filmfestival

  • Zen

    Morgen grote verhuis naar het huurappartement waar we tijdens de verbouwing aan ons huis gaan wonen. Verbouwing start pas 3/11 maar omdat we het weekend van 1/11 familiale verplichtingen hebben, moet het dit weekend.

    VIJF minuten geleden echter mail van de aannemer dat de werf is uitgesteld tot 15/11?!?! Wij verzetten hemel en aarde om tijdig het huis leeg te hebben en alles door te geven wat ze van ons vragen, zo tussen het verhuizen door (electriciteitsplan, loodgietersplan, noem maar op, tegenwoordig elke avond tot 22u30 bezig aan die dingen) en de dag voor de verhuis melden ze doodleuk dat ze twee weken vertraging hebben.

    Nu ja, go with the flow zeker, niet denken aan die €500 huurgeld die we voor andere dingen hadden kunnen gebruiken. We hadden ook van de eerste keer dat weekend weg met de schoonfamilie kunnen annuleren en weekend van 1/11 pas verhuizen maar ja, mijn wederhelft vond dat belangrijk en het is nu allemaal zo.

    Ik wou vandaag verlof nemen maar moest komen werken voor een vergadering, maar om 12u30 ben ik hier weg, recht naar de bank om nog wat leninggedoe te regelen, naar Shurgard en naar het verhuurbedrijf van de bestelwagen voor morgen. En dan dozen inpakken tegen 200km/uur. En dan om 22u30 onze laatste FilmFestivalfilm en hopelijk daar niet in slaap vallen.

  • Bronson

    Bronson
    Het is moeilijk om te geloven, maar Bronson is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Charlie Bronson (geboren als Michael Peterson) draait in 1974 de gevangenis in na een gewapende overval met als buit een schamele £26.18. Bronson voelt zich echter zo in zijn nopjes binnen de gevangenismuren dat hij er door herhaaldelijke geweldplegingen voor zorgt dat hij tot op de dag van vandaag opgesloten blijft, en dan nog 90% van de tijd (30 jaar in totaal) in eenzame isolatie.

    Het is een vrij hallucinant verhaal. Al van kindsbeen af kickt Bronson op geweld, extreem geweld zonder reden, geweld om het geweld. Deze harde film bulkt dan ook van de geweldscènes en doet sterk denken aan de klassieker A Clockwork Orange. Toch is het vele geweld niet echt gratuit te noemen, het illustreert gewoon perfect de manier waarop het hoofdpersonage in het leven staat.

    De film probeert geen verklaring te bieden hoe het zover is kunnen komen, waar het in Bronsons ogenschijnlijk zeer normale jeugd is mis gegaan of wat er met hem ‘scheelt’. Als kijker volg je het verhaal van Bronson vanuit zijn standpunt. Regisseur Nicolas Winding Refn maakt daarvoor gebruik van een soort fictieve theaterscènes waar Bronson als een variant op The Joker zijn publiek meesterlijk entertaint met zijn levensverhaal. Een originele verteltechniek, afgewisseld met de snoeiharde beelden van Bronsons leven in de vele gevangenissen en de psychiatrie.

    Tom Hardy zet een ronduit schitterende vertolking neer en draagt de hele film zowat alleen. Hij zet een angstaanjagende maar toch ook innemende (zie de theaterscènes) Bronson neer, een man die geweld ademt uit elke porie van zijn lijf en wiens levensdroom het is om de meest gevreesde gevangene van Engeland te worden. Rauw, hard, maar ook bijzonder fascinerend. De film zet je aan het denken hoe de maatschappij ooit een gepast antwoord kan geven op dit soort extreem geweld zonder zelf te verzakken in de mensonwaardige toestanden uit deze film.

  • A Frozen Flower

    Woensdagavond laat zijn we begonnen aan het FilmFestival, 'maar' 5 films dit jaar wegens overwerkt, overstressed en overspannen, maar de eerste film was al meteen een schot in de roos...

    Het FilmFestival blijft iets waar ik elk jaar enorm naar uitkijk. Je enkele dagen overgeven aan fascinerende verhalen die je anders nooit te zien krijgt, het is een beetje als op vakantie gaan in eigen stad. Dit jaar zorgen de omstandigheden er echter voor dat ik mijn filmprogramma zwaar moet beperken en was het een zeer zware opdracht om uit het grote aanbod slechts vijf films te kunnen kiezen. Gelukkig was de Zuid-Koreaanse film A Frozen Flower (van regissseur Yoo Ha) meteen een absolute voltreffer.

    Het verhaal speelt zich af in de 13e eeuw, wanneer de Koreaanse Goryeo-dynastie bedreigd wordt door de Mongoolse Yuan-dynastie. De nog jonge koning van Gorey omringt zich met een erewacht van kleine jongens, die vanaf dan voor altijd in het paleis zullen blijven en hun meester dag en nacht dienen. ‘Dag en nacht’ is in het geval van het hoofd van de lijfwacht, Hong Lim, trouwens zeer letterlijk te nemen; hij is al van in het begin de favoriet van de koning en er is tussen de twee mannen een sterke band ontstaan.
    frozenflower1_sm

    De problemen beginnen wanneer de koning om puur politieke redenen met een Yuan prinses moet trouwen en dat huwelijk een puur verstandshuwelijk blijft aangezien de koning zijn bed nog steeds elke nacht blijft delen met Hong Lim.

