UA-104319606-1

honden

  • Goed gedekte honden

    honden,hondenverzekering,kbc,bank,verzekeringKBC dekt uw hond, zo kon ik al een tijdje op mijn Facebook lezen. Ik vond het nog een van de betere slogans. Voor een hondenverzekering, zo blijkt. Een tijdje later contacteerde een medewerker van BuzzParadise me via deze blog om iets over dit nieuwe product te schrijven. Daar moest ik niet lang over nadenken. Ik heb twee honden die ik met plezier rot verwen en in het verleden heb ik al eens een  verzekering gehad voor een dier, zij het wel een paard.  Ik kan mezelf dus ervaringsdeskundige noemen.

    Wat biedt KBC nu? Voor een premie van 35 euro per jaar zijn alle honden van het gezin, of het nu om een poedel gaat of om vier Deense doggen, verzekerd. Mensen die beroepshalve honden houden zijn wel uitgesloten. Maar 35 euro per jaar vind ik persoonlijk wel meevallen, temeer aangezien er geen franchise is, de kosten worden vanaf de eerste euro vergoed.

    Welke kosten worden vergoed, dat is natuurlijk essentieel om te weten. Mijn paard was voor zowat alles verzekerd, toen het beenproblemen kreeg en daarvoor moest worden opgenomen in de kliniek, heeft de verzekering zonder morren betaald, dat heeft ons serieus wat geld gespaard. Bij de KBC hondenpolis is het aantal gevallen waarin ze betalen echter gelimiteerd tot enkele volgens hen de meest voorkomende situaties. Zoals de hond die een verkeersongeval krijgt. In dat geval betalen ze dierenarts in het goeie en crematiekosten en een nieuwe hond in het slechte geval. Sta me toe dat laatste een beetje harteloos te vinden, wanneer een van mijn honden iets zou overkomen is het me echt niet om een nieuwe  pup te doen. Maar kom, er zijn vast mensen met dure rashonden die daar wel het nut van inzien. Spijtig natuurlijk dat andere zware ziekten niet verzekerd zijn, maar dan zou de premie wellicht hoger oplopen dan die luttele 35 euro per jaar.

    Ook verzekerd zijn bijtincidenten, zowel bij gezinsleden als bij derden. Ik moet er niet aan denken dat er ooit zoiets zou gebeuren bij mijn honden, maar het lijkt me inderdaad wel beter. Al zijn kosten aan derden bij mij sowiso al gedekt omdat ik een familiale verzekering heb denk ik.

    Ook handig; moet je zelf het ziekenhuis in voor een ingreep en heb je niemand die op de hond kan passen, dan vergoedt KBC de kosten van een hondenpension.

    Interesse? Check dan zeker deze info van KBC voor alle details!

  • Triest dierenverhaal met een happy end

    Ergens deze week loop ik van bij mijn ouders naar het station om te gaan werken. Ik ben aan de late kant om mijn trein te halen en stap stevig door. Plots zie ik aan het eind van de straat twee grote honden verschijnen, die resoluut op mij afgedraafd komen. De laatste paar meters zetten ze een sprintje in, en plots staan er twee grote modderpoten op mijn schouders terwijl een andere snuit zich tegen mijn handen duwt. De honden, duidelijk zonder baasje, maar met een halsband aan, smeken om aandacht. Ze blijven opspringen en rond mijn benen draaien. Omdat ik niet terug naar mijn ouders kan, beslis ik verder te gaan naar het station, de honden staan ondertussen aan een huis op de vensterbank te blaffen op een huishond die binnen zit. Ik vraag mijn pa, die thuis is, een kijkje te komen nemen en licht ondertussen ook mijn moeder in, die op haar beurt belooft de stadswacht langs te sturen.

    Zenuwachtig en ongelukkig zit ik op de trein naar Brussel, loslopende honden zonder baas, het is zelden een goed verhaal. Of ze zijn gedumpt door hun 'liefhebbend baasje', of ze zijn verloren gelopen. Hoe dan ook zijn ze in gevaar, een autoongeval is snel gebeurd.

