gezin

  • Jonge moeders/ouders

    Dit bericht veroorzaakt een storm, in blogland maar ook ver daarbuiten. Dat kan niet verwonderlijk zijn, het gaat over iets wat ontzettend veel mensen aanbelangt. En dus heeft iedereen een mening. Ik las op diverse andere blogs reacties. Heel vaak zat ik al lezend instemmend te knikken. Zoals ik al zei, veel is herkenbaar. Regelmatig was ik het ook niet of minder eens. Want elk verhaal is een persoonlijk verhaal, een resultaat van persoonlijke keuzes, een persoonlijke gezins- en werksituatie, misschien ook van de dingen die men vroeger thuis zelf heeft gezien of net gemist, noem maar op.

    Ik nam me dus voor me niet in het 'debat' te mengen. Wie ben ik, immers. Mama van 1 zoon, een tweede onderweg, dat is niks wereldschokkends. Ik ben al deeltijds gaan werken voor dat ene kind (4/5e), ook niet bepaald barricade-gedrag. Ik pendel elke dag van Gent naar Brussel, tegen beter weten in. Niks speciaals, niks nieuws. Maar toch, toch kan ik het niet laten.

    Het verhaal is complex. Voor veel standpunten valt er iets te zeggen, vind ik. Dat het niet makkelijk is, soms. Dat er ontzettend veel gevraagd wordt van mensen in bepaalde levensfasen. Dat we daarnaast ook ontzettend veel vragen van onszelf.

    Ons maatschappelijk systeem is niet perfect, maar elke euro belastinggeld kan uiteraard ook maar 1 keer worden uitgegeven, dus dat is keuzes maken. Op zich zijn er tal van systemen waar je als werknemer kan instappen, zo verdien ik al 15 maanden ongeveer evenveel met 4/5e te werken als toen ik voltijds werkte en dat dankzij premies van zowel Vlaamse als Federale overheid. Ok, volgende maand is dat liedje uit, maar ik het het toch maar mooi gekregen.

    Naast puur financiële dingen is het ook kwestie van cultuur, van mentaliteit, van man-vrouw, van zoveel. Dingen die niet van vandaag op morgen zullen veranderen, denk ik.

    Tot slot zijn we best wel een beetje een verwende generatie. De voorgaande generaties deden het anders, en dat zal op sommige vlakken beter en op andere dan weer minder goed geweest zijn. Als ik naar mezelf kijk, dan geef ik eerlijk toe dat ik het allemaal wil; een (véél beperkter, maar toch) sociaal leven, mezelf ontplooien, verre reizen, een eigen huis, kinderen, een fijn huwelijk, een boeiende job. En soms geeft dat stress. Als ik straks om 19u30 thuiskom en mijn Zoon nog welgeteld een half uurtje zie eer hij gaat slapen, dan is dat kort en dan vind ik dat spijtig. Omdat ik die dag bijna 3 uur onderweg ben geweest van en naar Brussel, tijd die wellicht nuttiger besteed had kunnen worden. Langs de andere kant zijn die drie uren ook uren dat ik tot rust kom ik mijn cocon op de trein, de enige uren in de week dat ik een boek lees, ongestoord muziek luister, over dingen nadenk. Dus helemaal weggegooid is het niet. En vrijdag, zaterdag en zondag ben ik 100% voor Zoon.

    Ik ben soms gestresseerd. En dan kan ik thuis ongenietbaar zijn en prikkelbaar en al eens met iets smijten. Vraag maar aan mijn huisgenoten. Maar in the end ben ik behoorlijk gelukkig met mijn keuzes en met mijn leven. Want daar komt het uiteindelijk toch allemaal op neer. Kiezen. Ofwel aanvaard je de gevolgen van je keuze en probeer je daar gelukkig mee te zijn. Ofwel probeer je te veranderen dat je stoort. Meer opties zijn er niet. De ene dag gaat dat beter dan de andere. Soms vraag ik mij ook af waar ik in godsnaam mee bezig ben en wat ik mezelf aandoe met dat tweede kind dat onderweg is, ik vraag me al eens af of ik wel geschikt bent voor kinderen tout court. Maar het is wat het is en ik doe ook maar mijn best. Toch?