UA-104319606-1

flagstaff

  • Grand Canyon - Flagstaff

    Las Vegas ligt echt wel in the middle of nowhere. We verlieten het langs een totaal andere kant als langswaar we gekomen waren en opnieuw wachtte ons een urenlange weg door niets, geen benzinestations, dorpjes, niks. Het was met spijt in het hart dat ik the city of sin achter mij liet, ik had door omstandigheden het gevoel niet een tiende uit deze stad gehaald te hebben van wat ik van plan was. Vegas, you love it or you hate it en hoezeer het ook voor mij soms te was, te groot, te druk, te commercieel, toch moet ik toegeven dat ik veel meer een stads- en cultuurmens ben dan een natuurmens, dat zou de rest van de trip nog uitwijzen...

    Van Vegas trokken ze naar de Hoover dam, maar omdat een bezoek werd afgeraden met een peuter erbij en mijn eigen medische toestand op dat punt ook bepaald niet schitterend was is het bezoek bij een snelle kijk gebleven. De dam ligt op de grens van twee staten en zo verlieten we algauw Nevada en trokken ze Arizona in.

    Arizona is helemaal wat je je voorstelt uit de oude westerns. Ruw, droog, eindeloos, warm, weinig cultuur, back to basics. We stopten om te eten in Kingman, een typisch Route 66 stadje. Ik denk niet dat we ooit de Route 66 gaan afrijden, op basis van onze nu opgedane ervaringen. Al de stadjes die we hebben aangedaan aan die weg zijn vuil, vooral voorzien op bikers en kitch en er valt geen zier te beleven. Snel eten en wegwezen dus. De meest vuile Subway die ik ooit heb gezien.

    Uiteindelijk kwamen we aan in Flagstaff. Onze Best Western lag uiteraard weer enkele km uit het 'historisch centrum' (een nederzetting van 1880 is hier echt al bijzonder oud) en de eerste dag hebben we ons vooral daar langs de snelweg opgehouden en in het natuurpark. Vanuit het hotel zag je de besneeuwde bergtoppen, mooi. Toch was het bijlange niet zo koud meer in Flagstaff als ik had gevreesd, 's nachts vroor het nog maar overdag haalden we 16 graden, meer dan nu hier thuis dus. 

    Als je buiten een nationaal park logeert (wegens de prijs) is het altijd een heel eind rijden tot het park. Toch naar Europese normen. Het duurde dus een goed uur eer we vanuit het hotel aan het Grand Canyon National Park stonden. Je zag de Canyon al van ver opdoemen op de kleine weg ernaartoe.

    Het eerste zicht was ongelofelijk. Ik had hier wel enorm naar uitgekeken en man, wat een natuurpracht. Je ziet zo mijlenver, voor ons Europeanen is dit echt ongekend. Een busje voert je langs het ene na het andere uitkijkpunt. Toen ik daarstraks zei dat ik geen natuurmens was, bedoelde ik ondermeer dat ik, hoe prachtig de canyon ook is, ik bij het derde of vierde uitkijkpunt wat verveeld begon te raken. Meer van hetzelfde. Iets wat ik in een stad nooit heb. Vreemd he. Zeker toen na een tijdje er wat wolkjes kwamen aandrijven en er van mooie foto's maken toch niks meer in huis kwam.

    DSC03591.JPG

    Na ons bezoek wou ik toch nog even downtown Flagstaff in. Het zou een erg mooi stadje zijn. Helaas was het zondag en was het ook vrij doods. Toch vond ik het effectief een charmant ding en nog vrij levendig, vermoedelijk door de aanwezigheid van een universiteit en dus wat alternatief jong volk. Het stadje had toch een heel andere sfeer dan veel andere doorsnee kleine Amerikaanse stadjes op den buiten. Ik maakte nog een wandelingetje terwijl de mannen op de pizza aan het wachten waren. Ook typisch Flagstaff: de goederentreinen. Zowat om de tien minuten passeerde er een, zo'n heel lange die tergend traag rijdt, met een stuk of 3 locomotieven. De spoorlijn liep ook langs ons hotel en je kon ze een stuk in de nacht horen, aangezien ze elke keer toeteren als ze langskomen. Ik vond het eigenlijk wel iets hebben.

    DSC03612.JPG

    DSC03619.JPG