gent

  • Vrijmoed

    Na een op zich al heel geslaagde verjaardag, stak ik 's avonds mijn beentjes onder tafel bij Vrijmoed, een zaak met een Michelinster. Onze eerste keer bovendien in een sterrenrestaurant. Zowel ik als de wederhelft waren enorm benieuwd en al dagen op voorhand naar die avond aan het uitkijken.

    We kozen voor Vrijmoed omdat het vlakbij is, maar vooral omdat hij niet naast een 'gewoon' menu ook een groentenmenu aanbiedt. Wat maakt dat ik me daar als vegetariër enorm welkom voelde. Geen scheve blikken, geen flauwe afkooksels van vleesgerechten maar een echt eigen menu dat bovendien een prijs uit de wacht heeft gesleept. Dat zorgt voor hoge verwachtingen.

    En ik zal het al maar meteen verklappen. De verwachtingen werden helemaal ingelost. Eten bij Vrijmoed is echt een ervaring. Een toffe, jonge ploeg. Chique en speciaal maar niet stijf; iedereen was mooi opgekleed maar die das en dat zwart kostuum mogen in de kast blijven hangen en er was zelfs een ober met sneakers te spotten. Je voelt je dus gewoon op je gemak. Maar toch wordt je behandeld als een koning en is het talrijke personeel zich een hele avond uit de naad aan het werken om sublieme service te bieden. 

    Nog voor we de menukaart kregen, verschenen er al twee hapjes op tafel waarbij 'hapje' de lading echt totaal niet dekt. Een subliem soepje deed ons echt waar al zuchten van genot. En dat was nog maar het prille begin van een lange avond (in totaal hebben we toch drieenhalf uur zitten tafelen). Het aperitief van het huis met zwarte thee en verbena was trouwens ook subliem.

    De wederhelft ging voor de reguliere 5 gangen en ik dus voor de vegetarische variant. Ik heb alleen foto's van mijn gerechten, ik vond het al een beetje niet kunnen om in zo'n setting foto's te zitten nemen...

    Van de eerste gang heb ik geen foto (een sublieme linzensalade), maar de tweede gang was iets met maïs, paprika en noot en dat oranje deel was een soortement ijs.

    IMG_4297.JPG

    Mijn derde gang was de extra gang ten opzichte van de 4 gangen en het werd mijn favoriet. Flinterdunne schijfjes raap, als ik het goed heb gevuld met een hazelnootcrème en afgewerkt met een saus van citrus. Don't shoot me als ik hier in de beschrijving de bal geregeld mis sla, na 5 gangen en 3 hapjes weet ik het ook allemaal niet meer zo exact en op het moment zelf was ik gewoon heel hard onder de indruk.

    IMG_4298.JPG

    Na nog een tussengerechtje of waren het er nu twee, was het dan aan het hoofdgerecht. Gelukkig was dat niet echt omvangrijker dan de zogezegde voorgerechtjes want mijn maag begon al aardig gevuld te raken. Hier keek ik het minst naar uit, het was schorseneer met allerlei paddestoelen en dat zijn eigenlijk allebei dingen die ik gewoon niet lust. En het was ook mijn minst favoriete gang die avond, maar toch heb ik ook nu echt zitten smullen. Het is zo subtiel en anders dan anders en zo een combinatie van smaken dat je niet anders kan.

    IMG_4299.JPG

    De wederhelft kon de verleiding niet weerstaan en verving zijn dessert door een assortiment kaas en was daar zeer blij mee. Ik hield het bij een laagjesbereiding met chocolade, aardpeer en dropplant. Zo veel frisser en lichter dan het doorsnee chocoladedessert en daar was ik, ondertussen echt helemaal voldaan, enorm blij mee.

