greg dulli

  • Afghan Whigs @ Trix

    Het voorprogramma hebben we geskipt, rustig gaan eten op een terrasje in Zurenborg en dan nog wat parkeerproblemen en drukte dankzij de Sinksefoor. Maar er was gelukkig nog plek zat in de grote concertzaal van Trix toen we er tegen 20u30 toestuikten. Ik kreeg de wederhelft niet mee naar de derde rij (grrrrr, mannen en te warm hebben) maar ons plekje op de ongeveer achtste rij bood ook wel een uitstekend zicht op het podium.

    Ik heb het hier waarschijnlijk al verschillende keren verteld, maar ik ben al zot van de Whigs sinds mijn vijftiende en ik probeer altijd te gaan kijken als Greg Dulli in een van zijn vele incarnaties of solo in het land is. Intussen vast al een keer of 10. Ik raak het duidelijk niet beu.

    Ook geen enkele reden om het beu te worden aangezien de Whigs de mensheid de laatste tijd verblijd hebben met twee nieuwe platen, waarvan de meest recente pas vorige maand uitkwam. En het zijn platen die er staan, die nog relevant zijn anno 2017. Natuurlijk blijven het The Afghan Whigs, ze gaan geen Daft Punk remix doen en werken niet met Pharrell of whatever. Maar het is nu ook niet zo dat je enkel nog een best off moet verwachten omdat er voor de rest weinig te melden valt. Integendeel, de set bestond voor een groot stuk uit het nieuwere werk en alhoewel er bij een Whigs optreden altijd nummers zijn die je mist, puur omdat ze intussen zoveel klassiekers hebben gemaakt, stond de set als een huis. Ook de zaal reageerde even enthousiast op nieuw als op oud werk. The Afghan Whigs zijn een beetje een religie en we blijven trouw aan opperpriester Dulli.

    Het enige minpuntje voor mij was het geluid. Geen idee of het lag aan de infrastructuur (dan is me dat toch nooit eerder opgevallen in Trix) of aan de mix die avond, maar als de groep luid ging, wat ze vrij veel doen, kreeg je een beetje een doofmakende betonnen geluidsbrij over je heen. Dat maakte de rustpunten met Dulli aan de piano extra mooi, dat wel, maar het blijft spijtig.

    We kregen een amaibele en gedreven Dulli te zien gisterenavond. De set zal strak in elkaar waarbij er vaak bijna naadloos van het ene in het andere nummer werd overgegaan maar af en toe wel een momentje waarin Dulli even met het publiek dolde of sprak. Heel emotioneel bv was het moment waarop hij een nummer opdroeg aan de voor zijn leven vechtende Dave Rosser.

    Foto hieronder is van de setlist in Duitsland eerder deze week, maar naar mijn gevoel stemt die zo goed als helemaal overeen met die van Trix gisteren. Mijn hoogtepunten: Birdland, Debonair, Algiers, zoete versie van Going To Town, het broeierige Somethin Hot en het bloedschone Faded.

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

  • An evening with Greg Dulli @Vooruit Gent

    Valentijnsavond vieren in het gezelschap van Greg Dulli, ik vond het een strak plan. Ik heb meer dan een kleine boon voor de man, ondanks het feit zelfs dat hij de 50 vorig jaar gepasseerd is. An Evening with Greg Dulli in Vooruit verkocht vlot uit, maar ik wist met gemak nog kaartjes te bemachtigen voor de derde rij. Helaas was het dus een zittend concert in de mooie theaterzaal van Vooruit. Ik hou niet zo erg van zittende rockconcerten. Mijn aandacht glijdt makkelijk weg, als ik niet kan bewegen zit ik zo niet 'in' het optreden, als je begrijpt wat ik bedoel. Toch had het ergens ook wel iets, om Dulli eens bezig te zien in het statige kader van een theaterzaal. Bovendien zijn zowel ik als de wederhelft al anderhalve week snipverkouden en had vooral hij een staand optreden maar half overleefd...

    Gezien ons laag energiepeil besloten we het voorprogramma over te slaan en gewoon rustig iets te gaan drinken in het café. Goeie keuze volgens mijn collega die het voorprogramma (het Italiaanse Afterhours) wel had gezien. Bovendien bleken de violist en frontman van Afterhours te fungeren als muzikanten bij Dulli's optreden vanavond, dus we kregen ze toch nog te zien. De violist was nog ok, maar ik was zeer weinig onder de indruk van Afterhours Manuel Agnelli en de Spaanse bassist die een vrij ongeïnspireerde en ook wel gewoon weirde indruk maakten op het podium.

