UA-104319606-1

huwelijksreis

  • Dag 11, 19/07

    De allerlaatste dag vandaag! We pakten onze koffers in, gingen vroeg ontbijten en trokken dan nog een laatste keer de stad in. We kochten bij een bakkerijtje een doosje verse gebakjes voor mijn ouders, en gingen dan op zoek naar iets dat we de afgelopen drie dagen eigenlijk al elke dag hadden willen kopen; een kindermaatje van een voetbalshirtje met Figo op. Die dingen waren nog behoorlijk duur, €15 durfden ze ervoor vragen, maar eergisteren hadden we een Indiër bereid gevonden ons eentje te verkopen voor €10.
    Nu natuurlijk dat winkeltje nog terugvinden, want al die kleine winkeltjes lijken op elkaar.
    Uiteindelijk vonden we de Indiër terug, maar nu stond er ook een andere kerel in de winkel, en die was het niet eens met onze prijs van €10. Uiteindelijk herinnerde onze vriend ons nog "Oh yes, for the dog" en kregen we, licht tegen de zin van Indiër nummer twee, onze trofé mee naar huis.

    Tevreden stapten we terug naar het hotel, checkten uit en namen de bus naar de luchthaven.
    Daar nog een laatste straffe expresso, en in de shop nog van die zalige bonentaartjes gekocht voor de ouders van mijn wederhelft. En dan was het wachten op het vliegtuig van Brussels Airlines, dat natuurlijk vertraging bleek te hebben. Toen we het vliegtuig eindelijk zagen aankomen rollen, bleken de vorige passagiers nog aan boord...

    Onze plaatsen bleken op de voorlaatste rij, en we waren omsingeld door een vrouw van 80, een jong koppel dat de pamper van hun baby zo nodig gewoon op hun zitplaatsen moest verversen en een bende pubers uit regio Aalst die vijfhonderd keer iets nodig hadden uit hun handbagage die al opgeborgen zat in de daartoe bestemde vakjes.
    Met heimwee dacht ik terug aan de afgelopen tien dagen, die bijna volledig Vlamingen-vrij waren verlopen, en hoe zalig dat geweest was...

    In de luchthaven werden we opgewacht door mijn pa, die ons snel naar onze hondjes bracht, voor een superenthousiast-kwispelend weerzien.

  • Dag 10: 18/07

    Onze laatste volledige dag vakantie alweer... Time flies when you're having fun...

    Een beetje een luie dag vandaag. We besloten de voormiddag wat te gaan zitten lezen in een groot park in de buurt. Na een tijdje begon mijn maag te knorren. We stapten naar een immens shoppingcenter in de buurt. Daar aangekomen, herinnerde ik me plots waarom ik dat soort shoppingpaleizen haat; een gebrek aan daglicht, onpersoonlijk, overcommercieel. We besloten ergens in de gezellige binnenstad iets te eten te zoeken in plaats van hier in een pizza hut te belanden.
    Het bleek nog een flink eind stappen om weer in de oude wijken te raken. Helemaal uitgeput vonden we tenslotte weer dezelfde broodjesbar als de vorige keer, alhoewel ik meer zin had in verse, zoete Portugese gebakjes. In de kleine bakkerijtjes in de buurt was echter geen plaats...

    Tegen 15u keerden we weer naar het hotel. Mijn wederhelft besloot een bezoek te brengen aan de ambassade, waar ze volgens onze informatie hem aan een document zouden helpen waarmee hij zonder problemen het land weer zou moeten uitraken. Dat bleek ook het geval, een kwartiertje later stond hij alweer terug op de hotelkamer. Ik had me ondertussen op het terras genesteld met Lord of the Rings.
    Ik had nog steeds zin in lekker Portugees gebak, dus gingen we ons nog tegoed doen aan zo'n cake en een lekker straffe koffie.