    IMG_4301.JPG

    We hadden na al dat eten wel trek in een koffie. Kwam daar nog een heel bord met macaron, flantaartje, groene thee marshmallow en nog iets anders aan te pas. Daar moest ik wel een beetje groen mee lachen want ik had echt alleen nog plaats voor en vooral nood aan koffie. Maar kan je in zo'n etablissement een doggiebag vragen??? Na een hap van zo'n taartje besloot ik dat er toch geen andere optie was. En dus nam ik al die kleine taartjes mee naar huis en heb ik ze vanmorgen als ontbijt gegeten. Geen stijl misschien, maar ik vond het echt te sneu om ze gewoon te laten liggen.

    IMG_4302.JPG

    Op het einde kwam Michael Vrijmoed langs elke tafel om te horen hoe het geweest was. We konden, net als iedereen rondom ons in het volle restaurant, alleen maar in superlatieven spreken.

    Conclusie? Ons zien ze hier zeker terug. Dit is echt eten op een ander niveau. Ik heb zo ontzettend hard genoten. Alleen jammer dat je smaak na verloop minder alert lijkt te worden; die eerste drie hapjes en gangen zijn gewoon een explosie van smaak, maar naar het einde toe kon het er precies allemaal niet meer bij, letterlijk maar ook gewoon qua openstaan voor nieuwe dingen en nog optimaal kunnen proeven. Toch zou ik zo opnieuw die 5 gangen kiezen, omdat je ergens gewoon wil dat het nooit stopt, dat lekkers. Omdat het menu nu uiteraard erg herfstig van inslag was, besloten we eens terug te keren in de lente of de herfst, omdat het dan wellicht weer een totaal andere ervaring moet zijn. 
    Het was prijzig. Het eten alleen al klokt af op 79€ voor de reguliere menu en 74€ voor de groentenmenu. Tel daar wijn, water, aperitief en koffie bij en je komt snel in de buurt van 250€ of meer voor twee personen. Was het dat wel waard?

    Absoluut. 

     

     

  • Peaberry Coffee Bar

    Het was vrijdag 11 november. Nu de poetsvrouw niet was gekomen hadden we allemaal samen opgeruimd en gepoetst en we hadden wel een beloning verdiend vonden we. We hadden wel zin in taart en koffie/iets fris. Maar het was dus een feestdag. Bovendien eet ik 3 weken veganistisch omdat ik meedoe met de Easy Vegan challenge. Dus waar kan een mens dan vegan gebak vinden en een cappucino zonder melk???

    Wel, in de Peaberry Coffee Bar. Daar staat in de koelkast de sojamelk broederlijk naast de koemelk is er naast het reguliere aanbod aan koekjes, cake en taart ook lekkers van Madam Bakster, dat geen dierlijke ingrediënten bevat. En de zaak bleek open op deze elfde november. Ideaal.

    Bij binnenkomst bleken we niet de enige die dit idee hadden opgevat. De relatief kleine zaak zat goed vol en hier en daar stonden mensen recht. Ik wou teleurgesteld rechtsomkeert maken, maar de eigenares heette ons hartelijk welkom en wees er meteen op dat er zo dadelijk plaats ging vrijkomen aan de ene grote tafel die het pand heeft (daarnaast staan er langs de muren her en der kleine tafeltjes). De andere mensen die op een plekje stonden te wachten stonden dit bovendien ruiterlijk af aan ons omdat we op stap waren met twee kleuters. Fijn!

    coffeebar, koffiebar, peaberry, gent

    En dan was het kiezen geblazen van de uitgebreide kaart. De dochter wou een stuk chocoladetaart dat ze ook helemaal alleen soldaat heeft gemaakt en vroeg er nog een vers geperst fruitsap bij. Zoon had zoveel dorst dat hij geen tijd had om eten te kiezen en wou alleen een huisgemaakte ice tea. De wederhelft koos enkele plakjes cake waar Zoon dan van mee kon eten en een cappucino en ik sleepte het laatste stukje vegan taart in de wacht (citroen avocado, ongelofelijk lekker) met een soja cappucino. Hiermee klokten we af op om en bij de 25€, wat zeker niet goedkoop is voor een hapje en slokje tussendoor. Je betaalt al snel 3€ voor een koffie met melk. Maar we kregen dan wel waar voor ons geld en het was allemaal echt superlekker en vers en origineel. De ice tea bijvoorbeeld was echt speciaal.

