UA-104319606-1

greyhounds

  • but it was not your fault but mine

    Druk is het. Druk op het werk (deadlines) en druk in het weekend. De momenten dat ik in de zetel zit te lezen of tv te kijken zijn op één hand te tellen, zelfs in het weekend. Van zodra ik opsta, zet de op hol geslagen mallemolen zich in gang en het stopt maar als ik 's avonds weer in slaap val; constant bezig zijn, mentaal en fysiek. En weet je wat? Ik kwam tot de ontdekking dat ik ervan geniet. Het geeft me het gevoel dat ik lééf, dat het leven ertoe doet, het geeft energie om energiek bezig te zijn...

    Niet dat ik nooit op mijn gat zit. Zo probeerden we zaterdag onder vrienden een nieuwe Gentse koffiebar uit, nadat ik de hele voormiddag en een goed stuk van de namiddag de Gratis in Gent nieuwsbrief bijeen had gepend. 's Avonds snel eten, tussendoor de was doen en dan op naar het toneel. Ca Brûle van De Roovers, helaas een zware teleurstelling. Chaos en vernieuwing zijn mooi in het theater, maar dit stuk bood nauwelijks meer diepgang dan een snelle brainstorm tussen eerstejaars theaterstudenten had geboden. Pijnlijk.

    Zondag trokken we naar Oostduinkerke voor de jaarlijkse strandwandeling van Greyhounds In Nood. Het was zeer hoog tij, waardoor het strand zo klein was dat we er nauwelijks allemaal op raakten, al die mensen en langpotige honden. Luca was verschrikkelijk zelfverzekerd en verdween meteen in de groep honden toen ze los mocht. Twee keer dachten we dat we ze kwijt waren toen we haar meer dan een minuut nergens meer zagen nadat ze met twee andere honden tegen 45 km/uur de duinen in was geschoten. Mijn hart stond weer even stil...
    's Avonds bekomen bij Oud België, toch wel het beste wat de tv tegenwoordig te bieden heeft. Schoon, ontroerend, kreeg er deze keer tranen van in de ogen...

    En voor wie het nog niet wist, 27/04 komen Mumford and Sons naar den AB. Mijn kaartje is besteld, het uwe ook?

  • Gran Canarian Galga op bezoek

    Zondag stond ik zoals afgesproken voor een Gents hotel. Een meisje uit Gran Canaria dat op doorreis was naar Schotland met haal windhond en die ik ken via Flickr, had mij gecontacteerd om wat uitleg te krijgen over met de hond het openbaar vervoer nemen in België en na wat heen- en weer mailen had ik haar niet enkel overtuigd om Brugge links te laten liggen en Gent te bezoeken in de plaats, maar hadden we ook afgesproken voor een standswandeling met de drie galgo's.

    Gelukkig zat het weer mee en liepen we met drie meisjes (ze had een vriendin mee, die helaas geen Engels sprak en ik geen Spaans) en drie Spaanse windhonden (galgo's) gezellig keuvelend twee uur lang langs de leukste plekjes van Gent. Hier en daar vonden de mensen het zo'n opmerkelijk zicht dat er foto's werden genomen en mijn Spaanse bezoeksters namen uiteraard ook veel foto's van de honden en de stad.

    Ik was op voorhand wat zenuwachtig, toch niet evident zo afspreken met mensen die je eigenlijk van haar noch pluim kent, maar in feite was het supergezellig en werd er wat afgebabbeld. Onze liefde voor de galgo en voor dieren meer algemeen hadden we alvast gemeen en mijn gezelschap bleken gewoon ook twee hele toffe vrouwen te zijn.

    We eindigden de tocht thuis in de living met een tas koffie en de honden elk een knaagbot en een snoepje. Himarisch om te zien hoe Eli, die veel kleiner is dan Figo maar wel dezelfde kleur heeft, zonder aarzelen in Figo zijn favoriete zetel sprong, waardoor het leek alsof Figo in zijn zetel lag te slapen maar wel serieus gekrompen was...

  • Gelukkige verjaardag Luca!

    Vier jaar geleden is het al dat we een klein, schuchter wit teefje adopteerden. Twee jaar oud schatten ze haar toen, dus vieren we vandaag alweer haar zesde verjaardag. Time flies! Ik kan me in elk geval gewoon geen leven meer zonder haar (en zonder Figo) voorstellen...

    Luca

  • Parelwit

    Figo heeft het goed gesteld bij de dierenarts. Tandsteen verwijderd, antibiotica voor de tandvleesontsteking (die ervoor zorgt dat hij nog altijd zeer moeilijk kan eten) en 220€ armer. Maar onze grote jongen is het meer dan waard, dat spreekt.