    Wel helemaal in topvorm waren Greg Dulli en Dave Rosser. Ik heb Dulli al veel live gezien, ik schat 8 à 10 keer ondertussen; ik ga gewoon elke keer kijken als hij komt spelen. Meermaals werd het een teleurstelling, omdat de man doodziek was, omdat het geluid een ramp was, omdat hij zich weer eens slecht voelde. Maar vaker was het absoluut top en waren het kippenveloptredens.

    We kregen een mix uit het ruime repertoire met stukken Afghan Whigs, Twilight Singers, Gutter Twins, nooit eerder gespeeld werk en nieuw werk. Zoals Dulli's gewoonte is, smokkelde hij er stukjes muziek van andere artiesten tussen en deed er zijn ding mee. De man had er zin in. Ik heb hem al spraakzamer geweten, maar hij leek alleszins van het optreden te genieten. Al denk ik dat hij zich net als zijn publiek meer thuis voelt in een traditioneler rock-setting.

    De setting wisselde vaak, dan eens Dulli en Rosser alleen, dan enkel de bassist erbij, dan piano en viool. Ik vond het wat sneu dat Agnelli vaak de toetsen voor zijn rekening nam maar in de tweede helft van het optreden nam Dulli gelukkig ook al eens zelf plaats achter de toetsen en schoof zijn mooie akoestische gitaar door naar de Italiaan. Ik hou ervan als Dulli achter de piano zijn demonen bezweert.

    Hoogtepunten voor mij waren Martin Eden, Papillon, Teenage Wristband, Step into the light, een zalige versie van klassieker Gentlemen.

  • Afghan Whigs @ Koninklijk Circus

    Woensdag trokken we na het werk naar het Koninklijk Circus voor wat mij betreft het optreden van het jaar had moeten worden, Afghan Whigs. Helaas gooide een zeer slechte geluidsmix roet in het eten. Maar het was een geweldig optreden op zich. Denk ik. Want mijn oren toeteren nog na en tijdens het optreden kon je eigenlijk enkel de gitaar horen...

    Een iets meer gefundeerde review van mij hand kan je hier nalezen.

    Maar Greg Dulli is nog steeds god. Laat dat vooral duidelijk zijn.

  • Dulli

    Nog een nachtje slapen voor de doortocht van Greg Dulli en zijn Twilight Singers in AB. Na zijn geweldige solo-concert in Trix eind vorig jaar hebt u geen enkel excuus om er niet bij te zijn. 't Is zelfs niet eens uitverkocht...

  • An Evening With Greg Dulli @ Trix (13/11/2010)

    Zaterdag trotseerde ik een ondergelopen Vlaanderen (om heel eerlijk te zijn viel dat wel mee, de E17 van Gent naar Antwerpen lag er goed bij en in Antwerpen hadden we zelfs parking op enkele meter van het restaurant waar we hadden afgesproken) om in Trix naar een uitverkochte Greg Dulli te gaan kijken. Voor wie Dulli niet kent: shame on you. Afghan Whigs, Twilight Singers, Gutter Twins met Mark Lanegan, need I say more? Ik mag hopen van niet.

    Ik ben al sinds het zesde middelbaar (bij benadering) een grote fan en probeer dan ook elke keer te gaan kijken wanneer de man in het land is. Of toch van zodra ik van mijn ouders buiten mocht (zeer laat dus), maar dat is een ander verhaal. Ik zag een van de laatste Afghan Whigs concerten in AB maar na de split van die groep verloor ik Dulli uit het oog tot mijn wederhelft me toen we pas samen waren de Twilight Singers cd cadeau deed en ik weer op Dulli’s spoor dook.

    En dat spoor leidde deze keer dus naar Antwerpen. Ik moest wel erg lang geduld oefenen, er was geen voorprogramma en op onze kaarten stond start concert 20u, wat echter ruim 21u15 werd. Maar er is weinig dat ik Greg niet wil vergeven, zeker niet als er zo’n stomend concert volgt dat je anderhalf uur lang weg van de aarde laat zweven in zijn zwoel universum van soulvolle rock.