    Ik weet niet of de jongen die aan het werken was op zijn laptop en met ons de grote tafel deelde het zo gezellig vond om naast een luide 3 en 5 jarige te zitten, maar als hij zat te balen was het alleszins niet te merken. We voelden ons eigenlijk wel heel welkom in deze voor de rest vrij hipsterachtige omgeving. De Dochter slaagde erin om op een half uur tijd 3 keer naar het toilet te moeten wat maakte dat ik de muurschilderingen daar uitgebreid kon bekijken, moet je zeker eens doen.

    De enige valse noot was dat ik eerst een reguliere cappucino had gekregen, maar dat werd door de uitbaatster eigenlijk zelf rechtgezet na een tijdje en ik kreeg meteen een nieuwe zonder melk.

  • Wilde mannen woeste wijven 2016

    Afgelopen weekend maakten we kennis met het Wilde Mannen Woeste Wijven festival voor kinderen en jongeren in Gent. Tweejaarlijks wordt de stad gedurende twee jaar aan de kinderen gegeven. Er is een heel parcours. Sommige dingen zijn enkel om te bekijken, andere dingen zijn om te doen en de meeste zijn een combinatie van de twee.

    Zaterdag had ik al een hele tijd afgesproken met een vriendin om te gaan shoppen en naar theater te gaan en moest ik het aan mij laten voorbijgaan. Maar de wederhelft trok op pad met de kinderen en op basis van hun verhalen was ik enorm jaloers. Hun eigen vlag maken en door een straatje belletje trek mogen spelen met allerlei verassingen achter de deuren scoorden het hoogst.

    Zondag kon ik dan mee op pad, maar dan regende het helaas het merendeel van de dag. 's Morgens gingen we langs bij Dans Me, een reus van Ultima Thule die de kinderen door middel van touwen die elk met een lichaamsdeel verbonden zijn, kunnen laten dansen. Zoon was er niet van weg te krijgen, regen of niet. Ik beloofde hen om nog eens terug te keren en om 16u was de regen eindelijk over. Groot was dan ook zijn teleurstelling toen de reus al bleek afgebroken te zijn voor de grote parade van 17u. 

    Resultaat was dat Zoon nergens meer naartoe wou. Dochter wou zich laten schminken, maar ik ben niet meer tot aan de stadshal geraakt, ik vermoed dat ze daar toch ook al gestopt waren met hun activiteiten. Dus bleven we maar onder ons tweetjes op het St Baafsplein hangen waar alle deelnemers zich verzamelden voor de parade. Ze kreeg niet genoeg van de Murga fanfare die daar de mensen stond te entertainen. Om 18u begon ze te zeuren dat ze naar huis wou, maar nu de parade elk moment kon beginnen bleef ik toch nog heel even staan, wachtend op de Wildekop.

    En dan kwam de kop aan en trok de parade zich op gang richting Baudelo. We laten ze passeren en ik wil naar huis vertrekken. Maar dat bleek helemaal niet OK volgens de Dochter, ze wou mee met de trommels en de blikjes, zijnde de fanfare en twee mannen/vrouwen die helemaal onder de drankblikjes zaten. Dus zijn we een eind mee gestapt met de parade. Wat een sfeer. Op zo'n momenten ben ik zo zotcontent dat ik in Gent woon. Zo fier ook. Dat ik mijn kinderen zo'n dingen kan meegeven (dingen die ik zo hard heb gemist tijdens mijn jeugd ook wel). We wilden eigenlijk allebei wel meestappen tot de Baudelo voor de verbranding van de Wildekop, maar ik moest ons meisje dragen en met mijn voet die al een week behoorlijk pijn doet en dan nog 12 extra kilo op mijn arm wegens geen draagzak mee, zag ik dat toch niet helemaal zitten. Temeer omdat de mannen gewoon thuis zaten. Eens thuis was Zoon trouwens ernstig aan het twijfelen om toch nog snel te gaan kijken want dat verbranden van die kop sprak enorm tot zijn verbeelding. Maar toen begon het weer te regenen...