    Na de middag krijg ik van mijn moeder het nieuws dat de honden na lang wachten zijn opgehaald door de politie, en dat de eigenaar al bekend is. Mijn pa had de dieren opgevangen en de politie gebeld.
    Het slechte nieuws is dat de honden ook bij de stadswacht bekend zijn, en dan vooral de eigenaar. Het gaat blijkbaar om mensen die hun hond amper eten geven, verwaarlozen, slaan. Op de koop toe heeft een van de honden pas puppies gekregen. Ze zijn al meermaals alleen op de straten gesignaleerd. Erg, hoe sommige mensen met hun dieren omgaan. Dure rashonden kopen, ermee kweken, en er dan niet naar omzien. Een buurvrouw heeft een van de honden al eens eerder dagenlang opgevangen, ermee naar de dierenarts geweest, laten chippen, ontvlooid,... Andere buren geven de dieren stiekem eten. Maar de politie grijpt niet in en dus is het allemaal dweilen met de kraan open.

    Maar vandaag is er onverwacht goed nieuws. Mijn pa weet me te vertellen dat de politie eindelijk stappen ondernomen heeft en de volwassen dieren en de pups in beslag genomen. Op naar een asiel dus. Het extra goede nieuws is dat alle dieren ondertussen al geplaatst zijn bij nieuwe eigenaars. Het waren mooie, lieve honden, rashonden, nog jong bovendien, dus ze hadden goede kansen op een nieuw leven, maar toch maakt mijn hart een sprongetje dat het zo snel al gebeurd is. Kers op de taart is dat een buurvrouw van mijn ouders een van de dieren in huis heeft genomen. Hoe schoon kan een verhaal soms eindigen...

  • Laten we rashonden uitsterven?

    Wie af en toe eens een programma van de BBC ziet, al dan niet in vertaalde versie op Canvas, kent de kwaliteit van deze programma's. Op dat gebied lijken we in Vlaanderen altijd een beetje achter de feiten aan te hollen... Ook gisteren was er weer een bijzonder sterke documentaire te zien, over het wel en wee van rashonden. Interessant onderwerp waar ik al wel één en ander vanaf wist als hondenliefhebber, maar toch zwaar gechoqueerd naar zat te kijken. Ik wist dat het erg gesteld was met de rashonden, maar niet dat het zo erg was. Hondenhaters of mensen die enkel geraakt worden door 'arme kleine kindjes' kunnen nu dus gerust stoppen met lezen, maar mensen met een hart voor dieren, en in het bijzonder eigenaars van rashonden zoals cavalier king charles spaniels, mopshonden, duitse herders en rhodesian rhidgebacks, lees verder, u zal uw ogen helaas niet geloven...

    Voor wie totaal niet mee is, even schetsen. Van elk hondenras bestaan bepaalde standaards, waaraan een hond moet voldoen om tot dat stamboek te mogen behoren, om mee te mogen kweken, om shows te kunnen winnen, standaards die zeggen hoe neus en oren zijn ingeplant, welke kleuren waar mogen voorkomen, hoe alle lichaamsdelen zich tot elkaar verhouden, hoe groot en zwaar de hond mag zijn etc.
    Probleem: de laatste 150 jaar zijn rashonden enkel op uiterlijk geselecteerd. Honden met trekken die met dat ras werden geassocieerd, werden gebruikt om te kweken zodat die trekken meer naar voor zouden komen. Oftewel, honden werden enkel gekweekt op basis van het uiterlijk. Er werd ook gekweekt met zeer kleine populaties van vaak nog verwante honden; er zijn moderne rassen die gebaseerd zijn op bijvoorbeeld 40 verschillende individuele honden. Wie ook maar iets van erfelijkheid afweet, weet meteen dat dit compleet nefast is voor de gezondheid....

    De documentaire was bij momenten echt hartverscheurend pijnlijk. Ten eerste, omdat honden zwaar lijden doordat ze op die basis al honderdvijftig jaar worden gekweekt. Ten tweede omdat er binnen de hondenwereld geen enkele bekommernis hierrond is, geen wil om dit te veranderen, zelfs geen erkenning van het feit dat er een zwaar probleem is. Om het meteen zeer aanschouwelijk en concreet te maken, enkele schrijnende voorbeelden. Let wel, deze voorbeelden slaan allemaal op Groot Brittanië en de daar gevestigde fokkers en de overkoepelende Kennel Club. Over de Belgische situatie kan ik uiteraard geen uitspraken doen.