    's Avonds aten we op het terras bij een Italiaan. Onze ober was niet bijster vriendelijk en de porties pasta waren aan de kleine kant, maar daar had ik met mijn reusachtige pizza geen last van.

  • Dag 9: 17/07

    Om tien uur trokken we de stad al in. We hadden in België geen goedkoop reisgidsje meer op de kop kunnen tikken, en we vonden drie dagen in de stad ook te kort om echt halve dagen in musea te gaan zitten, dus besloten we gewoon wat te gaan rondwandelen. Langs de winkelstraten liepen we tot aan de Taag. Daar waren ze druk aan het werk, en was er dus weinig te zien of een rustig plekje te vinden om even te genieten van het uitzicht. Dus trokken we weer naar boven.
    Een beetje windowshoppen langs de winkels, de Camperwinkel, de Fnac even doorgelopen (waar Zita Swoon nogal werd aangeprezen), kuieren en genieten. Een broodje gegeten op een terras.
    We beklommen de steile straatjes naar de hoger gelegen oude stadswijken en rustten wat uit tussen de lokale gedreadlokte jeugd aan een klein pleintje.
    20070717_0352web

     
    Tegen 15u begon ik moe te worden, zo rondstappend legt een mens nogal wat kilometers af, en dus keerden we terug naar het hotel.

    's Avonds dan vonden we eindelijk het restaurant waar we ook gisteren naar hadden gezocht, Terra . We zochten ons een plekje in het immens grote tuinterras. Dit veggie restaurant was niet supergoedkoop, maar voor €12 mag je je tegoed doen aan het all you can eat buffet.
    We begonnen met een kom lekkere soep, en schepten dan ieder twee keer op van het warme buffet, met zeker dertig verschillende gerechtjes. Lekker! Helaas was er, in tegenstelling tot in onze eigen Komkommertijd, geen dessertje inbegrepen in de prijs.

  • Dag 8: 16/07: op naar Lissabon

    Om 6u40 staat de wekker al. Omdat het ontbijt van het hotel maar om 7u30 start, zullen we het zonder moeten doen...
    Om 7u15 wacht Christina ons op aan de ingang en brengt ons naar de luchthaven. Bij het afscheid krijg ik een krop in de keel en moet ik huilen... Ik word altijd zo emotioneel van een afscheid, niks aan te doen...

    Om 9u vertrekt onze vlucht naar Lissabon, met een kwartiertje vertraging. Het inchecken verloopt vlot, ook al heeft mijn teerbeminde enkel een papiertje van de lokale politie en geen identiteitskaart...

    12u plaatselijke tijd komen we aan. Het hotel zoeken verloopt vrij vlot. We blijken in het zakenkwartier van de stad te zitten, op wandelsafstand van het meer toeristische deel.
    We zijn een uurtje te vroeg, eigenlijk mogen we nog niet op de kamer. Toch is het meisje aan het onthaal supervriendelijk, feliciteert ons, en vertelt ons dat we de mooiste kamer krijgen, omdat het onze huwelijksreis is...
    Na een tijdje brengt een jongen onze bagage al naar boven, en dan mogen wij ook. Onze kamer ligt op het achtste en bovenste verdiep, waar er naast de fitnessruimte maar drie andere kamers zijn. Het grote verschil met de rest van de kamers is vermoed ik het terras. Het hotel heeft een zakelijke, glazen gevel zonder terrassen, maar op de bovenste verdieping zijn er minder kamers en is er wel ruimte voor een mooi, groot dakterras, compleet met teakhouten ligstoelen. Super! Daarnaast wacht ons de obligate fles champagne (allemaal voor mijn wederhelft want ik lust dat niet), fluffy badjassen, een vriendelijk welkomstkaartje én een doosje lekkere pralines. Huwelijksreizen, het is een aanrader...