    Lees meer...

  • Unieke blik in het belfort tijdens Open Monumentendag

    Ik dwaal graag rond in oude kastelen en torens en mijn zoon van bijna 5 heeft dat blijkbaar ook. Hij is gefascineerd door de St Baafskathedraal, het belfort, het Gravensteen,... Het Gravensteen heeft hij met de klas al bezocht, kerken zijn zo mijn ding niet dus ging ik op zoek hoe je het belfort kan bezoeken. En zo ontdekte ik een geleid bezoek door Herita op Open Monumentendag, met een exclusieve blik op de kokken van de beiaard. Dat leek me een schot in de roos; klimmen, klokken, de draken van het belfort,...

    Met een klein groepje kregen we gisteren dus een uiterst boeiende rondleiding. Ik had het nageslacht ingeprent de andere mensen niet te storen en in het begin was hij heel stil maar het gebouw en de uitleg van de gids riepen wel duizend vragen bij hem op, die hij gelukkig fluisterend stelde. Maar waardoor ik hier en daar wel grote stukken uitleg miste.

    Niet getreurd, er bleef meer dan genoeg bij om het boeiend te maken. Mijn verslag op vijfjarigenniveau dus. Zoon vond het bijvoorbeeld behoorlijk vies dat de wachters vroeger de inhoud van hun kannetjes met plas gewoon van de toren kieperden. 

    We zagen de oude draak van de torenspits die nog echt vuur gespuwd zou hebben toen Keizer Karel gedoopt werd. Van dat beestje bleef weinig over na 500 jaar dienst, het vuur had hem geen goed gedaan. De andere draak was wel nog in prima staat.

    IMG_3938.JPG

    Dan met de lift op naar de klokken. We zagen de speeltrommel in actie, hoorden wie de muziekjes had gemaakt (oa Sioen), gaapten onze ogen uit aan het mechanisme van de klok dat blijkbaar elke dag opgewonden moet worden en beklommen dan de kleine houten trap naar de klokken. Wauw. Echt speciaal om daar te mogen rondlopen. Je kijkt dan uit op Gent vanachter de wijzers van het uurwerk en staat tussen de grote klokken. Boven zagen we de kleinere klokjes. 

    Het boeiendste volgens zoon was de grote klok met het kanonsgat, een aandenken aan een het feit dat de Gentenaars uit verzet tegen het Oostenrijks bewind klokke Roeland had geluid.

    En toen, toen begon de beiaard weer te spelen, terwijl we tussen die klokken stonden. Kippenvelmoment. Na 1 liedje vond Zoon het wel genoeg, ondanks de gehoorbescherming was hij wat onder de indruk. Maar we hadden wat te lang gedraald blijkbaar en de klokken begonnen alweer te luiden net toen we op de kleine houten trap tussen er vlakbij stonden. Toen kon hij niet snel genoeg beneden zijn... 

    De rest van de namiddag en avond ging het alleen nog maar over de klokken, het kanon, de onderaardse gang onder het plein. Ik denk dat het bezoekje wel geslaagd te noemen is...

    IMG_3939.JPG

     

  • Mobiliteitsplan Gent: ik ben voor!

    Ik moet zeggen dat ik er serieus van geschrokken ben, al het gezaag en geneut over het nieuwe mobiliteitsplan. En ook wel aangenaam verrast dat ondanks alles toch een krappe meerderheid voor heeft gestemd in de online peiling van De Gentenaar een tijdje terug. Maar zelfs binnen de vier muren van mijn eigen huis lopen de discussies al eens hoog op en mijn supersympathieke en progressieve buurman heeft plots een 'ik ben tegen' affiche aan zijn raam.