    Dulli kan ondertussen putten uit 24jaar van geweldige songs en het zalige aan dit optreden was dat net dat was wat de man deed, putten uit zijn volledige carrière, van stokoude Afghan Whigs songs over songs die ik nog nooit live had gehoord over The Twilight Singers en The Gutter Twins episodes en weer terug. Dat levert een set op waarbij het ene pareltje naadloos overvloeit in het andere. God’s Children, A Love Supreme (Dulli op zijn zwoelst), oudje What Jail is Like, Step Into The Light, The Stations,  Gentlemen, 66,…

    Waar Dulli bekend staat om stevig te rocken en uit te halen met zijn (geef toe, niet altijd toonvaste) stem, was deze set op akoestische leest geschoeid en werd Dulli enkel bijgestaan door twee muzikanten uit the big easy, New Orleans. Dat geeft dus een set van twee gitaren en een derde die viool afwisselt met cello. Muzikanten uit New Orleans, de live-cd die ik ter plekke kocht is opgenomen in New Orleans, Dulli straalt in mijn ogen dan ook echt een New Orleans-feel uit, ook al komt de man uit Ohio…

    Een akoestisch optreden dus met amper drie man op het podium. Toch klonken de songs niet te braaf of te afgeroomd. Een viool kan uithalen als een elektrische gitaar en de drie heerschappen gaven de rocksongs meer dan genoeg volume mee. We kregen ook al een tweetal nummers uit de Twilight Singers plaat die in februari zal uitkomen én de belofte dat Dulli met die groep volgend jaar terugkeert voor een echt rockoptreden. I can hardly wait…

  • Dulli

    Zaterdag naar Greg Dulli in Trix, een man waar ik nu al zeker 15 jaar zot van ben. Ik kijk ernaar uit!

  • The Gutter Twins @ Cactusfestival

    Pas tegen de vooravond kwamen we toe in Brugge voor het Cactusfestival. Het was mijn eerste keer ginder, en eerlijk gezegd, na Werchter maakte Cactus maar een saaie indruk. Het mag dan kleinschaliger en kleurrijker zijn, ik vond de sfeer een beetje aan de lamme kant. Al moet ik er eerlijkheidshalve bijvertellen dat mijn kritiek gekleud is door een rothumeur de dag zelf...

    We zagen zo ongeveer het hele optreden van Cold War Kids, en dat liet totaal geen indruk na. Net goed genoeg om te openen in de tent op Pukkelpop, maar niet boeiend genoeg om zo hoog op deze affiche te staan. Het was niet slecht, zeker niet, maar ik ben ze voor de rest nu al vergeten.

    Het voordeel aan Cactus was voor mij dat je geen twee uur op voorhand moet beginnen vechten voor een plekje op 50m van het podium, maar dat je vlak voor het optreden gewoon rustig naar de vijfde rij kan wandelen en alles zien van dichtbij. Dat is best wel sympathiek. Ik vond het vrij spijtig dat The Gutter Twins voor dit concert opnieuw hun akoestische verschijning kozen, de mannen blijven op hun best met een fikse portie gierende gitaren, maar het was niettemin een schoon optreden. Ze kozen voor toegankelijker nummers dan tijdens hun laatste doortocht in de AB, enkele nummers uit Saturnalia (Gods Childeren, The Stations), een oudje van The Afghan Whigs (altijd een hoogtepunt voor mij) en enkele van Mark Lanegan. Zowel de Dulli als de Lanegan fans content dus. Ik vond Lanegan trouwens opvallend goed gezind, hij heeft zelfs even geglimlacht... Enig puntje van kritiek, één klein bisnummers als jullie nog 5 minuten tijd hebben is wat aan de krenterige kant, het was misschien geen evident publiek daar op het familiefestival Cactus, maar volgens mij stonden de mensen écht te wachten op nog.
    gutter
    (Beeld: Life is a dance)

    Novastar dan, ik kan kort zijn, hoe geweldig ik deze man vroeger ook vond, het was gezaag. De oude nummers op piano klonken nog, maar voor de rest kwam alles uit zijn laatste plaat die volgens mij niemand heeft gekocht wegens stinker van formaat. En ook de groep kwam bijzonder zielloos over. Ja, ook u, Isolde.

    Paul Weller dan besloot het enige nummer dat ik van hem kende, de bewaren tot ik allang weer onderweg was naar huis, zo hoorde ik de volgende dag op de radio...