    Ondertussen knort onze maag zo luid dat ik vrees dat de hele wijk het kan horen, en gaan we op zoek naar eten. In een klein bakkerijtje een straat verder bestellen we een aantal grote koffiekoeken en wat te drinken. We betalen amper €5 maar hebben zo veel eten dat we het niet opkrijgen, hoeveel honger we ook hadden... Dan keren we terug naar de kamer, waar ik prompt in slaap val op het zachte bed.

    's Avonds gaan we op zoek naar eten. Ik heb een lijst afgedrukt van het internet met allemaal vegetarische restaurants, dus moeilijk moet dat niet zijn. Toch lopen we hopeloos verloren, in de regen nog wel, en komen we in de meest verlaten, grauwe buurten terecht. Uiteindelijk vinden we een restaurant, niet hetgene dat we zochten, maar een ander van de lijst. Het blijkt echter maar over een half uur open te gaan, en heeft een bijzonder triest geveltje... We zitten een half uur in een parkje wat verderop, en wanneer we daarna het restaurant binnenstappen blijkt het enorm gezellig. Hoe later op de avond, hoe voller het loopt, tot aan bijna elk tafeltje een groepje mensen zit. We doen ons tegoed aan een canneloni en een seitansteak, gevolgd door een heerlijke passievruchten-kaastaart met bessensaus en een chocomousse...

  • Dag 7: 15/07

    Om 6u30 worden we wakker van een malend geluid vlakbij ons raam. Het duurt even voor ik het besef, maar er staan paarden voor ons raam te eten in de bloementuin! Ik doe het gordijn open en inderdaad, op een meter afstand staan vier paarden rustig te eten... Blijkbaar zijn ze 'uitgebroken' van een van de weides hogerop... Een uurtje later hoor ik opnieuw kabaal, iemand komt de paarden blijkbaar vangen...
    Om 9u zitten we aan het ontbijt, en dan is het tijd om koffers in te pakken. Deze namiddag komt er een groep Duitsers aan, en twee ervan worden in onze kamer ondergebracht. Dus moeten wij onze laatste nacht op het eiland op hotel doorbrengen...
    Om 10u staan we zoals altijd aan de stallen. Ik hoop stiekem al de ganse tijd dat ik voor de laatste dagrit opnieuw mijn favoriet paard Freewind zal krijgen, en ik heb geluk, hij is vandaag opnieuw van mij! We vertrekken voor een tocht van vijf uur, samen met twee van de Zweedse begeleidsters en twee Noorse tienermeisjes. Ik ben enorm in mijn nopjes omdat ik nog vijf uur rijplezier met FreeWind heb, en dus kan niets deze dag vergallen. Ook het weer zit trouwens mee, na enkele dagen van frisser weer en wat regen, oa een hels onweer 's nachts, is de lucht nu blauw en de temperatuur superaangenaam.

    Opnieuw een heel mooie tocht vandaag, de tweede leukste van de vakantie. Een deel van de tocht is dezelfde als die van onze allereerste buitenrit op dinsdag, door een bos, en daarna trekken we de hoogte in. Wanneer we aan een bosje komen, is het moment aangebroken voor een lange racegallop. Zalig...
    Na een tijdje klimmen komen we op een soort bergweide, met op honderd meter de top van de heuvel. Alle paarden gaan naast elkaar staan, en wanneer een van de Zweedse meisjes start zegt, racen ze allemaal om het eerst de heuvel op. Van stilstand naar rengallop, even is het lastig om in het zadel te blijven zitten. Ik ben even van de kaart, maar dan word ik helemaal wakker en probeer op die korte afstand zo snel mogelijk te gaan. Tegen de begeleidsters kunnen we niet op, maar FreeWind en ik zeer tevreden met een derde plaats... Daarna is het even rusten en genieten van een adembenemend uitzicht, waarbij je zowel aan de noord- als aan de zuidkant van het eiland de oceaan kan zien.
    bahia uitzicht
    bahia afdaling


    Om 13u30 komen we aan een verlaten stuk land, waar een houten kotje opstaat. Hier wacht Claude ons op met een tafel, strandstoelen en een uitgebreide picnic: vlees, een ommelet speciaal voor mij, vers fruit, broodjes, verschillende soorten kaas, koekjes, water, frisdrank en wijn. We zadelen de paarden af en maken ze aan een ketting in de schaduw vast, geven ze ieder een emmer eten en gaan dan zelf aan tafel.