    Ik ben dus voor. Of het voor mij persoonlijk echt een verbetering zal zijn, weet ik niet, want onze straat is en zal vrees ik een invalsweg blijven. Toch sta ik 100% achter het plan. Want hoe het nu is, kan het gewoon niet meer. De stad is gewoon geen fijne plek met al die auto's die op elk moment van de dag en nacht overal maar naartoe blijven rijden. De straat waar mijn straat in uitkomt, is een notoire fijnstoftunnel; het GMF heeft de luchtkwaliteit ooit gemeten en die was gewoon om te huilen. Dat is wel de straat waar ik te voet met kleine kinderen elke dag door moet. Ik weiger dat dus, er zijn gelukkig veel kleine zijstraatjes en ik ga ervan uit dat 1 straat verder in die autoluwe kleine straatjes de vervuiling al pakken minder is. Maar het is gewoon degoutant hoe er wordt gereden in een straat waar maar liefst 4 scholen vlak aan gelegen zijn. Die scholen zijn trouwens ook een deel van het probleem, er blijven mensen die hun kinderen elke ochtend voor de deur komen afzetten en doorgaans doen ze dat niet met kleine, zuinige stadsautootjes.

    Het moet dus anders. Ik ben er 100% zeker van dat we over 20 jaar allemaal met onze ogen gaan rollen hoe het zo lang heeft kunnen duren. Moest eender wat anders evenveel slachtoffers eisen als de auto (verkeersslachtoffers, fijn stof en andere uitstoot, opwarming van de aarde,...), het was al heel lang verboden. Maar van onze heilige koe aanvaarden we alles, met de glimlach. We zijn allemaal gewend dat we om welke reden dan ook op eender welk moment naar eender welk moment kunnen trekken. We zijn verslaafd aan mobiliteit. Hoeveel mensen denken bewust na over hun verplaatsing? En gaan er niet met de auto naar de bakker op minder dan 1km gewoon omdat het regent of omdat het sneller is of omdat ze te lui zijn om te stappen. Omdat het kàn. Omdat ze het gewend zijn. Omdat ze het niet in vraag stellen. En dan die eindeloze excuses, 'ik kan niet anders dan met de auto want'. En dan komt het. Het openbaar vervoer is te druk, te duur, er stopt geen bus in de buurt, ik hou niet van de bus, mijn bedrijf ligt niet bij een station, er is maar 1 trein per uur, het regent, het duurt te lang, ik heb een bedrijfswagen,...

    Wat volgens mij nodig is, is een verandering van hart, van visie, van manier van denken. Zelden zijn de alternatieven onmogelijk, maar we zijn allemaal van kleinsaf gewend van het comfort van deur tot deur te snorren. Natuurlijk wil niemand die 'vrijheid' afgeven. Dat is niet fijn. Veranderen is altijd moeilijk en roept altijd veel weerstand op. Denk maar aan het model van Prochaska en Diclemente daarover. Maar ik zie eigenlijk weinig andere opties dan dat iedereen zijn houding aanpast en anders omgaat met mobiliteit. Iedereen, op alle niveaus. Want zo lang de overheid bedrijfswagens blijft promoten blijven de mensen ze uiteraard blij aanvaarden en volop gebruiken. En zo lang de werkgevers eisen dat bijna iedereen op dezelfde uren naar de grote centra pendelt en thuiswerk voor nog veel managers een beetje een vies woord is, blijft het een moeilijke puzzel. Er is een gigantische verandering nodig in de harten en in de geesten. En ik ben blij en fier dat Gent op zijn minst bereid is om die sprong in het onbekende te wagen. Met het risico dat het fout afloopt. Wat ik zeer zeer spijtig zou vinden. 

