UA-104319606-1

ginb

  • Zon, zee en windhonden

    Het weekend was super. Zaterdag dus de ganse dag bezig geweest met het kopen van de nieuwe auto. Eerst een testrit gaan maken, en dat viel supergoed mee. Om eerlijk te zijn hadden we veel zin om gewoon te blijven rijden, en onze oude versleten grijze muis gewoon aan de garage achter te laten... Een auto die niet rammelt, niet stinkt, comfortabel zit en waarvan je de radio kan horen boven de motor uit, een nieuwe wereld ging voor ons open...
    De namiddag bestond dan uit de gewoonlijke dingen; geld uitgeven in de Colruyt en met de honden gaan wandelen, ondertussen druk discussiërend over welke motor, kleur, opties enzovoorts.
    Langzaam maar zeker begonnen we klaar te zien in die gemotoriseerde duisternis, en kwamen we tot een besluit. Tegen 17u dan terug naar de garage, definitief de knoop doorgehakt en de papieren ondertekend.
    Het werd dus, zoals jullie reeds konden zien, een lichtblauwgrijzige Focus zonder het tijdelijk met korting aangeboden optiepakket maar in de plaats daarvan en voor ongeveer hetzelfde budget de krachtigere motor die in tegenstelling tot de goedkopere motor wel een dieselpartikelfilter heeft. We hebben onszelf nog verwend met een hondenscheidingsnet en een betere radio, en verder was de Econetic standaard al meer dan voldoende uitgerust voor onze wensen.

    Om het te vieren had ik enorm veel zin om eens lekker te gaan eten, maar onze met biogroenten uitpuilende frigo deed daar anders over beslissen; we zouden zondag al uit huis eten, dus nu werden het dus wortels in plaats van Italiaans of wereldkeuken!
    Maar we vonden toch dat we onszelf eens mochten verwennen, dus trokken we 's avonds naar No country for old men, de nieuwe film van Ethan en Joel Coen, waarvan jullie mijn bespreking morgen op het gebruikelijke adres kunnen vinden. Het is in elk geval een stevige aanrader, spannend, creepy, menselijk en gewoon goed.

    Zondag stond in het teken van onze honden. Greyhounds In Nood Belgium vzw organiseerde zijn jaarlijkse strandwandeling in Oostduinkerke, en wij trokken er ondertussen al voor de derde keer naartoe.
    Eerst een plekje zoeken in de overvolle zaal om onze spaghetti te eten, ondertussen genietend van het uitzicht van al die tevreden honden en mensen. Sommige honden droegen nog duidelijk de littekens van hun Spaanse verleden; een geamputeerde staart of poot of littekens in hun huid. Maar allemaal zagen ze er gelukkig uit en werden ze rotverwend door hun nieuwe eigenaars.
    Om 14u was het dan tijd voor de groepswandeling. Die viel dit jaar nogal klein uit naar mijn zin, maar was leuk omdat het zowat de enige gelegenheid  is waarop Luca mag loslopen. De meeste andere honden bleven aan de leiband, maar toch vond ze enkele speelkameraadjes en racete ze zoals enkel een windhond dat kan, over het strand. Zelfs in de zee achtervolgde ze twee andere honden, en dat terwijl Luca een ongelofelijk grote hekel heeft aan water. Bizar beest. Figo mocht tot zijn grote frustratie niet los, en maakte grote bokkensprongen aan de leiband, maar mijn wederhelft vertrouwde het zaakje niet. Enige maanden terug had hij wel los gemogen, en toen zagen we hem pijlsnel uit het zich verdwijnen, wat niet aan te raden is voor het hart...
    Ik heb een vijftal foto's gemaakt van Luca's crossrondjes, zal binnenkort eens kijken of er een goede tussenzit om up te loaden...

  • Knopen

    Woensdagavond. Nog een uur en de werkdag zit erop. Woensdag, dus nog twee werkdagen eer het weekend begint. We leven op hoop!