    Pas om 15u zit iedereen weer op zijn paard. De zon brandt ongenadig, en onze zonnecrème is natuurlijk al lang uitgewerkt. We voelen ons ter plekke verbranden...

    Om 17u komen we weer aan op de boerderij. Ik krijg een krop in de keel bij het afzadelen, want na vandaag zal ik FreeWind waarschijnlijk nooit meer zien... Wat had ik hem graag mee naar België meegenomen...
    We vertrekken meteen naar ons hotel, een vier sterren hotel aan een van de weinige stranden aan de andere kant van het eiland. Het hotel is luxueus en groot, en we hebben een onvoorstelbaar uitzicht vanaf ons groot balkon, maar toch kan het me niet bekoren en zit ik een potje te janken... Ik mis Claude, Christina en hun prachtige paarden nu al, ik mis onze knusse kamer in het landhuis, en ik ben maar wat blij als anderhalf uur later een van de Zweedse stalmeisjes ons komt oppikken voor het avondeten.

    bahia

     

  • Azoren dag 6, 14/07/07

    Al een week gaan we als echtpaar door het leven. Dat weerhoudt er ons niet van om die dag zoals steeds om 8u30 uit bed te kruipen. Geen paardrijden echter vandaag, maar een bezoek aan de hoofdstad Ponta Delgada.
    Claude zal ons brengen met de Volvo. Ons direct afzetten in het centrum zou te makkelijk zijn voor Claude, neen, gastvrij (en praatgraag) als jij is doorkruist hij met ons op de achterbank het kleine centrum vier keer, ondertussen druk aanwijzend waar welke winkels zijn. Op den duur wordt ik er horendol van, over anderhalf uur worden we alweer opgehaald, en ik wil graag nog iets van het stadje zien.
    Bovendien staat er eerst een verplicht bezoek aan de politie op het programma. Bij aankomst op de Azoren merkte mijn teerbeminde immers dat hij zijn identiteitskaart niet meer had. We hebben die vaak gebruikt als check-inmiddel, en ergens tussen Lissabon en Ponta Delgada is het ding verloren gegaan. Ettelijke telefoontjes naar de luchtvaartmaatschappij Sata leverden niks op, en dus trekken we maar naar de politie.
    Alles verloopt vlot, de agent die als een soort van portier buiten staat en de mensen vraagt wat ze wensen alvorens ze binnen te laten fungeert als tolk.

    We kopen postkaartjes- en zegels, wandelen even rond en gaan dan een zalig Portugees expressotje drinken op een terrasje in de schaduw van de kerktoren. De Portugese koffie is net zo lekker als de Italiaanse by the way; heel klein en duivels straf, duizend keer beter dan het afwaswater dat ze in België onder de noemer koffie soms durven serveren.
    20070714_0204web


    Om 13u is Claude er alweer. In plaats van meteen naar het landhuis te rijden, stopt hij even aan een ananasplantage. Hij loopt met ons gewoon de serres in, alhoewel er staat dat de toegang normaal €2 kost. Daarna laat hij ons het kleine winkeltje zien, waar hij een beetje lacherig doet over al de ananasaccesoires die er verkocht worden. Geen idee wat hier de bedoeling van was, maar we hebben toch babyananasjes gezien.