    1. De Cavaler king charles spaniel
    Hou u vast. Op de leeftijd van 5 jaar is 50% van de Britse cavaliertjes hartlijder. Kijken we naar de leeftijd van 10 jaar, is dit de volle 100%. Maw, elke cavalier zal ziek worden.
    Erger is het bestaan van een bijzonder zware hersenziekte syringomyelia. Bij deze erfelijke ziekte is de schedel simpelweg te klein voor de hersenen. In het minst erge geval geeft dit vreemde symptomen zoals onbedaarlijk krabben, maar in ergere gevallen veroorzaakt dit werkelijk ondraaglijk lijden waarbij euthanasie de enige oplossing is.
    Wat is nu het probleem? Wel, ten eerste testen kwekers hun honden niet op ergelijke ziektes. Britse kwekers die aan het woord kwamen, deden deze tests af als onzin. Er IS geen probleem. Een dame die twee zieke honden had en de strijd aanbod om deze ziekte erkend te krijgen als probleem van dit specifieke hondenras, werd overal scheef bekeken, afgedaan als 'emotioneel' etc.
    Ten tweede, zelfs al in eens hond gediagnosticeerd met de ziekte, dan nog mag er mee gefokt worden. Zieke honden winnen hondenshows als het prestigieuze Crufts, en eigenaars van deze honden verdienen een fortuin als ze met zo'n winnaar nestjes kweken. Ook al wéten ze dat hun hond ziek is. En dat de ziekte erfelijk is. Met andere woorden, er wordt geen enkele poging gedaan deze ziekte in te dijken, integendeel. Als dit zo verdergaat, steft de cavalier gewoon uit.

    2. De Rhodedian Ridgeback.
    Een hond waarvan het meest bepalende kenmerk de weerborstel op zijn ruggegraat is. Nu blijkt deze weerborstel echter een afwijking te zijn, meerbepaald een milde vorm van spina bifida. Die nu een rasstandaard is.
    Een kweekster deed in beeld haar beklag dat ze als organisatie van het ras steeds langer moeten zoeken om een dierenarts te vinden die bereid is om pups die geboren zijn zonder de karakteristieke 'ridge' te euthanaseren. Jonge dierenartsen weigeren dit, wat volgens haar compleet belachelijk is, dus gaan ze naar oudere artsen.
    1/10 van de pups wordt geboren zonder rigde. 1/10 van de pups wordt dus vermoord. Omdat ze gezond zijn. Want een andere ernstige afwijking bleek enkel voor te komen bij de pups mét ridge. Op de site van de organisatie werd dus letterlijk gesteld dat pups die niet voldeden aan de raskenmerken geëuthanaseerd moeten worden.

    3. Mopshonden, pekineesjes en andere stompneuzige rassen hun gezicht is zo vervormd gerakt door jarenlang selecteren op een zo plat mogelijke neus, dat deze honden geplaagd worden door zware ademhalingsproblemen. Reactie van een kweker: maar dat is geen probleem, als mijn hond geen adem meer krijgt, valt hij flauw, en na een tijdje komt die wel weer bij, dat is helemaal geen afwijking. Ik vraag me af, als je kind om de zoveel tijd zou flauwvallen wegens ademtekort, of een operatie dan niet onmiddellijk zou gebeuren???
    De pekinees die in 2003 Crufts heeft gewonnen, en die moest poseren op ijs omdat hij anders kon sterven van oververhitting, die hond had een operatie ondergaan om te kunnen ademen. Zo'n hond wint niet alleen dé wedstrijd van honden in Europa, maar heeft sindsdien via fokken zijn zware gebrek doorgegeven aan minstens 46 nestjes. Reken maar uit hoeveel puppies. En zoiets MAG.

    4. De achterpoten van een Duitse herder op een hondenshow waren zo vervormd dat voor het blote oog duidelijk zichtbaar was dat die hond een ernstig probleem had. Een orthopedist sprak van zeer zware misvormingen. Bij mensen zouden ze direct opereren. De keurder van de hondenshow sprak echter van de meest perfecte Duitse herder die ze ooit had gezien. Het beest kon niet eens stappen zonder te wankelen. En dat voor een werkhond.

