frankrijk

  • Frankrijk 2016 - einde

    Ondertussen zijn we alweer een halve week terug in het land en terug aan het werk. Maar ik merk dat ik het relaas van onze laatste dagen in la douce france nog moet doen. Hier gaan we dan.

    Donderdag 7 juli trokken we eerst nog snel naar de markt in Isle sur la Sorgue. Mijn grote blok nougat die ik de week ervoor had gekocht, was al op en ik wou ook nog wat lavendelzeep mee naar huis doen. Daarna reden we door naar het nabij gelegen Le Thor, voor de grot van Thouzon. Verblijf je op minder dan een half uur rijden van deze grot, dan is het een prima uitstap. Maar verder zou ik er niet voor rijden. Dan waren de grotten van Clamouse vorig jaar een pak indrukwekkender. Maar de gids was enthousiast en een grot is een grot, stalagmieten en dito tieten, een miniem klank- en lichtspel en een breed pad maken deze grot geschikt voor iedereen.

    De rest van de namiddag spendeerden we weer in het zwembad en 's avonds gingen de wederhelft en ik samen op restaurant om ons 9 jaar huwelijk te vieren. We streken neer in een gezellig restaurantje aan het water en waren live getuige van de overwinning van de Fransen in de halve finale van het EK in de omliggende bars op tv...

    Vrijdag was het alweer de laatste dag. Iedereen splitste op deze keer. De grootouders gingen fietsen, de schoonbroer trok naar Fontaine-de-Vaucluse en zelf gingen we naar Pernes-Les-Fontaines. Een dorpje vlakbij dat meer dan 40 fonteinen in zijn oude straatjes heeft, samen met een oude toren, twee oude stadspoorten, een gratis museumpje bestaande uit een oude stoffenwinkel beneden en op de verdieping enkele oude jurken (zeer charmant maar je bent er wel direct door), een glasblazer, een bakker met eeuwenoude houtoven,... Toen wij er waren was er nergens volk, maar dit was wel een op en top toeristisch dorpje. Maar volkomen terecht, want het was ook echt wel heel mooi en charmant.

    pernes1.JPG

    pernes2.JPG

    's Avonds gingen we nog een laatste keer samen eten. Het was wel de eerste vakantie sinds we kinderen hebben dat we zoveel op restaurant gezeten hebben en het is wonderwel verlopen. Daarover later nog een klein stukje trouwens, over vegetarisch eten in het land der andouillette en maigret de canard,...

    We belandden weer aan het water in Isle Sur Sorgue in een supergrote brasserie en het werd opnieuw een supergezellige avond, zo met zijn tienen... Zo gezellig dat de schoonzus en ik afsloten met een cocktail :-) Naar goede gewoonte lagen de kinderen daardoor pas tegen tienen in hun bedjes, nogal een geluk dat ze er zeer goed tegenkunnen. Want wij zijn niet echt ouders van structuur muss sein... Hoe je dat doet in het Zuiden, trouwens, waar de restaurants pas om 20u openen...

    Enfin. Het was een super vakantie. Elke dag een kleine uitstap. Gewandeld, geklommen en gezwommen. Ijsjes gegeten. Veel samen met de familie gedaan en soms ook eens iets met ons gezin. +30 graden en zon. Zomerjurkjes. Helaas ook wel bijna elke avond voetbal op tv maar dat maakte dat ik ontzettend veel heb kunnen lezen. Goed gemutste kinderen. Zalig.