    Wanneer we om 14u na het middageten naar de stallen gaan, blijken er wat problemen, en is de namiddagrit uitgesteld tot 15u. Om 15u vertrekken we dan eindelijk, samen met het Duitse koppel dat enkele dagen geleden is aangekomen. Ik rij vandaag met het paard dat mijn wederhelft al enkele dagen heeft gekregen, en hij krijgt een ander, Una. Una is levendiger dan Zé, en daarom mag hij tweede, en ik laatste, wat me niet bepaald zint, na de pittige gallopraces van de laatste dagen.
    We beginnen met een klim door graslanden, die te lastig is voor de paarden, en dus moet iedereen opnieuw afstijgen en zijn paard aan de teugel naar boven leiden. We rijden door een verlaten, mooi groen landschap. Het is helaas allemaal een beetje frustrerend vandaag, omdat de Duitse voor mij wat bang is en onnoemlijk traag. Normaal kan me dat niet schelen, maar na de snelle ritten van de laatste dagen is er iets in mij wakker geworden wat ik in eeuwen niet meer had gevoeld; iets van avontuur, snelheid, adrenaline, en dus loop ik in mezelf wat te sakkeren wanneer de anderen ervandoor stuiven in gallop en de vrouw voor mij zo traag gaat dat zelf Zé in draf moet. Op het einde zijn we het beiden grondig beu, en stuiven we haar in rengallop voorbij, alhoewel dat eigenlijk niet hoort. De vrachtwagen die ons komt ophalen is er nog niet, en dus rijden we het laatste deel van het traject nog eens, in een veel hoger tempo nu, leuk.

    20070714_0235web


    Die avond staat er iets speciaals op het programma. Claude en Christina, de uitbaters van Quinta da Terça hebben als huwelijkscadeau voor ons gereserveerd in een restaurantje uitgebaat door een Vlaams koppel! We zijn echt vertederd door dat superlieve gebaar, en ergens vind ik het zelfs spijtig, omdat de maaltijden van Christina superlekker zijn en ik me niet kan voorstellen dat het op restaurant beter zal zijn!
    We komen aan in een houten paviljoen op een heuvel, en het is prettig om eens in je eigen taal onthaald te worden na een week converseren in het Engels. Onze gastheer van de avond bevestigt dat er doorgaans weinig of geen Belgen naar de Azoren komen, en lijkt het ook prettig te vinden nog eens Nederlands te kunnen spreken. De andere gasten die avond zijn Duits en Portugees.
    Ons menu ligt al vast, en het is uitstekend. Een loempia voor mij, paté voor mijn wederhelft, gevolgd door een sublieme groentenquiche voor mij en een brochette voor hem. Als dessert een onvoorstelbaar lekkere dame blanche, het kon niet beter.
    We genieten van deze rustige avond, en het doet deugd om zo door iedereen in de watten gelegd te worden. Hartelijkheid die niet gemaakt is, zoals in de grote hotelketens, maar je bij de mensen echt te gast voelen, we hebben het nog niet veel meegemaakt...

  • Reisverslag Azoren dag 5, 13/07

    Vroeg opgestaan vandaag, om 8u al, voor wat volgens iedereen de mooiste dagtocht van allemaal zal worden. Het loopt niet zo vlot, om 9u30 zouden we vertrekken, maar het is al na tienen eer iedereen er is en we kunnen vertrekken. Dan moet er nog eerst met de vrachtwagen naar Ginetes gereden worden, waar onze paarden van gisteren de nacht hebben doorgebracht op de weide van een Duitse.
    De tocht vandaag is die van de Twin Lakes van Sete Cidades, de bekendste kratermeren van Sao Miguel. Eigenlijk een groot meer, maar met in het midden een brug en omdat er aan weerszijden zich andere algen genesteld hebben, hebben de twee kanten een verschillende kleur. De ene kant van het meer is groen, de andere blauw. De meren zijn amper vijfhonderd jaar uit, daarvoor stond er een berg.

