UA-104319606-1

imax

  • Dunkirk

    Ik ben niet echt een fan van oorlogsfilms, dat geef ik eerlijk toe. Maar toen we vrijkaarten konden krijgen voor Dunkirk in de Imax in Brussel en ik overal hoorde waaien dat het de film van het jaar was, lag ik die kans toch niet liggen. En dus gingen we maandag na het werk een hapje eten aan het Meiserplein (slecht idee, zowat elk restaurant in de buurt bleek gesloten. Gelukkig vonden we toch nog iets te eten) en trokken we dan naar het desolate stuk van de Heyzel waar de Kinepolis gevestigd is, aan de voet van een met zwart plastic afgeschermd compleet verlaten Bruparck.

    Of Dunkirk nu echt dé film van het jaar is, durf ik niet te zeggen. Maar het lijkt me wel eentje voor de top 5. Maar als je gaat kijken, probeer dan de Imax-versie te zien. Ook al gaat dat enkel in Brussel en kost het je bijna 15 euro (slik) voor een kaartje. Want deze film is echt helemaal gemaakt voor Imax en komt daar pas volledig tot zijn recht.

    Het is een film die best wel wat anders is dan de traditionele oorlogsfilm en dat is goed. Weinig grote namen maar onbekende acteurs. Je krijgt geen achtergrond van de personages, je weet meestal niet eens hun naam. Maar dat hoeft eigenlijk ook niet. Gaandeweg raak je toch met enkele gezichten wat meer vertrouwd dan met de rest en raak je betrokken in het verhaal. Maar meestal is het een grote mensenzee van jongens die er allemaal een beetje hetzelfde uitzien in hun uniform. Er wordt in de hele film trouwens amper gesproken, echt waar.

    Wat draagt de film dan? De beelden. Haarscherp en indrukwekkend. De soundtrack, die de zo al intense beelden soms bijna onverdraagbaar maakt qua intensiteit. Die bijdraagt aan de claustrofobie, de spanning, het overweldigende van sommige momenten. Het verhaal, uiteraard. De totaal niet chronologische opbouw van de film. De film wordt vanuit drie standpunten benaderd; de mensen op het strand, die in de lucht en die in de kleine vissers- en plezierbootjes die vanuit Engeland vertrokken, elk met hun eigen timeframe en personages. Die dan door elkaar lopen in de film waardoor je voortdurend terug en weer vooruit in de tijd gaat, afhankelijk van het perspectief. Het resultaat is een tikje verwarrend, maar wel uiterst geslaagd.

    En het grote beeld en het geluid van de Imax zorgen er tenslotte voor dat het niet alleen een meeslepend verhaal is, maar ook gewoon 1 lange cinematografische trip. Een aanrader, kortom.