  • Frankrijk 2016 - ridders en kastelen

    Op maandag trokken we naar Mornas. Een eeuwenoud dorpje tegen een steile rotswand aan gebouwd let bovenop die rots een fort. Het ligt aan de N7, de oude weg van Parijs naar het Zuiden, maar tegenwoordig wordt het ook versmacht tussen de A7 snelweg en de treinsporen waar met veel geweld TGV's voorbij denderen.

    image.jpg

    we hadden het fort de dag voordien zien liggen vanop de snelweg toen we naar de Ferme aux crocodiles reden en toen zagen we ook dat we te laat waren; die dag was er het grote jaarlijkse middeleeuwse feest. Toen wij in Mornas aankwamen, waren de straten helemaal verlaten. Geen idee of iedereen nog aan het bekomen was van het feest of het om een diepgaander probleem gaat. We merkten in elk geval flink wat leegstand op. We parkeerden aan het begin van het oude centrum (lees 1 straat). De verkeerde kant blijkbaar. Als je langs de andere kant de stad binnenrijdt kan je al een stuk van de klim met de auto doen... Enfin, wij wandelden de hoofdstraat door en begonnen dan aan de klim van 137 meter, ik met 11 kilo peuter in de draagzak, die op dat moment behoorlijk doorwoog. Toch lijkt de toch me met buggy niet bepaald handiger gezien het kasteel ook niet echt buggy-toegankelijk is.

    image.jpg

    in de zomermaanden bezoek je het kasteel met gidsen in middeleeuws uniform die uitleg geven over hoe er toen geleefd, gegeten en gevochten werd. Blijkbaar is de burcht nooit ingenomen, alleen enkele keren uitgehongerd en hebben ze ook een keer alle dorpsbewoners van de rotsen naar beneden gekegeld. Zoon vond het wel boeiend, Dochter toonde enkel en alleen interesse voor het zand en de stenen op de vloer. We zijn dus bezig met haar zindelijkheid en gaan zonder pamper op stap en uiteraard moest ze plassen. Geen toilet aanwezig maar ze deed flink haar plas in het zand achter een hoekje, ik blij. Ik had het dan ook totaal niet zien aankomen toen ze plots met haar zand en stenen zat te spelen in een plas pipi, op haar hurken dus haar jurkje ook helemaal nat...

    image.jpg

    na het bezoek wilden we nog iets gaan eten in het spotgoedkope plaatselijke restaurantje, maar andere gasten die net vertrokken waarschuwden dat het er enorm traag ging dus reden we maar met de doodvermoeide dochter die in de draagzak al in slaap was gevallen, natte slip en al, naar huis.

    's avonds gingen we weer op restaurant, best gewaagd met een peuter die maar een half uur had geslapen. Living on the edge met peuters... Maar het viel enorm goed mee. Als je wil gaan eten in l'isle du Sorgue is Le Carré aux herbes de perfecte plek. Best wel reserveren, want zonder reservatie deze maandagavond belandden we op het snikhete terras ipv op de plekjes onder de schaduwrijke bomen. Dit etablissement ligt op een binnenkoer dus ook geen voorbijrazende auto's voor de kinderen.

    heel origineel en mooi ingericht met antiek en ook de borden werden bijzonder origineel geschikt. Er stond niets vegetarisch op de kaart bij mijn weten, maar op vraag stelden ze een 'assiette vegetarienne' voor en dat bleek echt een fijn gerecht; gewokte groenten geserveerd in een weckpot begeleid door puree en nog andere hoopjes groenten.

    image.jpg

    Voor de kindjes werd het vlees bij de frieten probleemloos en met de glimlach vervangen door een lekkere omelet. De dochter eet nooit frieten en had zelf een ijsje besteld, maar nu liet ze het zich toch smaken. De rest genoot van een wokgerecht, een stuk vis of een biefstuk.

    iedereen had nog zin in een dessert. Bij de kinderen wad een ijsje of een brownie onbegrepen en zelfs het kinderijsje werd kunstig geserveerd op een smal lang bordje met nootjes en een snoepbrochette erbij. Dat deed zoon even raar opkijken, terwijl de dochter haar plezier niet op kon, eindelijk dat ijsje dat ze anderhalf uur ervoor had besteld... Ze waren ook de hele tijd rustig, zij het dat de dochter aan het spelen was met haar aardbeienwater, maar als ze daar gelukkig van wordt...