    Dit is een bijzonder spectaculaire en dus ook populaire tocht. Naast ons twee en de Zweedse begeleidster voegen zich nog zes mensen die niet op de Quinta logeren en enkel deze dag mee komen paardrijden. Twee Zweedse dames op leeftijd waarvan een haar twee tienerdochters bijheeft en een Fins koppel waarvan het meisje de volledige tocht de jongen zal zitten corrigeren tijdens het paardrijden. Moet gezellig zijn...

    Bij aankomst ergens bovenaan de krater begint het te regenen. Ik heb weer mijn regenjas niet bij, en enkel een Tshirtje aan. De Finse heeft het nog slechter getroffen en draagt enkel een topje met spaghettibandjes... We beginnen niettemin verkleumd aan de tocht, en we zitten nog maar pas om ons paard of de motregen gaat over in echte regen en er steekt een wind op.
    20070713_0143web


    We stappen helemaal bovenaan op de rand van de krater, en normaal moet dit behoorlijk adembenemend zijn, aangezien je dan links in de diepte het meer ziet, en rechts de oceaan. Wij zien echter alleen mist. Het begint te gieten, de wind trekt aan, en al gauw ben ik doorweekt tot op mijn ondergoed. De leren teugels worden spekglad en ik kan ze nog met moeite vasthouden. De windstoten boven op de berg zijn soms zo verschrikkelijk dat FreeWind plots probeert zich om te draaien en weer richting vrachtwagen te lopen, maar we moeten vooruit.
    Wat de mooiste paardrijtocht ooit zou moeten worden, wordt een lange, verschrikkelijke beproeving. Na een tijdje beginnen we te dalen. Een stijle, gevaarlijke afdaling, aangezien het pad door de regen spekglad ligt, en de paarden vaak uitglijden. Een beproeving. Het duurt eindeloos eer we beneden zijn. Na een tijdje komen we eindelijk beneden de wolken, en stopt de regen. Toch blijft het bevriezen, aangezien ik nog steeds kleddernat ben. We komen na een hele tijd aan de oever van het meer, en gallopperen een paar stukjes. De mollige Zweedse die tussen mij en de kopvrouw zit, is echter behoorlijk traag, dus ook daar is er weinig fun te halen.
    Eindelijk zien we dan de staljongen van de Quinta, met de picnic. Nog een hele beproeving; wachten tot alle paarden vastgemaakt en afgezadeld zijn terwijl FreeWind me ei zo na het meer in kiepert en ik nog steeds sta te beven van de kou.

    Ondertussen is mijn wederhelft al zo goed als droog en komt de zon en hoe langer hoe meer door, maar ik heb toevallig een Tshirt van vrij dik katoen aan, en het zal nog anderhalf uur duren eer ik volledig droog ben en het een beetje warmer begin te krijgen. Tijdens de picnic zit ik alleszins nog te beven.
    Ondertussen een kleine babbel met de begeleidster, we praten even over de paarden, en dan informeert ze of ik hou van supersnelle gallop. Absoluut. En dus zegt ze op samenzweerderige toon dat we straks van volgorde zullen wisselen, ik mag dan tweede, voor de mollige Zweedse dus, en dan kunnen zij en ik lekker doorgalloperen terwijl de rest van de groep wel zal volgen op hun eigen tempo. Dat is dan toch nog een leuk vooruitzicht...
    De eerste gallop na het middageten is rustig, maar dan komt een vrij lange gallop langs de oevers van het meer, en dan stuift de begeleidster er vandoor. Mijn FreeWind volgt onmiddellijk, en wanneer we na een tijdje rennen stoppen, duurt het een poos eer de rest eraan komt. Kicken!

    Tegen 17u komen we weer aan de vrachtwagen. Wanneer we weer naar boven rijden, is het zicht nu eindelijk open, en inderdaad behoorlijk adembenemend. Op het uitkijkpunt, waar we deze voormiddag nog amper twee meter voor ons uit konden zien, liggen de meren nu prachtig beneden. Kunnen we toch nog wat foto's maken...
    20070713_0188web