens met enkel ons gezin naar het buitenland. Ineens begon het te kriebelen. Paar avonden rond gesurft en inspiratie opgedaan. Eerst moesten we er wat uit raken wat we wilden. Grote touroperators genre Tui geven nu bijvoorbeeld heel mooie kortingen tot -60%. Maar dan kom je terecht in een hotel (volwassenen en kinderen op 1 kamer) met half pension vaak (en ik en Zoon zijn vegetarisch) in een toeristische streek waar je dan mee kan op begeleide busuitstappen. Conclusie: ik zie zo'n halfpension of all-in toestand in een groot complex waar je dan vast zit nog steeds totaal niet zitten.

    Maar wat dan wel?

    forte sognano.jpg

    Gelukkig vond de wederhelft snel het antwoord. Een kleinschalige agriturismo bovenop een heuvel in Umbrië. Op een domein met een kasteel met wortels in de 8e eeuw. Op het einde van een 4km lange onverharde weg. Tussen weilanden en bossen maar niet zo ver van Perugia en Assisi. Met ons eigen appartement met 2 slaapkamers en een eigen tuintje, een keuken en een gedeeld zwembad. Maar een chique restaurant op het domein voor als we toch niet willen koken en een speeltuintje en boerderij waar de kinderen zich kunnen uitleven.

    In mei zijn we weg voor een weekje. De laatste keer nu het nog kan gewoon tijdens het schooljaar voor Zoon naar de lagere school moet. In een week waarin er toch maar 2 dagen school is en ze de rest vrij hebben dus ze missen niet veel.

    Ik begin nu al te dromen.

  • Puglia 2011: Ostuni, Egnazia, Polignano a Mare

    Donderdag, voorlaatste dag alweer en onze langste dag. Ik had op voorhand mijn wederhelft wat afgeremd in zijn enthousiasme om dingen te bezoeken, je weet niet op voorhand hoe fit je nog gaat zijn op 7 maanden met die buik, maar eens in Italie was het hij die mij moest afremmen!

    Na enkele wisselvallige dagen weer mooi nazomerweer vandaag. Na het ontbijt en een wandeling langs de wekelijkse markt (hoeveel kleren worden er daar nog op de markt verkocht!) vertrokken we om 10u met ons klein huurautootje. We trokken eerst naar Ostuni, de bekende 'witte stad'.  Een pittoresk, zeer typisch stadje bovenop een heuvel. De weg ernaartoe was een avontuur op zich, om de paar meter een bocht en dat 15 km lang.

    italie, puglia, vakantie, ostuni, polignano mare, egnazia

    Aan de kerk van Ostuni was een modefotoshoot met strak in het pak zittende mannelijke modellen. We zwierven wat rond door de piepkleine straatjes, bergop en bergaf, af en toe een hoek om en dan uitzicht vanop de heuvel naar beneden. We waren weer helemaal alleen, alle andere toeristen bleken hun bezoek tot de kerk bovenop de heuvel te beperken.

    italie, puglia, vakantie, ostuni, polignano mare, egnazia

    Middageten deden we in een piepklein maar superchique restaurant, we voelden ons slightly underdressed en de bediening was redelijk stijf en veel minder vriendelijk dan anders, maar het eten was wel ongelofelijk lekker.  Ik begon met als primi een dikke maaltijdsoep die ik al niet opkreeg, superlekker; bonen, granen, kerstomaatjes, kikkererwten, groene groenten,... Teerbeminde kreeg een lekker bordje pasta. Als secundo hadden we beiden hetzelfde genomen, een zeer licht gerechtje van perfect afgekruide vis (rouget) (jep, sinds ik zwanger ben eet ik vis, ik geef mijn zonde toe) op een torentje van groene bonen. En daarna nog dessert, de panna cotta was helaas op maar de chocoladesouffle was superlekker en ook Teerbeminde zijn dessert van peer, chocolade en sabayonsaus was geweldig. Alle andere dagen hadden we voor amper 35 euro gegeten, Zuid Italie is echt niet duur, nu zaten we aan 75 euro, maar wel in een poepchique restaurant...

    Helemaal overeten kropen we ons autootje in en togen we naar de archeologische site van Egnazia, met een museum en opgravingen van de Romeinse en pre-Romeinse tijd, beginnend vanaf de bronstijd tot de instorting van het Romeinse rijk. Het museum was redelijk ouderwets en na een half uur werd ik dan ook nog eens misselijk, begon te zweten, kreeg het ontzettend benauwd, voelde mijn hart beginnen racen,... Ik heb me daar dan een kwartiertje op een stoel gezet en daarna toch naar buiten, naar de opgravingen, het was net te doen van de warmte zo lang Teerbeminde mijn handtas kon sleuren want dat lukte nu echt niet.

    De opgravingen, in Belgie of Frankrijk waarschijnlijk a very big deal en overladen van de toeristen en toestanden maar in Italie amper te vinden langs een kustwegel tussen de in de zomer waarschijnlijk overladen maar nu verlaten beachdisco's. Er ligt een mooi bewaard stuk Via Traiana, restanten van een Romeins dorp en een ondergrondse opslagplaats waar je gewoon nog in kon en mocht rondlopen, ik kroop er meteen enthousiast in tot we de megaspinnenwebben opmerkten...

    italie, puglia, vakantie, ostuni, polignano mare, egnazia

    Na twee uur archeologie (de opgravingen waren nog volop bezig, vermoedelijk is nog maar een deeltje van de stad blootgelegd) reden we verder langs de kust naar Polignano Mare, een ongelofelijk mooi historisch stadje op rotsen die uit de zee oprijzen. Het is er niet enkel ongelofelijk mooi, ze verkopen er ook nog eens het beste roomijs van de regio. Dubbel de moeite dus. Je dwaalt er door de smalle straatjes, langs pleintjes waar de oude mannen zitten te keuvelen om dan plots op de zee te stuiten die beneden aan de rotsen woest kolkt, tussen allemaal grotten. En zoals overal zijn er amper toeristen te bekennen en waan je je de enige die van dit schouwspel mag genieten.

    italie, puglia, vakantie, ostuni, polignano mare, egnazia