    zelf had ik een perzikparfait met spongecake en kardemom en gekonfijte perzik en het was gewoon subliem.

    image.jpg

  • Frankrijk 2016 dagen 1-3

    Amper een oog dichtgedaan, dus toen de wekker om 4u ging woensdagochtend bleven we nog een klein half uur liggen. Om 4u30 deed het opstaan nog altijd zeer, maar kom. Koffer inladen en de dingen verzamelen die we de avond voordien nog niet konden inpakken (tutjes van de dochter, bedhek van de zoon,...). Koffer inladen. Kinderen inladen. We hadden gepland om tegen 5u te vertrekken maar het werd 6u...

    uitereraard vielen de kinderen, nochtans nog steeds in pyjama, niet opnieuw in slaap en werd er op de achterbank vooral door de oudste al vrolijk gekwetterd. Eerst de auto volgooien in een uitgestorven Gent en dan begonnen we aan onze 1040 km.

    Een beetje aanschuiven vlak voor de Franse grens, maar verder hadden we een ontzettend vlotte rit. Op sommige stukken amper volk en voor de rest nooit ergens aanschuiven, niet verkeerd gereden en niet te warm. Alleen waren we moe. Zo moe. Dus werd er bijna om het uur gestopt om te verhinderen dat de wederhelft in slaap sukkelde. Met 2 koffies, 2 redbulls en een cola werd de aanbevolen hoeveelheid cafeïne wellicht wel overschreden...

    Zoon vroeg naar schatting 5000 keer hoe lang het nog rijden was en keek minder ipad dan gewoonlijk. Dochter keek wel beide iPads plat. Maar tegen 17u30 kwamen we eindelijk aan in Isle Sur Sorgue. De kinderen besloten de dag met een plons in het zwembad.

    Veel slaap was ons helaas opnieuw weer niet gegund want dochter werd om 1u wakker en was bang in het plooibedje en besloot enkel nog naast mama verder te slapen...

    Donderdag gingen we naar de markt in het stadje. Ik liet me gaan met plaatselijk lekkers; nougat van montelimar, meloenen van het palbij gelegen Cavaillon, kersen, aardbeien,... De rest van de dag laat zich in 1 woord samenvatten: zwembad. Zoon en dochter zijn ingeschreven voor wategewenning maar veel wennen zal er niet nodig zijn; ze springen allebei zonder aarzelen nu al in het diep en proberen te duiken en dobberen alleen rond...

    Vanmorgen trokken we opnieuw naar het stadje. Zoon wou fietsen maar er zijn te weinig wegeltjes in de buurt van ons huis en er wordt goed doorgereden op de kleine wegen, dus dan maar in het stadje terwijl wij meewandelen. Dat was niet helemaal naar de zin van de dochter; ze kan niet volgen als ze stapt maar als we haar fiets meedoen is ze het al na 200meter beu. Uiteindelijk zat ze het merendeel van de tijd op mijn arm of on de draagzak; buggy is niet mee gezien plaatsgebrek in de auto.

    Inmiddels slaapt de kleinste en is de oudste mee naar de supermarkt. Van zodra die terug is, is er weer zwembadpret. Straks komen de nichtjes toe en is het spaghetti en dan spelen de Belgen, zoon loopt al de hele dag in zijn duiveltenue.

     

    Ik zit nu trouwens binnen want op ons terras is het 40 graden...

    Nog geen idee wat we de volgende dagen gaan doen. Ik denk dat zwemmen wel een van de activiteiten zal zijn...