    5. Wanneer schilderijen werden getoond van een bepaald ras in de jaren 1800 en een hond van dit ras nu, waren het bijna andere wezens. Bepaalde kenmerken van het ras zijn zo danig uitvergroot, dat het een compleet ander zicht is geworden. Van nature lijken alle hondenrassen een beetje op elkaar, iets waar nu niets meer van overblijft. Dit heeft zeer zware gevolgen. Wanneer schedels vergeleken worden van een bepaald ras toen en nu, zitten de botten soms wel 10cm op een andere plaats. De neus van bijvoorbeeld de bull terrier stond vroeger helemaal niet zo naar beneden gericht. Wat hebben we gedaan? We hebben de misvorming tot ideaal uitgeroepen. Met als gevolg dat deze honden ziekelijk zijn, misvormd, pijn lijden. Honden kunnen niet meer natuurlijk bevallen of gedekt worden, honden kunnen niet meer ademen, geen trappen meer lopen, zijn ziekelijk. Waarom? Omdat bepaalde mensen het mooi vinden. Doet zeer sterk denken aan bijvoorbeeld het inbinden van vrouwenvoeten in het vroegeer China, iets wat nu algemeen als mishandeling wordt beschouwd. Maar bij honden kan en mag alles.

    6. Honden worden gefokt; broers met zussen, vaders met dochters, grootvaders met kleindochters, niet als uitzondering, maar als aanrader. In de mensenwereld is incest echter overal en altijd een enorm taboe geweest. Logisch ook. Wat betreft de genetica is er geen essentieel verschil tussen mensen, honden of fruitvliegjes. Toch is incest bij honden aanvaard.

    Om kort te zijn; rashonden worden gekweekt enkel en alleen op basis van het uiterlijk, zonder rekening te houden met genetica, erfelijke aandoeningen of karakter. Ziktes worden IN de rassen gekweekt, en er wordt niets gedaan om dit te stoppen. Meer nog, er wordt staalhard ontkent dat er een probleem is. Koop je een rashond, dan krijg je de garantie dat je weet wie de ouders waren, en dat die ouders voldoen aan artificiële regels die edellieden met te veel tijd en geld honderdvijftig jaar geleden hebben opgesteld. Je weet echter niet of die voorouders van je hond gezond waren, een goed karakter hadden, etc. Het is tegenwoordig zelfs algemeen aanvaard dat bepaalde hondenrassen maar zes tot acht jaar oud worden. Waar de doorsnee bastaardhond makkelijk twee keer zou oud wordt. Willen we dit echt aanvaarden?

    Bron: Pedigree Dogs Exposed

  • Etiquette onder hondenbaasjes, of eerder, het gebrek eraan.

    Mijn rechterhand voelt rauw en pijnlijk. Oorzaak: de leiband van Figo. Toch kan Figo er eigenlijk niet aan doen, hij heeft zich niet misdragen. Feitelijke oorzaak: de zwarte hond die losliep in het park. Al kan die hond er op zijn beurt ook weer niet écht aan doen. Grote oorzaak dus: de eigenares van die hond.

    Wanneer je een hond hebt, dan zorg je ervoor dat je andere mensen niet hindert. Je houdt je hond aan de lijn. Tenzij je een hond hebt die kan loslopen zonder ook maar een keer over de schreef te gaan: een hond die niet naar andere honden toeloopt, die niet onder de auto's loopt, die mensen het eten niet uit de handen grist. Ze bestaan, die honden. Maar ze zijn zeldzaam. Zo'n hond vergt immers een doorgedreven gehoorzaamheidstraining én een volgzaam karakter.
    Dus, als je hond niet zo'n heilige is, dan zet je hem aan de leiband als je andere honden tegenkomt. Het is immers écht not done om je hond als een ongeleid projectiel zomaar op andere honden te laten afsprinten en die daar dan vijf volle minuten onbegeleid achter te laten, die andere honden en mensen erg veel last berokkenend. Je weet immers niet of die andere hondeneigenaars er wel mee opgezet zijn dat jouw beest daar aangezet komt, ze kunnen immers een angstige hond bijhebben, een zieke hond, een loopse hond of een agressieve hond.
    Mensen redeneren vaak "Mijn hond mag los, want die bijt niet". So what. Misschien bijt de aangelijnde hond wél. En als dat zo is, kan je die niets verwijten, want die is mooi aangelijnd en zijn baasjes doen het nodige om ongelukken te vermijden.