    Zelf probeer ik het vooral positief te bekijken. 's Morgens ben ik zelf 2u15 onderweg te voet en met de trein. 
    7u45 de deur uit richting crèche (2 km stappen met 2 kleine kinderen erbij)
    8u30 Zoon afzetten in zijn klas
    8u45 trein 1
    9u trein 2
    9u50 aankomst in Brussel
    10u aankomst op mijn werk (nog 1km stappen).

    Positieve dingen:

    • ik heb eer ik begin te werken al tussen de 3 en de 4km afgelegd, zeker in de zomer is dat best prettig. Ik hoef 's avonds niet meer naar de fitness te hollen...
    • op de trein heb ik de enige me-time van de dag, het enig moment om even rustig te lezen, muziek te luisteren of gewoon wat na te denken.
    • ik heb een bureau job en zo kom ik wat buiten, vitamine D opdoen in de zon als die schijnt.
    • ook de kinderen beginnen al direct met wat beweging.
    • ik sta nooit in de file ;-)

    Heb ik hier alle dagen evenveel zin in? Absoluut niet. Als het pijpestelen regent is het een hele organisatie om die kinderen niet drijfnat in de crèche en school te krijgen (1 kan in de buggy maar geen 2, dus de andere is loopfiets/draagdoek). Ik sta soms doodsangsten uit als we drukke punten over moeten met de vierjarige en zijn loopfiets. Ik zou ook liever een half uur eerder op mijn werk zijn en 's avonds voor 19u30 weer thuis. Maar ik kies hier bewust voor en probeer er gewoon het beste van te maken. En dat lukt dus prima.

  • Lof

    Ik kan zwaar genieten van een avondje uit gaan eten. Niet alleen omdat zo'n zeldzame avond zowat de enige gelegenheid die er is om nog eens een echt gesprek te voeren met de wederhelft en omdat ik dan eens kan eten zonder dan mijn dochter haar aardappel in mijn oor probeert te steken. Maar ook en vooral omdat lekker eten in een aangename sfeer echt in de top 5 van mijn favoriete dingen staat. Met lekker eten, kan je mij heel blij maken.

    Vaak keer ik daarvoor weer naar oude vertrouwde adressen, maar in de kerstvakantie ontdekte ik zowaar twee nieuwe gelegenheden. En allebei een schot in de roos.

    Over de gezonde veggie lunch van Lokaal had ik het reeds, dus laat me nu eens vertellen over de aangename avond die we sleten in Lof.

    Ik kwam bij Lof terecht via de lijst van veggiefriendly places van Eva. Eigenlijk had ik het Pakhuis op het oog maar daar zat het helemaal vol gereserveerd, veel andere waren gesloten op een maandag in de kerstvakantie en Lof wou ik al lang eens uittesten.

    Het restaurant hoort bij een hotel, wat zich automatisch laat voelen. Op deze vakantie avond waren er bijvoorbeeld net iets meer babies en kinderen aanwezig dan een mens om 20u verwacht op restaurant. De rest van de mensen waren allemaal net iets ouder.

    Lof is best een chique restaurant, poepchique bediening aan tafel, je jas aannemen, dat soort dingen. Maar door de hotelgasten van diverse pluimage die er ook zaten had het geheel zeker geen geforceerd netjes gevoel, integendeel.

    Het voor mij grootste pluspunt, is dat je hier vegetarische keuken van niveau krijgt. Geen obligatoire lasagna of pasta maar echte gerechten en een echte kaart. Je kan kiezen voor 3,4 of zelfs 5 gangen. Ik koos de 3 gangen menu, wat voor vegetariërs afklokt op 37.5€. Mijn wederhelft koos a la carte, omdat hij al het wild in de menu niet echt kon appreciëren.