  • Cocumont

    Een last-minute beslissing om met de schoonouders mee naar Frankrijk op reis te gaan, bleek een goede beslissing. Het was even veel stress om nog verlof te krijgen en heel wat geregel vooraf, maar eens ginder viel dat allemaal snel van me af en was het relaxen en genieten. Eerst ginder raken, natuurlijk. Beetje pech met de heenrit, we waren nog geen kwartier onderweg of konden al een halfuur stapvoets aanschuiven aan een dubbel accident in Deinze (wegenwerken). In Lille van hetzelfde, maar het ergst was de périphérique van Parijs, waarlangs onze gps ons had gestuurd. Daar begonnen net die dag ook al wegenwerken waardoor de ring volledig, maar dan ook echt volledig dicht zat. Meer dan een uur aanschuiven. In plaats van om 17u30 kwamen we dus pas na 20u aan, gelukkig dat de schoonouders hadden gewacht met de bbq aan te steken!

    De gîte in het onooglijke dorpje Cocumont (regio Lot-et-Garonne, Aquitaine) was gewoon de max. Een pas gerennoveerde schuur, bovenop een heuvel op een gigantisch priovédomein, met uitzicht op bossen en weides. Aan het eind van een doodlopend straatje woonden de eigenaars, maar die kon je vanuit de gite niet zien. De schuur was onvoorstelbaar koel binnen en er was een leuk zwembadje. Echt heel comfortabel.

    cocomont1

    Vrijdag werd dus een rustdag, veel gelezen en 's avonds iets gaan eten op een terrasje in Marmande, stad van de tomaat.

    Zaterdag trokken we naar de markt van Bazas, een dorpje dat een scheet groot is maar gezegend is met een heuse kathedraal en dus een markt.
    cocomont5

    Na een wandeling en een lekker slaatje (Comtékaas,  annanasconfijt, noten en rozijnen, lekker!) trokken we naar het 'lustslot' Cazeneuve. De jonge gids was nogal ongeïnspireerd, maar met de Nederlandse vertaling op een papiertje trok ik mijn plan. Leuk kasteel met antieke meubelen, nog bewoond door koningen en al eeuwen in handen van dezelfde familie. Mooi, maar zoals gezegd was de rondleiding wat teleurstellend, had graag langer kunnen rondkijken, op dat vlak is een audiogids toch handiger.
    cocomont4


    Zondag reden we naar Saint-Emilion, een bijzonder pittoresk stadje, Unesco werelderfgoed. Omringd door de wijngaarden en de wereldberoemde chateaus ligt een schattig stadje op een heuvel. Gele huisjes, stijle straatjes en een goed uitgebouwde toeristische dienst, die ons een rondleiding van een uurtje verkocht langs 4 monumenten. We zagen de grot van de heilige Emilion, waarvan niet zeker is dat hij ooit heeft geleefd, maar goed, de catacomben, een kapel waar de bedevaarders op weg naar Santiago de Compostella graag halthouden en de grootste 'monolithische kerk' (uitgehouwen in de rots) van Europa. Vooral die laatste was indrukwekkend, heel indrukwekkend. Een megaruimte in de rotsen, eeuwenoud. Koel ook, in de hitte.
    cocomont3

    cocomont2
    ^

    Op een supergezellig pleintje at ik een 'galette' (zo'n bretoense, zoute pannenkoek) en een verkoelende ijskoffie als dessertje. Daarna volgden we de schoonmoeder op een stadswandeling, en liepen redelijk verloren, waardoor we wel aan de wijngaard van een beroemd chateau uitkwamen (maar ben al vergeten hetwelk). We beklommen voor €1,25 de trapjes van de Tour du Roy, wat een geweldig uitzicht geeft over het stadje en de omringende wijngaarden. En natuurlijk kochten we verse macarons, Mmmmmmmmmm!!!

    Maandag trokken we voor een half dagje naar Bordeaux, 80km verder. In Cocumont was het meer dan 30° en ik had dus mijn lichtste zomerjurkje aan, maar in Bordeaux was er enkel bewolking en een strakke wind, waardoor ik het dus de ganse namiddag koud heb gehad. En we vooral in de kleine straatjes rondstruinden. Zonder echt een doel te hebben. Ik heb dus enkel een indruk van Bordeaux, namelijk dat het een levendige, leuke stad is, met ontzettend veel te zien en te doen. Maar ik heb er zelf vrij weinig van gezien. Maar da's geen ramp, het was tenslotte een relaxvakantie.