    Vanmorgen dus, het park, de tweede keer dat ik die vrouw en haar zwarte hond tegenkwam, de tweede keer dat ze me dikke vijf minuten ophoudt omdat ze wel roept op haar hond, die haar straal negeert. Omdat ze geen haast maakt om haar hond te komen halen, maar rustig aan de andere kant van het park blijft staan. Omdat ze zelfs met eten haar hond niet kan lokken. Omdat, wanneer ze dan toch eindelijk haar hond komt halen, die compleet ongehoorzaam is en mij en mijn honden blijft lastigvallen.
    Op de koop toe behandelt het mens mij als de crimineel. "Waarom mogen ze niet los, ze zouden zo graag spelen". Waarom mogen mijn honden niet los? Ik vraag me eerlijk gezegd af waarom de hare wél los mag. Daar komen gegarandeerd nog eens ongelukken van.

    Wel, mijn honden mogen niet los omdat windhonden wettelijk gezien niet los mogen. Bovendien raadt iedereen af om ze los te laten: het zijn zichtjagers, dus stel dat ze iets van 'wild' zien als ze loslopen (een huiskat is ook al goed, of een duif), dan gaan ze erachter aan, en dan negeren ze al de rest. En aangezien de makkelijk de 50km/u halen, zijn ze buiten gehoors- en gezichtsafstand voor je het weet.
    Elke keer als er nieuwe Spaanse windhonden uit Spanje aankomen, zijn er wel die losraken, en die een snelle door sterven onder een auto, of een trage dood door bevriezing, uithongering ergens in de natuur. En ik zie mijn honden véél te graag om ze aan dat lot over te laten.
    Bovendien is er nog werk aan de winkel qua gehoorzaamheid. Ik kén mijn honden, en ik wéét dat het beter is om ze niet los te laten. Tenzij op een omheind terrein.

    Ik ben het dus meer dan beu dat ik mij moet verantwoorden voor iemand die zelf alle regels met voeten treedt. Haar hond besprong de arme Figo, maar zij was zelfs niet in de buurt om in te grijpen, zij was het park al uit. Zij veegt er haar *** aan, en ik mag het oplossen. Ik haat dat soort mensen...

  • Eindelijk verbod verkoop katten en honden in winkels?

    GAIA, Veeweyde en Animaux en Péril vinden het verbod op de verkoop van honden en katten, dat gisteren unaniem werd aangenomen in de Kamercommissie Volksgezondheid, een noodzakelijke maatregel voor het dierenwelzijn. GAIA, Veeweyde en Animaux en Péril vragen dan ook dat dit winkelverkoopsverbod zo spoedig mogelijk plenair gestemd wordt in de kamer.



    Winkels zijn absoluut geen geschikte plaatsen om honden en katten te verhandelen. Vaak worden er zieke dieren verkocht, die in ontoereikende omstandigheden (dicht op mekaar in te kleine kooien), worden tentoongesteld. Winkels zijn ook broeihaarden van verspreiding van besmettelijke ziekten. Een groot aantal van de honden die in winkels verkocht worden komen uit voormalige oostbloklanden (Bulgarije, Hongarije, Tsjechie) die ginder in abominabele, slechte hygienische omstandigheden gekweekt worden.

    Winkels trekken ook impulsieve kopers aan en smeren vaak om het even welke hond van om het even welk ras aan om het even wie zonder kennis van hondengedrag aan. Winkels verkopen ook ongesocialiseerde honden die nauwelijks of niet met mensen hebben leren omgaan en waar nauwelijks of geen aandacht aan geschonken wordt. Deze dieren worden in veel gevallen gedumpt in asielen of ontwikkelen zich tot gestoorde honden die bijten.

    Veeweyde en Animaux en Péril, de grootste asielen van ons land, worden jaar na jaar telkens opnieuw geconfronteerd met de dramatische gevolgen van de verkoop in winkels. Duizenden ongewenste dieren komen in asielen terecht.

    GAIA, Veeweyde en Animaux en Péril pleiten er dan ook resoluut voor, in het belang van de dieren en hun baasjes, om de verkoop van honden en katten te beperken tot uitsluitend plichtsbewuste fokkers die zich specialiseren in één, hoogstens twee, rassen en die het dierenwelzijn steeds boven het winstbejag plaatsen.

    Bron: Gaia

  • Help een handje...

    Voor een verbod op stroomhalsbanden voor honden!