    Het weekend zal deze keer bestaan uit het doorhakken van de grote knoop: kopen we een nieuwe auto of wachten we nog een jaar, en als we er een kopen, welke nemen we dan? En in welke versie (welke kleur, en als het over de Ford gaat; met de standaard radio of de duurdere Sony variant, de goedkope waar helaas geen partikelfilter op geplaatst kan worden of de duurdere versie met meer pk maar wél een filter,...)?

    We geven onzelf er de ganse zaterdag voor. Zondag zijn de garages deze keer ook open, maar zijn we ingeschreven op het Spaghetti festijn en de groepswandeling van Greyhounds In Nood aan zee. We gaan daar elk jaar naartoe, dit jaar zal het al de derde keer zijn. Een topdag die we de honden niet willen ontnemen, omdat ze dan honderden soortgenootjes zien en wie weet eens los kunnen rennen samen op het strand. Het is ongeveer de enige gelegenheid waarop ze los mogen op een niet omheind terrein. En een goede gelegenheid om het goede doel te steunen.

    En vanaf dan kunnen we eindelijk weer broeden over die andere door te hallen knoop, waar gaan we in hemelsnaam op vakantie dit jaar? We waren goed begonnen met het halen van enkele brochures, en zijn dan compleet stilgevallen. We weten het gewoon niet meer. Op dit moment kan het even goed de Ardennen zijn als pakweg New York. Wales als India. Italië als Malta. Of gewoon een huisje huren in Frankrijk...? We just don't know.

  • Hiep hoi voor Luukje

    Ons Luukje is dus vandaag jarig. Ze bedankt iedereen die haar al gelukwensen gestuurd heeft door middel van een knor vanuit haar warme zachte mandje. Want met dit weer, komt miss Luca uiteraard niet buiten. Koud en nat, dat is voor een galgo synoniem aan post vatten aan de verwarming en het baasje verwensen wanneer die probeert haar naar buiten te lokken voor een plasje...

    inhetgroenmetpeterklein
    Foto: Luca op de adoptiedag op 29/10/2005; schuchter maar toch enthousiast

    Gisteren zijn zij, Figo, mijn wederhelft en ik en mijn ouders dus gaan wandelen in Jodoigne, samen met honderden andere Spaanse galgo's en Ierse greyhounds en hun baasjes. Greyhounds In Nood organiseerde een wandeling van 6km door de velden, met vooraf nog een lekkere pompoensoep en chili con/sin carne en nadien pannenkoeken en koffie. En daarmee was in feite onze volledige dag gevuld.
    Door het winteruur konden we tot een deftig uur slapen, dan de honden uitlaten en alles inpakken en op naar mijn ouders. Vandaar dan naar Jodoigne, waar ik nog nooit was geweest, ook al ligt het niet zo ver van mijn ouderlijk huis.
    Het weer was daar veel mooier dan in het westen van het land, met een warm zonnetje tot diep in de middag.

    Na het bewonderen van al die mooie langpoters, het aanschaffen van de nieuwe kalender van de organisatie en het kopen van lotjes van de tombola (wat ons een t-shirt van Jupiler ofzo opleverde, lol) trokken we tegen 16u weer naar huis. Eerst nog een omweg via mijn oude grootmoeder (van in de 90!!!) en tante die op Simba, de anti-sociale labrador van mijn ouders pasten. Zo had ik mijn grootmoeder ook nog eens gezien, was geloof ik al van bij kerst geleden... Ik weet het, onze familie is alles behalve een toonbeeld van samenhorigheid, mijn nieuwe nichtje heb ik sinds haar geboorte in juni ook niet meer gezien...

    Enfin, 's avonds dan nog wat geluierd en croque-monsieurs gegeten, iets waar ik al zeker een half jaar trek in had. Het leek even of mijn ma er valium in had verwerkt. Want vanaf 21u30 begon iedereen te geeuwen en voor 22u lagen we allemaal in ons bed, dieren en mensen. Het winteruur had ons onder, zoals ze zeggen...