grote vakantie

  • Grote vakantie-worstelingen

    Alles was een beetje anders dan anders vanmorgen; Zoon is drie dagen uit logeren bij zijn peter en Dochter besloot vanmorgen ziek te worden waardoor ze niet naar de crèche kan. Ik voelde me meteen een beetje uit mijn lood geslagen. De wederhelft is gelukkig thuis gebleven met mijn kleine meidje dus dat lijkt wel onder controle. En Zoon ging vandaag met zijn nichtjes mee naar zee dus die is zich ongetwijfeld rot aan het amuseren. Maar toch voelt het allemaal een beetje raar.

    Het is onze eerste 'grote vakantie' sinds we zelf geen studenten meer zijn. Ik moet toch echt weer wennen aan dat concept en dan vooral aan het concept van grote vakantie zonder zelf in vakantie te zijn. Ik vind het leuk voor Zoon, even weg van het strakke schoolritme. Maar ik vind het verdorie niet evident. Want serieus, wie bedenkt er nu zoiets, 9 weken vakantie terwijl je als ouder er 5 hebt waar je niet alleen de grote vakantie maar ook al de vakanties in het schooljaar mee moet rondkomen. Om van alle ziektedagen van je kinderen of andere dingen waarvoor je thuis moet zijn (tandarts, loodgieter, ik zeg maar wat) nog te zwijgen.

    En een vakantie waarin de kinderen zo goed als elke dag naar de opvang moeten, hoe geweldig die opvang ook is, dat vind ik ook geen vakantie meer.

    Dus dokterden we met veel moeite een schema uit waarin zowel de opvang als oma en opa en de meter en peter volop worden ingeschakeld en er veel uit logeren wordt gegaan (door Zoon, Dochter is daar te klein voor, die slaapt geen nacht van mij gescheiden). Want de dichtsbijzijnde familie woont op een half uur rijden, anderen op meer dan een uur, niet te combineren dus met brengen en ophalen elke dag en thuis slapen.

    Zelf doen we natuurlijk ook iets he, maar dan gaan we vooral ook op vakantie. Zo vangen we 2.5 van de 9 weken op. En op vrijdag werk ik niet. 

    Ik lees dan van koppels die hun verlof bijna volledig los van elkaar opnemen om voor de kinderen te zorgen. Dan kan je opvang vermijden. Ik kies hier bewust niet voor. We zien elkaar als koppel slechts enkele uurtjes per dag waarvan een goed uurtje als de kinderen in hun bedjes liggen, dus de vakanties worden zoveel mogelijk als gezin gezien. Het is een keuze, natuurlijk.

    Enfin, ik worstel er toch wel redelijk hard mee, eerlijk gezegd, zoals blijkt uit deze post. Misschien ook omdat ik als kind nooit naar de opvang moest in de zomer en het toch een beetje als een strafkamp blijf zien, als tekort schieten. Mijn moeder werkte wel maar ze nam onbetaald verlof in de zomermaanden tot ik oud genoeg was om al eens een dag alleen te blijven. Dat blijft toch een beetje de norm in mijn hoofd, een moeder die wel werkt (jezelf ontplooien vond mijn moeder essentieel, net zoals onafhankelijkheid als vrouw) maar die toch thuis is als de kinderen uit school komen of in vakantie zijn. Natuurlijk werkte mijn moeder op 1 km van haar huis en ik op 60km. Ook weer een keuze. Ook weer iets waarin ik precies tekort schiet...