    Blaffen is voor de hond een natuurlijk communicatiemiddel om uiting te geven aan zijn gevoelens zoals angst,ongemak en verveling. Blaffende honden waarschuwen ook voor gevaar en indringers. Onophoudelijk lang blaffen wijst echter op een probleem en er bestaat maar één goed middel om dit gedrag te stoppen,namelijk de oorzaak wegnemen.

    Een voorbeeldje:
    Rikki begint te blaffen vanaf het moment dat zijn verzorger  de deur uitstapt om te gaan werken tot die weer thuis is. Dit is voor Rikki de manier om te zeggen: “Ik verveel me, ben bang alleen, kan niet op tijd mijn plasje gaan doen…”
    Indien Rikki’s verzorger hem had geleerd alleen thuis te zijn met een speeltje om de tijd te verdrijven en zou zorgen voor een oppas die hem  eens  lekker laat rennen ,was het probleem opgelost.

    Fabrikanten van stroomhalsbanden beweren in hun reclamefolders een ‘gemakkelijke’ oplossing te bieden tegen overdreven blaffen en het gezeur van de buren hierover.Leg je hond het zwijgen op met een stroomhalsband, die bijvoorbeeld door een ontvanger de trillingen van de stemband opvangt  en elektrostatische schokken geeft. Je kan die schokjes zelfs sterker maken tot de hond stopt met blaffen!

    Indien Rikki, de hond uit ons voorbeeld,die halsband had gekregen, zou hij wel gestopt zijn met blaffen,maar uit frustratie en ellende was hij ander probleemgedrag gaan vertonen, zoals plassen op het tapijt, aan de meubels knagen of deuren kapot krabben.

    Naast de antiblafhalsbanden, bestaan er soortgelijke stroomhalsbanden om honden te trainen of binnen de tuin te houden, de zogenaamde onzichtbare omheiningen. Al deze systemen zijn gebaseerd op straffen, wat al haaks staat op moderne opvoedingsmethoden  die beloningsgericht werken.
    Gedragsdeskundigen  hebben door onderzoek aangetoond dat de hond stress en pijn ervaart bij die elektronische banden. Bovendien is het gevaar van onoordeelkundig gebruik en zelfs opzettelijk misbruik zeer groot. Honden, die niet vlug genoeg gehoorzamen naar de zin van het baasje kunnen immers zo vaak sterkere schokjes krijgen dat de grens van mishandeling bereikt wordt of zelfs overschreden.
    Pijn en straffen horen niet thuis in de opvoeding van levende wezens en daarom zou de verkoop van die stroomhalsbanden onmiddellijk moeten verboden worden. Om bovenstaande redenen heeft de Dierenbescherming in Nederland zich al hevig uitgesproken tegen het gebruik van deze halsbanden. Op 2 oktober 2003 besprak de Belgische Vereniging voor HondenGedragsTherapeuten (BVHGT) de problematiek van de halsbanden en kwam tot de conclusie dat het vrij verkopen van de elektrische halsbanden zou moeten verboden worden. Ook de Vlaams Diergeneeskundige Werkgroep Ethologie stelt dat er een verbod moet komen op de vrije verkoop, het gebruik en in bezit hebben van deze elektronische toestellen.

    In november 2003 stelde mevrouw Magda De Meyer (sp.a-spirit) een vraag aan bevoegde minister Demotte over de problemen met de antiblafhalsbanden. Zijn antwoord hierop was dat het probleem hem, zoals volksvertegenwoordiger Magda De Meyer aangaf, een overtreding op de wet van 1986 betreffende het dierenwelzijn leek. Op basis van artikel 4 van deze wet wordt gesteld dat niemand de bewegingsvrijheid van  het dier dat men houdt, verzorgt of te verzorgen heeft, zodanig mag beperken, dat het dier onvermijdbare pijn lijdt of aan letsels wordt blootgesteld. Het gebruik van  stroomstoten om het dier te beletten weg te lopen bijvoorbeeld, wordt beschouwd als een vermijdbare pijn, aangezien hiervoor andere manieren bestaan, alsook om het blaffen te stoppen of dieren af te richten.
    Minister Demotte zou onderzoeken op welke wijze de verkoop en het gebruik van deze banden zou verboden kunnen worden.
    We staan nu 3 jaren verder, en de dieronvriendelijke halsbanden zijn nog steeds vrij in de handel te verkrijgen, en lijken wel aan een opmars toe.