    Er verscheen al meteen een hapje op tafel. Een klein glaasje met iets heerlijk fris van groenten. Het is alweer te lang geleden om me de details te herinneren, maar ik weet nog dat het fris was, heerlijk en niet te zwaar op de maag. Een veelbelovende opener.

    Ik ben ondertussen ook vergeten wat de wederhelft at, dus ik beperk me verder tot mijn eigen eten...

    Het voorgerecht was een bordje rond aardpeer, appel en citrussmaken. Ik ben niet echt zwaar fan van aardpeer, maar het was echt een schot in de roos. 

    Lof.jpg

    De kok van Lof ziet zijn groenten graag, zoveel is zeker. Hier geen schaambladje sla of 1 gedrapeerd jong worteltje, maar de groenten vormen het hart van het gerecht. Met veel groenten die op allerlei manieren bewerkt zijn. Krokantjes en schuimpjes dus. En exotische ingrediënten naast dus oude getrouwen zoals die aardpeer. De porties zijn niet heel groot, anders red je het ook niet als je minstens drie gangen wil eten, maar het is werkelijk een explosie van smaken. Alles klopt gewoon. Ik was echt razend enthousiast.

    Een tijdje later (niet te lang, niet te kort) volgde een hoofdgerecht gecentreerd rond pompoen en sinaasappel en iets met koffie erin verwerkt, dat ik echter niet heel hard heb geproefd. Wederom heel smakelijk allemaal.

    Als dessert kreeg ik een compositie met passievrucht, chocolade en kokos.

    dessert Lof.jpg

    Aan de overkant verscheen de crème brûlée, die eigenlijk uit twee dessertjes bleek te bestaan, een klein potje crème en dan nog een bordje met ander lekkers. En bij de koffie tot slot verscheen nog eens een bordje met drie hapjes voor elk. Wat een verwennerij.

    Een avondje decadent uit gaan eten is niet heel goedkoop. Ik betaalde iets meer dan 100€, maar daarvoor kregen we aperititief, wijn en water en drie gangen. Wel ging er nog 10% af omdat ik een Eva lidkaart heb...

    Geen restaurant voor een snelle hap of om wekelijks te doen, maar als je iets te vieren hebt of gewoon jezelf eens uitgebreid wil verwennen en een zwak hebt voor heerlijk klaargemaakte groenten, schuimpjes en toestanden, dan moet je bij Lof zijn.

  • Vaarwel, Vos

    Gent verloor een monument dit weekend. Mijn wederhelft pikte het nieuws vrij snel op toevallig. Ik wou en kon mijn oren niet geloven. Nog steeds niet. Ook al kende ik Luc De Vos totaal niet persoonlijk, ik kreeg kippenvel en moest de tranen bedwingen elke keer ik sindsdien Gorki op de radio hoor.

    Ik kende Luc De Vos als...

    ... het feestbeest dat tijdens een stortbui op de Gentse Feesten naast ons kwam schuilen op de Vlasmarkt maar het na 30 seconden alweer voor bekeken hield en als enige, in bloot bovenlijf, ging dansen in de regen.

    ... de man die vies keek naar onze honden omdat zijn zoon die elke keer wou aaien als we elkaar tegenkwamen in het park en hij dat overduidelijk niet zag zitten.

    ... de man die ik in datzelfde park elke paar weken wel eens passeerde, eerst met mijn honden en hij met een kleuter, nadien ik met honden en kinderen en hij met een tiener en later vader en zoon apart. Het leven zoals het is.

    ... de man die tijdens het optreden van Grant Hart denk ik in 2008 in de Handelsbeurs halverwege het concert pal achter ons kwam zitten.

    ... de leverancier van een deel van de soundtrack van mijn puberteit. Ik zie ons nog zo zitten, op de kamer van een vriendin, 'Gorky' beluisterend.

    Vanmorgen wandelde ik zoals steeds voorbij zijn huis, het ligt op mijn vaste route. Er lijkt niets veranderd, maar er is zo veel veranderd. Rust zacht.