    Dinsdag werd de hoogdag van de reis. Om half acht ging de wekker al en drie kwartier later zaten we in de auto. Een goed uur rijden over onmogelijke Franse kamikaze baantjes van boerendorp naar boerendorp (oh gps, waarom stuur je ons niet langs de snelweg) bracht ons naar La Chevauchee in Clairac, waar we een dagtocht te paard hadden gereserveerd.
    De eigenaars van de manège bleken supersympathiek en met een hart voor hun dieren. De paarden stonden niet opgezadeld klaar zoals op sommige plaatsen, neen, ze wezen ons een paard aan en mochten dan zelf aan de slag met poetsgerief, zadels en kopstel. Een uurtje later waren wij een een groepje tieners klaar, en vertrokken we voor een intensieve, maar mooie tocht. Niet voor de beginners hadden ze aan de telefoon gezegd, en dat was niet gelogen. Stijle klimmen langs bospadjes die al maanden niet meer gebruikt waren en waar de kopman eerst de ergste doornen afknipte, zalig lange stukken gallop door de velden, afdalingen naar de rivier, leuke stukken draf, doorheen oude, pittoreske stadjes, bossen, velden,...
    Na drie uur rijden stopten we in Castelmoron-sur-Lot voor een picnic aan de oevers van de Lot. De tieners hadden hun badpakken bij, en terwijl zij afkoeling zochten in het water trakteerden de uitbaters van de manège ons op een terrasje op een koffietje. Zalig.
    Na een lange middagpauze zadelden we de paardjes weer op. Ik had een prachtpaard, een bruine ruin, niet te groot en niet te klein, temperamentvol, vinnig en toch braaf. Perfect. Al een beetje verbrand vatten we de terugtocht aan, weer drie uur in het zadel. Iets meer langs asfaltwegen, maar nog altijd een mooie tocht. In een veld lieten we ons natspuiten door de automatische sproeiers zoals er in Frankrijk zoveel zijn. Zowel ruiters als paarden vonden dat geweldig. Helemaal geradbraakt kwamen we om 19u terug aan in Clairac.

    Nog een laatste bbq die avond, want ons weekje zat er alweer op. Woensdag, 7/7 en dus onze derde huwelijksverjaardag, vatten we de terugtocht aan. Die ging gelukkig een pak vlotter, enkel in Parijs een half uurtje aanschuiven. Mijn iPhone was plat, en dus luisterden we noodgedwongen naar de Franse radio, een belevenis op zich! Eens thuis pakte ik de koelzak uit en er bleek een passagier meegekomen te zijn, een gigantische zwarte kever, brrrr. We sloten de avond uitgeput maar tevreden af in een gezellig Thais restaurantje.

  • la douce France

    Leven als een god in Frankrijk, het mag dan een cliché zijn, het is er een dat klópt. Een weekje in het Zuiden van Frankrijk doorgebracht en het was relaxen en genieten van begin tot eind.

    • Een vakantie zonder stress? Neem dan de TGV. Ik heb getwijfeld, maar ik heb het me niet beklaagd. Op amper 6u stonden we van Gent in Nîmes, en dat zonder stress; beetje lezen, film kijken op de laptop, wat naar het landschap kijken met een ontspannend muziekje in de oren en voor we het goed en wel doorhadden stonden we al op onze bestemming, om 13u, dus nog een hele namiddag en avond om van te genieten.
    • De eerste dag bezochten we de Pont du Gard, een verbazingwekkend intact aquaduct uit de eerste eeuw na Christus dat het water vervoerde van in de buurt van Uzès, waar wij verbleven, naar Nîmes. Heerlijk om rond te wandelen.