    Hij was nog erg weg van de wereld, donderdagavond. Stond op zijn poten te zwijmelen in de keuken, niet goed wetend wat te doen met zichzelf, een bijzonder lege blik in zijn oogjes. Het was dus moeilijk om hem bijna meteen weer achter te laten en op weekend te vertrekken, waar we ondertussen al bijna te laat waren. Maar ik weet dat hij nergens beter verzorgd wordt dan bij mijn ouders, en mijn ma was zo lief om ons vrijdag meteen alle verbeteringen in zijn toestand (weer eten, weer uit zijn mand komen) door te sms-en.

    Voila, exit stinky-breath-galgo, welkom tandpastareclame-tandjes-Figo! En nu hopelijk weer vele dierenarts-vrije-jaren!

  • Figo bij de tandarts

    Figo tandjes

    Rotdag vandaag, want ik ben ongerust. Wanneer het op mijn honden aankomt, heb ik een zeer ‘klein hartje’. Figo heeft heel slechte tanden, vermoedelijk wegens slecht eten gekregen tijdens zijn eerste levensjaren in Spanje (te vloeibaar eten waardoor ze niet hoeven te kauwen en de tanden slecht worden en er tandsteen ontstaat). We weten het al jaren, maar de dierenarts oordeelde onlangs dat de tijd om er iets aan te doen nu toch écht wel gekomen is. En toen Figo zelfs zijn brokken niet meer wilde kauwen, begon ik te beseffen dat de dierenarts gelijk heeft. Onverzorgde tanden kunnen alleen maar miserie veroorzaken; tandverlies, gevaarlijke infecties elders in het lichaam,…

    Maar windhonden zijn gevoeliger voor narcose dan andere honden (door tal van oorzaken, waaronder een trager werkende lever waardoor de narcose langer in het bloed blijft) en ik ben zelf nogal bang van dokters en tandartsen en operaties, dus ik ben er niet echt blij mee, met dit hele gedoe.

    Net zoals mensen moeten honden nuchter blijven voor een verdoving (een dierenarts gaat echt niet liggen keuteren in de muil van een onverdoofde hond, dus zo’n prutsingreepje moet onder volledige narcose), en dus kregen vanmorgen om 9u 3 honden een portie eten, en eentje niet (2 honden van mij en 2 van mijn ouders), zieliger kan bijna niet. Ooit de bedelende, droeve, onbegrijpende blik gezien van een hond die tegen zijn verwachting in zijn eten niet krijgt? Het breekt mijn hart.
    Laf als ik ben, ben ik er vanonder gemuisd om half 8 en gaan werken, en mijn pa mag dus Figo zijn trieste blik trotseren en hem om 14u vanmiddag naar de dierenarts brengen. Heb mijn pa laten beloven dat hij bij Figo blijft tot de narcose werkt. Figo is verschrikkelijk aanhankelijk, en wil echt altijd bij zijn mensen zijn, dus ergens vreemd alleen gelaten worden is echt niet zijn ding. Grote hond, maar echt een pantoffelheld… ‘Klein hartje’, net zoals het baasje…

    Ik ga dus maar gerust zijn als mijn pa hem vanavond om 18u weer gaat ophalen bij de dierenarts en ik hem daarna als ik van’t werk thuis ben kan knuffelen. Hopen maar dat er niets misgaat, en dat Figo vanavond gezond en wel, en wie weet voor het eerst in 4 jaar zonder zijn verschrikkelijk stinkbekje, weer thuis is…

    Veel tijd om te knuffelen zal er echter niet zijn, we worden eigenlijk om 19u al in de Belgische Eifel verwacht om daar morgen onze driedaagse trektocht te paard aan te vatten, spannend! Maar ik vertrek niet eer ik zeker weet dat Figo 100% gezond is, ze moeten ginder dan maar iets langer op ons wachten.

  • Honden kunnen ook komedie spelen

    Na een vijftal dagen op drie poten te hebben rondgepikkeld, gebruikt Figo tegenwoordig gelukkig weer zijn 4 poten. We hebben nog altijd geen idee wat er precies gebeurd is, en laten hem nog altijd wat rusten, we willen hem niet forceren. Toch bekruipt me de vraag of honden in staat zijn tot komedie...

    Aanleiding was onderstaand tafereel.

    Figo loopt al een ganse dag vlot en normaal, op 4 poten. Maandagavond gaan we naar de bioscoop en laten de honden dus een tweetal uur alleen thuis.
    We komen thuis, en merken dat Figo in zijn zetel heeft zitten krabben, resultaat is weer een fikse scheur in het kussen. Ik berisp hem en stuur hem in zijn mand. Hij vliegt zijn mand in en komt er enkele minuten later uit, zeer zielig rondhuppend met de pijnlijke poot in de lucht. De poot die al 3 dagen perfect normaal gebruikt werd. Ik zeg u, het is een komediant...