gorky

  • Vaarwel, Vos

    Gent verloor een monument dit weekend. Mijn wederhelft pikte het nieuws vrij snel op toevallig. Ik wou en kon mijn oren niet geloven. Nog steeds niet. Ook al kende ik Luc De Vos totaal niet persoonlijk, ik kreeg kippenvel en moest de tranen bedwingen elke keer ik sindsdien Gorki op de radio hoor.

    Ik kende Luc De Vos als...

    ... het feestbeest dat tijdens een stortbui op de Gentse Feesten naast ons kwam schuilen op de Vlasmarkt maar het na 30 seconden alweer voor bekeken hield en als enige, in bloot bovenlijf, ging dansen in de regen.

    ... de man die vies keek naar onze honden omdat zijn zoon die elke keer wou aaien als we elkaar tegenkwamen in het park en hij dat overduidelijk niet zag zitten.

    ... de man die ik in datzelfde park elke paar weken wel eens passeerde, eerst met mijn honden en hij met een kleuter, nadien ik met honden en kinderen en hij met een tiener en later vader en zoon apart. Het leven zoals het is.

    ... de man die tijdens het optreden van Grant Hart denk ik in 2008 in de Handelsbeurs halverwege het concert pal achter ons kwam zitten.

    ... de leverancier van een deel van de soundtrack van mijn puberteit. Ik zie ons nog zo zitten, op de kamer van een vriendin, 'Gorky' beluisterend.

    Vanmorgen wandelde ik zoals steeds voorbij zijn huis, het ligt op mijn vaste route. Er lijkt niets veranderd, maar er is zo veel veranderd. Rust zacht.