galgo

  • Oudehondenkwalen

    Dat Figo oud wordt, heb ik hier vast al eens verteld. Net zoals dat hij almaar meer kwalen krijgt en meer verzorging nodig heeft. Zo moest ik hem elke ochtend 4 pillen geven (3 voor zijn nierfalen en 1 voor de arthrose), zijn tanden poetsen met hextril tegen de zware ontstekingen, vaak gaan wandelen omdat hij zich niet meer kan inhouden en traag wandelen en hem trappen op- en afdragen omdat zijn poten niet meer te vertrouwen zijn. Op de koop toe lust hij zijn dieetvoeding voor zijn nieren niet en werd hij heel mager.

    En toch doe ik het allemaal met plezier. Een hond is voor het leven, toch. Ook in die laatste fase, wanneer het minder leuk wordt.

    figomedium.jpg

    Maandag ging ik met hem naar de dierenarts en kwamen er helaas nog een boel kleine en minder kleine aandachtspunten bij.

    Ondanks de detartratie een jaar geleden verergeren zijn tanden zienderogen. Hij heeft gewoon de pech slechte tanden te hebben. Een niet onbekend probleem bij geadopteerde windhonden die in hun eerste levensmaanden soms smurrie te eten kregen in plaats van stevige brokken en gewoon ondervoed waren. Al kan het natuurlijk ook gewoon genetisch zijn; mijn tandvlees ontsteekt ook makkelijk. De dierenarts denkt dat we dit jaar nog een nieuwe ingreep onder narcose moeten doen, wat geen goed nieuws is voor een hond van zijn leeftijd die te weinig weegt en wat verzwakt is. Ik ga proberen het zonder te doen door twee keer per dag intensief te poetsen voor zover dat mogelijk is, want het doet hem pijn. Daarom dat we nu starten met een antibioticakuur om de huidige ontstekingen te lijf te gaan. Dus: 2 extra pillen per dag en tanden poetsen.

    Zijn oortjes bleken licht ontstoken. Remedie: elke dag spoelen en uitkuisen. Geen probleem alleen vraagt het weer maar tijd, iets wat ik weinig heb en is Figo enorm gevoelig aan zijn oren. Zonder overdrijven, als een vreemde hem daar nog maar aanraakt jankt hij al. Gelukkig mag ik er wel aankomen.

    De arthrose is verergerd maar de medicatie daarvoor is slecht voor de nieren, het enige wat we kunnen is het kruidenpreparaat dat hij neemt opdrijven naar 2 tabletten per dag in plaats van 1. Dus 1 pil erbij.

    En tot slot is zijn 'pietje' zoals de dierenartse het noemde ontstoken. Dus wacht mij elke avond de gezellige taak de hond een badje met isobetadine te geven aan zijn intiem deel. Daar heeft hij gelukkig geen enkel bezwaar tegen, haha.

    Dus elke dag 7 pillen, oren kuisen, tanden twee keer poetsen en zijn piemel baden. Kostprijs: iets van een 230 euro voor 6 maanden medicatie, oorkuiser, tandpasta,... Nog eens 30 euro consultatie, wat zeker niet te veel is want ik heb daar 45' binnen gezeten. Ik heb een super dierenartse. En nog eens 20 euro voor de vaccins.

    En omdat hij zijn voer niet lust, gaan we voor hem koken; rijst met vis en kip. En insecten mag ook maar dat zie ik precies minder zitten.

    Het is veel werk. Het neemt vaak net dat half uurtje in dat ik na een lange werkdag, 3 uur pendelen en de kindjes in bed leggen voor mezelf over hou. Maar ik heb het er voor over. Ik zie dat beest doodgraag. En ik ben het hem verschuldigd.

    figo schema.jpg

  • Gran Canarian Galga op bezoek

    Zondag stond ik zoals afgesproken voor een Gents hotel. Een meisje uit Gran Canaria dat op doorreis was naar Schotland met haal windhond en die ik ken via Flickr, had mij gecontacteerd om wat uitleg te krijgen over met de hond het openbaar vervoer nemen in België en na wat heen- en weer mailen had ik haar niet enkel overtuigd om Brugge links te laten liggen en Gent te bezoeken in de plaats, maar hadden we ook afgesproken voor een standswandeling met de drie galgo's.

    Gelukkig zat het weer mee en liepen we met drie meisjes (ze had een vriendin mee, die helaas geen Engels sprak en ik geen Spaans) en drie Spaanse windhonden (galgo's) gezellig keuvelend twee uur lang langs de leukste plekjes van Gent. Hier en daar vonden de mensen het zo'n opmerkelijk zicht dat er foto's werden genomen en mijn Spaanse bezoeksters namen uiteraard ook veel foto's van de honden en de stad.

    Ik was op voorhand wat zenuwachtig, toch niet evident zo afspreken met mensen die je eigenlijk van haar noch pluim kent, maar in feite was het supergezellig en werd er wat afgebabbeld. Onze liefde voor de galgo en voor dieren meer algemeen hadden we alvast gemeen en mijn gezelschap bleken gewoon ook twee hele toffe vrouwen te zijn.

    We eindigden de tocht thuis in de living met een tas koffie en de honden elk een knaagbot en een snoepje. Himarisch om te zien hoe Eli, die veel kleiner is dan Figo maar wel dezelfde kleur heeft, zonder aarzelen in Figo zijn favoriete zetel sprong, waardoor het leek alsof Figo in zijn zetel lag te slapen maar wel serieus gekrompen was...