    Help ons mee om te ijveren voor een verbod op deze halsbanden. In Denemarken, Finland, Slovenië, Zweden, Noorwegen en Zwitserland is de vrije verkoop trouwens al verboden. België mag niet achterblijven! Stuur daarom onderstaande brief naar Minister Demotte, en vraag hem om hoogdringend werk te maken van een verbod.

    Minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid
    Dhr. Rudy Demotte
    Kunstlaan 7
    1210 Brussel
    Fax.: 02/220 20 67
    info@rudydemotte.be

     

    Voorbeeldbrief :


    Geachte minister Demotte,
     
    In 2003 lanceerde volksvertegenwoordiger Magda De Meyer een oproep om de vrije verkoop van stroomhalsbanden te verbieden. Uw antwoord op haar vraag was dat het voorgelegd probleem u inderdaad een overtreding op de wet van 1986 betreffende het dierenwelzijn leek, dat u de mening deelde dat de stroomhalsbanden een te verwerpen manier zijn om honden in bedwang te houden en dat u zou onderzoeken op welke wijze de verkoop en het gebruik ervan zou kunnen worden verboden.
     
    We zetten u nog even enkele argumenten voor een verbod op een rijtje:

    • studie aan de universiteit van Utrecht heeft uitgewezen dat deze banden stress en pijn veroorzaken bij de hond;
    • gedragsdeskundigen in binnen- en buitenland, dierenartsen en beloningsgerichte hondenscholen keuren het gebruik van deze dieronvriendelijke banden af;
    • onoordeelkundig gebruik en opzettelijk misbruik kunnen ernstige nadelige gevolgen hebben voor het gedrag en welzijn van de hond;
    • er bestaan  voldoende diervriendelijke alternatieven  om honden op te voeden;
    • straffen en pijnigen is ethisch onaanvaardbaar en ondoeltreffend  als opvoedingsmethode, zelfs bij probleemgedrag

    We staan nu drie jaren verder en omdat de halsbanden op steeds meer plaatsen vrij te verkrijgen zijn,  zou ik u met aandrang willen vragen om het verbod op de verkoop en het gebruik van deze stroomhalsbanden (antiblafhalsbanden  en elektronische afsluiting) in de dierenwelzijnswet op te nemen.
    In de hoop op een snelle positieve ontwikkeling, groet ik u,

    Hoogachtend,

     

    -------------------------------------------------------------------------------------------
    Mogen we u ook vragen een mail te sturen naar ColliShop van de keten Colruyt. Bij deze on-line winkel kan je ook nog steeds antiblafhalsbanden en africhtingsbanden kopen. Zoals boven aangegeven kunnen deze bij onoordeelkundig gebruik ernstige nadelige gevolgen hebben voor het gedrag en welzijn van de hond.

    Onderstaand vindt u de adressen en een voorbeeldbrief.

    ColliShop: ColliShop@colruyt.be; rode.telefoon@colruyt.be; dirk.berteloot@collishop.colruyt.be

     

    Voorbeeldbrief:

     

    Beste,
     
    In de najaarscataloog 2006 zijn de Pets Safe Instant Fence en  Pet Safe  Pro Dog Trainer  opgenomen. Deze elektronische hulpmiddelen zijn zeer dieronvriendelijk.
    Een studie aan de Universiteit van Utrecht  door Dr. Schilder heeft aangetoond dat honden wel degelijk stress en pijn ervaren bij het gebruik van stroomhalsbanden.
    Dit systeem, waarbij in het geval van de Dog Trainer, 8 correctieniveaus kunnen ingesteld worden, is gevoelig voor onoordeelkundig gebruik én zelfs misbruik, waarbij de grens van het ethisch toelaatbare overschreden wordt. Indien de hond niet meteen doet wat het baasje verlangt, kunnen de impulsen versterkt en telkens herhaald worden, waarbij de grens van mishandeling bereikt of overschreden wordt.
    De Belgische Vereniging voor HondenGedragsTherapeuten heeft zich trouwens al op 2 oktober 2003  tegen het gebruik van elektronische  halsbanden gekant. Ook de Vlaams Diergeneeskundige Werkgroep Ethologie stelt dat er een verbod moet komen op de vrije verkoop, het gebruik en in bezit hebben van deze elektronische toestellen.
    We zetten u nog even enkele argumenten voor een verbod op een rijtje:

    • studie aan de universiteit van Utrecht heeft uitgewezen dat deze banden stress en pijn veroorzaken bij de hond;
    • gedragsdeskundigen in binnen- en buitenland, dierenartsen en beloningsgerichte hondenscholen keuren het gebruik van deze dieronvriendelijke banden af;
    • onoordeelkundig gebruik en opzettelijk misbruik kunnen ernstige nadelige gevolgen hebben voor het gedrag en welzijn van de hond;
    • er bestaan  voldoende diervriendelijke alternatieven  om honden op te voeden;
    • straffen en pijnigen is ethisch onaanvaardbaar en ondoeltreffend  als opvoedingsmethode, zelfs bij probleemgedrag

    Ik vraag  u om de verkoop van deze producten te stoppen en  een diervriendelijk alternatief om honden op te voeden te steunen.
     
    Met beleefde groeten,
     

     

    Laat ons ook even weten indien je een mail stuurde: info@biteback.be
    Bron: http://www.biteback.be/action/e_action_detail.php?actid=2789

  •  Met de galgo's op tocht

    Ik ben geen mens van kleurloze gemiddeldes, dat wisten jullie al. Ik ben een mens van passies, van grote voorliefdes en hartsgrondige hekels. Bloed sijpelt niet, maar kolkt door mijn aderen. En dat een van mijn passies mijn dieren is, dat wisten jullie evenzeer. Tot wanhoop en ongebegrip misschien van diegenen die iets minder wild zijn van leven op vier poten...

    Ik zei het nog, gisteren, mijn honden zijn mijn alles. Niet alleen mijn honden uiteraard, ik heb nog wel enkele andere dingen/mensen zonder wie mijn leven maar zwart-wit zou zijn. Maar nu dus even over mijn twee schavuiten op vier poten. En dit omdat we zondag eens op uitstap zijn geweest, onder ons viertjes. Het was namelijk de Hondsdolle Dag in Beervelde, en wij waren voor het eerst ook van de partij. Een groot domein vol met honderden honden in werkelijk alle kleuren, maten en soorten, ik vond het zalig... De honden en baasjes konden er deelnemen aan tal van spelletjes en activiteiten, echt uniek in Vlaanderen. Je kon ook over het domein wandelen of een kijkje nemen aan de talrijke standjes met leuke spulletjes.
    Spelletjes hebben we helaas niet gedaan, aangezien alles nogal op de klassieke hondenschooltraining was gericht en onze windhonden helemaal niet getraind zijn. Dat is ook helemaal niet nodig. In tegenstelling tot sommige macho-baasjes die hun (meestal herders- of vecht-)hond door middel van een grote wurgketting en veel gebrul rondsleepten hebben onze galgo's enkel een zachte hand nodig. Beiden gedroegen zich voorbeeldig, zelfs Figo, toch wel de ontstuimigste van de twee. Luca moest af en toe een al te opdringerig exemplaar op zijn plaats zetten, en schrok daarvoor van niks terug, ook al was de andere hond 3 keer breder dan zij...
    Na een uurtje of 3 waren vooral de baasjes moe, en keerden we weer naar huis...

    Meer foto's op windekind, of bij Linda.

    Zaterdag dan. Aangezien we weer door onze voorraden heen zaten, moesten er inkopen gedaan worden. Dat is nu eens geen passie van mij. Eerder het tegenovergestelde eigenlijk. Eerst dus naar de Colruyt, alwaar we na de recente hitte vooral heel veel water hebben buitengesleept. Daarna naar de Bioplanet, waar ik het véél leuker vind, en me te buiten kon gaan aan het kiezen van hopen smakelijke veggieburgers, biodrankjes en een nieuwe bodylotion.
    In de namiddag sleepten we de honden mee op de bus om in een wat verder gelegen parkje eens de poten te kunnen strekken. 's Avonds hebben we naar een behoorlijk weirde film gekeken, op de EEn dan nog, toch niet bepaald zo'n alternatieve zender. We hebben Drowning Mona gezien, en die was best amusant moet ik zeggen. Vooral de kleine Yugo's zullen me nog een tijdje bijblijven... Een op zich weinig opzienbarende film, maar waarin zowat alle personages freaks zijn en het niet de vraag is wie het hoofdpersonage heeft vermoord, maar wie niet...