    pont du gard

    • Ook het stadje Uzès zelf is een bezoekje waard. eeuwenoude rustige straatjes om door te kuieren, enkele schitterende historische gebouwen, een aan de toren van Pisa doen denkend kerktorentje, restanten van het aquaduct in de natuur rond de stadsmuur,...
    • Maar ook een plek om 's avonds op een terrasje lekker te eten, onder de schaduw van een parasol of van de rijen platanen.
    • En locatie van een Haras National oftewel een stoeterij (hengstenhouderij) die je kan bezoeken en waar we een show zagen van Lucien Gruss, oftewel negen hengsten die vrij rondstormen in een kleine piste en toch een soort dressuurnummer opvoeren (klik hier voor een kort filmpje dat je een idee geeft van het spektakel).
    • Maar in die regio kan je eigenlijk geen pas van plaats verzetten zonder op historisch erfgoed te stuiten; de kleinste dorpjes staan vol Romeinse of meer recente overblijfselen OF zijn bijzonder rijk aan natuur; de Garrigue, de Camargue,...
    • Ook dagtochten zijn de moeite natuurlijk; het fort en dorpje Les Baux bezoeken; als een adelaarsnest op een rotswand geprangd, de ongelofelijk goed bewaarde arena van Nîmes ontdekken en ronddwalen in het magnifieke Palais des Papes van het gezellige Avignon. Aanraders, stuk voor stuk. Niet te missen eigenlijk.

    arena

    • Met als gevolg dat we de laatste dag opstonden en nog minstens 5 must-sees op ons verlanglijstje hadden staan en tot mijn grote frustratie geen tijd meer om ze te zien. En dus zeker nog gaan moeten terugkeren naar dat paradijs.
    • Maar naast ontdekken was er natuurlijk ook uitslapen, in het zonnetje zitten, zwemmen, leuke dvd's bekijken (True Blood!!!) en lezen (Twilight!!), de plaatselijke markt bezoeken, barbecuen, een salamander op het luchtbed in het zwembad aantreffen

    salamander

    • maar ook sporten, zoals wandeling te paard of gewoon te voet met de hond.
    • Het enige wat tegenviel, waren af en toe de fransen zelf. Zo stonden we voor de terugkeer al om 9u in het station van Nîmes, waar we pas om 12u30 de TGV hadden, maar waar er nergens de mogelijkheid bestond om je bagage af te geven. Een hele voormiddag in Nîmes rondzeulen bepakt en bezakt, het was niet exact wat ik voor die laatste halve dag in gedachten had. Temeer omdat ik in Nîmes nog snel middag wou eten, maar het warm eten in Frankrijk maar pas vanaf de middag wordt geserveerd, en dat ze op dat gebied echt verschrikkelijk rigide zijn en we op het buitenlandse Subway moesten vertrouwen om voor de middag al een deftige maaltijd achter de kiezen te krijgen eer we de terugreis aanvatten...
  • Back in full force

    Sinds zaterdagavond zijn we dus terug van Frankrijk. Het was een leuke vakantie, al heeft één factor ons compleet in de steek gelaten; het weer. Zoals voorspeld hebben we een week Belgisch schijtweer gehad... Al mijn ongedragen zomerkleren zijn ook nu weer nauwelijks uit de kast gekomen, ook hier geen zonnecréme nodig gehad maar wel mijn lange broek en regenjas...

    Zaterdag de ganse dag gereden bij 30°, na een uur verkeerd rijden op Franse veldbaantjes de schoonouders opgebeld en dan toch onze bestemming gevonden; een gite ergens aan de rand van een bos, in the middle of nowhere. Compleet oververhit van de rit, ondanks onze airco, en meteen het zwembad ingedoken. 's Avonds op de uittrekzetel geslapen omdat de drie slaapkamers werden ingenomen door schoonouders, schoonbroer en -zus en de twee nichtjes. De volgende dag om 7u wakker gemaakt omdat die laatsten de terugreis naar België aanvatten en nog wat moesten inpakken en inladen, een heel gedoe met twee kleine kinderen erbij...
    Zondag dan een zomerjurkje bovengehaald, maar aan de Atlantische kust al meteen kou gekregen, lol. Een lokaal marktje bezocht (zalig, zo'n overdekte markt met dagverse vis en groenten, waarom doen ze zo niets met de Oude Vismijn in Gent, ik zou er alvast met veel plezier gaan shoppen) en een van de tientallen forten aan die kusten.

    Maandag me niet laten vangen aan het weer, het was bewolkt en regenachtig, dus een warme jeans aan en een trui. Uitstap naar het Ile d'Oleron, en eens ter plekke natuurlijk zonnig en veel te warm met die lange broek...
    Opnieuw twee forten bezocht, veel foto's gemaakt, genoten van de zon. 's Avonds op ons terras twee uur lang muziekjes liggen luisteren in de zon en wat verbrand. En dat was meteen de laatste dag zomerpret.

    Toen we dinsdagochtend in La Rochelle aankwamen, en ik het opnieuw had gewaagd een zomerrokje te dragen en open schoenen, konden we onze paraplu's bovenhalen, een miezerige regen overdekten het stadje. De stad verkend, en ondertussen stopte het dan toch met regenen. Iets gegeten op een terrasje (een croque madame zonder hesp? Dat hadden ze daar nog nooit gehoord...) over het stadhuis, waar net het groot congres van de socialisten dat elke dag op tv kwam, afgelopen was en dan twee van de bekende drie torens bezocht. In een van die torens, die jarenlang als gevangenis had gediend, graffiti (alle muren waren ingekerfd met soms zeer kunstige afbeeldingen en teksten van de gevangenen, meestal zeelui) gezien van Gentenaars van 400 jaar geleden en op de top bijna weggewaaid toen ik foto's probeerde te nemen.

    Woensdag langs enkele manèges gereden om een wandeling te reserveren, maar ze bleken stuk voor stuk deze week gesloten. Uiteindelijk toch een gevonden die open was en een afspraak gemaakt om vrijdag de moerassen te paard te gaan verkennen.
    In de namiddag opnieuw een donkergrijs wolkendek en constante regen, maar we verveelden ons, dus met de hond van mijn schoonouders naar een dorpje gereden enkele kilometers verder, Brouage.
    Dat was echt super de moeite; het was een bijna volledig intakt versterkt dorpje, met vestigingsmuren waarop je helemaal rond kon wandelen en allerlei oude gebouwen (buskruitwerkplaats etc) nog helemaal intact. Het dorpje had ook een militair stratenplan; allemaal recht op recht lagen de straten daar. Het speciale was dat dit vroeger een zeer belangrijke haven was geweest, omring dus door water, met een aanlegplaats voor boten, en dat het nu middenin de moerassen lag, compleet in the middle of nowhere, helemaal ingeslapen.

    Donderdag bezochten we Rochefort Sur Mer, een al even ingedut plaatsje waar Lodewijk XIV ooit zijn arsenaal en scheepswerf heeft geplaatst en ze het toenmalig langste gebouw van het land hadden, La Corderie, en maar liefst twee droogdokken. We maakten een grote stadswandeling en bezochten alle restanten van die ooit majestueze scheepswerf. Er waren nog enkele interessante musea (een of andere schrijver annex matroos die in zijn huis een authentieke moskee had geïnstalleerd als decor) maar de schoonouders verkozen de boot te bezoeken die nu al elf jaar gebouwd wordt, een replica van de Hermione, de boot waarmee La Fayette de Amerikanen van de Engelsen heeft bevrijd. Er was nog werk aan, aan die boot...

    Vrijdag was de slechtste dag. Toen we in de manège toekwamen op het afgesproken uur, bekeken ze ons alsof we aliens waren. Ook al was het op dat moment perfect droog weer, toch mochten we niet gaan paardrijden, het zou regenen en onweren die dag, veel te gevaarlijk! Wij, die slechter weer gewend zijn, keken eveneens raar op, maar de Franse instructrice bleek niet te vermurwen, en dus viel ons paardrijden letterlijk en figuurlijk in het water.
    Enkele uren later begon het dan effectief te regenen (dat uur waarop we normaal zouden gaan paardrijden, was achteraf het beste weer van de ganse dag!), maar omdat het onze laatste dag was, weigerde ik binnen te blijven. Dus trokken we naar Saintes, nog gesticht door de Romeinen, alwaar we de restanten van een Romeins amfitheater bezochten en in de gietende regen wat door de kleine straatjes slenterden... 

  • En vacance

    Ik heb er geweldig tegenop gezien, een late dienst de dag voor we op vakantie vertrekken, maar nu ik hier zit te werken, als enige nog in het gebouw op de kuisman na, beter uitgeslapen dan normaal wegens pas laat begonnen, dan moet ik toegeven dat ik het best ok vind.

    Ik voel me wel een klein beetje ontriefd, maar dat heeft een andere oorzaak; gisterenmiddag heeft mijn werkpc de geest gegeven. Plots zei hij 'plof', werd het scherm uit en werd het daarna heel stil. Hij was gewoon uitgevallen. Enkele keren op de startknop duwen, had weinig resultaat, een korte ademstoot, en dan niks meer. En dan ging er een rood lampje knipperen. En rode lampjes, dat weet u ook wel, zijn zelden goed nieuws.
    Ik schoot best wel in paniek, want ik moest voor vanavond 100 zelfgeschreven 'flyers' (gewoon geccopieerd een A4tje) afhebben voor een infodag van mijn projecten op een of andere overheidsdienst waar ik de maandag na mijn verlof heen moet. En de tekst hiervan, die ik net had afgewerkt, stond op mijn harde schijf, niet ergens op het netwerk. Stom natuurlijk, maar wie verwacht ook dat zijn pc de feest zal geven? Het grote geluk was dat ik de minuut voor de pc uitviel, de teksten net had uitgeprint.
    Een collega heeft dan geholpen alles over te typen, en vandaag heb ik de hele handel gecopieerd. Alles onder controle dus. Maar het blijft lastig, een pc hebben die weigert op te starten; ik kan geen werkmails meer ontvangen of sturen, al de gegevens van contactpersonen zitten in Outlook, een deel van mijn bestanden staat op mijn harde schijf of ergens op het netwerk waar je enkel vanop mijn pc toegang toe hebt. Ik werk nu ook in een ander kantoor. Gelukkig zijn er bij ons veel parttimers waardoor er altijd wel ergens een pc vrij is... Want onze pc-mens/netwerkbeheerder is er maar twee dagen in de week, en het wil wel eens een week duren eer die problemen komt oplossen. Mijn week vakantie kon op dat gebied dus niet beter getimed zijn!

    Maar kom, de vakantie dus. De koffers zijn 80% gepakt, de routebeschrijving ligt klaar, deze morgen nog wat veggieburgers en reisproviand gehaald, en de wekker voor morgen staat om 5u30. We zijn er klaar voor.

    En weer of geen weer, het zal deugd doen, er eens compleet tussenuit zijn. Mijn wederhelft klopt de laatste weken werkdagen van 12u, bij mij valt het momenteel goed mee, maar september kondigt zich aan als een helse maand, en ik wil er gewoon even tussenuit, andere omgeving, relaxen,...

    Wel mis ik mijn twee langpoters al; we hebben ze donderdagochtend al bij mijn ouders moeten achterlaten, en het huis is verschrikkelijk leeg en somber zonder hen. Maar ja, ze gisterenavond laat wegbrengen na het pakken was geen optie (te laat) en met het werk vanavond. Maar ik heb mijn ma al aan de lijn gehad, en ze stellen het goed, blijkbaar weten ze dat we op vakantie zijn en leggen ze er zich bij neer. Maar toch, ik mis ze...

    Voila, that's it, tot over een week!