    Het ontbreken van een erfgenaam maakt de heersers in Yuan ongeduldig en er worden complotten gesmeed om de koning te vermoorden en zijn neef op de troon te zetten. De koning ziet maar één uitweg uit deze penibele situatie en vraagt zijn koningin en Hong Lim om voor de troonopvolger te zorgen die hij zo dringend nodig heeft. Hoezeer deze twee jonge mensen, die elkaar wantrouwen en misschien zelfs haten, walgen van het idee, toch geven ze uiteindelijk toe.
    Het verplichte nummertje ’s nachts slaat echter algauw om in hartstocht, lust en zelfs in echte liefde en zo ontstaat er totaal onverwacht een zeer gevaarlijke driehoeksverhouding van verboden liefde, jaloezie en wraak die hen allen dreigt mee te sleuren naar de afgrond.

    De eerste helft van deze meer dan twee uur durende film is eerder poëtisch in beeld gebracht. Het is echt genieten van de mooie beelden en van de realistisch en gevoelig geschetste hoofdpersonages. Zowel de homo-erotische als de liefdesscènes tussen man en vrouw zijn talrijk en behoorlijk stomend in beeld gebracht, maar nooit vulgair. Je wordt als kijker meegesleept door de verscheurende emoties en de passie, maar ook door de stille pracht van sommige scènes.

    Raar genoeg slaat de toon van de film in het tweede deel volledig om. Terwijl in het verhaal de gevoelens van liefde en absolute toewijding weggeduwd worden door jaloezie, leugens en wrok verandert de toon van de film van intimistisch naar meer overdadig. Het bloed spat net iets roder en verder dan in de meeste andere films, de passie tussen de personages druipt van het scherm en af en toe merk ik dat het publiek moet lachen met scènes die volgens mij niet grappig bedoeld zijn, maar die er op een bepaalde manier voor ons westers publiek zo over zijn dat het ergens lachwekkend wordt. Het verschil tussen de eerste en de tweede helft van de film is behoorlijk groot, en dat voelt vreemd als kijker. Toch vond ik het persoonlijk niet storend omdat het ergens ook wel past bij de escalatie in het verhaal; de waanzin wordt steeds groter, de controle valt weg. De film blijft op die manier trouwens ook weg van de voorspelbaarheid.

    Met zijn 133 minuten duurt de film misschien net twintig minuten te lang, maar toch gaat hij nooit vervelen. Je blijft als kijker gefascineerd door het meeslepende verhaal. Ik voelde mee met elk van de drie hoofdpersonages en de verscheurende emoties en gebeurtenissen waar ze doorheen gaan. Maar ook puur visueel is deze film de moeite, met zijn prachtige kostuums, decors en landschappen en toch wel de mooiste liefdesscènes die ik al in lang op het grote scherm heb gezien.
    frozenflower2_sm

  • The Wrestler - How to loose friends and alienate people - Die Welle

    Vrijdagavond na het avondeten weer naar de cinema voor een volledige avond film. Voor de eerste keer woonden we de voorstelling van de slotfilm af, en we vroegen ons dus af wat daar allemal bij zou komen kijken. Vooral weinig vrije zitplaatsen, zo bleek. Voor betalende bezoekers (niet-sponsors) waren enkel de eerste 5 en laatste 3 rijen beschikbaar, oftewel de slechtste rijen. Een beetje hemeltergend om een half uur te vroeg aanwezig te zijn, allemaal op die 8 rijen te moeten kruipen en dan te zien hoe het merendeel van de genodigden amper 1 minuut voor de film zal beginnen toestuikt, of gewoon helemaal niet komt opdagen. Nu ja, geen sponors geen Filmfestival zillen we maar denken...

    The Wrestler was dus die slotfilm, en ook wel de beste film van het voorbije Filmfestival. Een absolute must-see. Het is een donkere, tragische film, die toch niet te zwaar op de hand is, en enorm meeslepend. The Wrestler volgt het verhaal van Randy 'the ram', die in de jaren 80 een succesvolle worstelaar was en nu geconfronteerd wordt met de sociale puinhoop die zijn leven daarbuiten is, zijn aftakelende lichaam, eenzaamheid en op de koop toe een hartprobleem dat verdere competitie uitsluit. Schitterende film.
    wrestler-aronofsky-promo-05


    Vanuit de uitgelopen slotfilm holden wij als bezeten de Decascoop uit om hem meteen opnieuw binnen te crossen, want onze volgende film How to loose friends and alienate people zou al begonnen moeten zijn. Dat was niet het geval, integendeel, we moesten nog een half uur wachten in de drummende massa voor de gesloten zaaldeuren, wat er ondermeer voor zorgde dat iemand flauwviel in de massa.
    The devil wears Prada maar dan over een man, dat klonk veelbelovend. Toch loste deze film de verwachtingen niet in. The devil wears Prada mag dan geen meesterwerk zijn, het was wel een goede film, waar How to loose friends.. mijn aandacht na een uur niet echt nog kon vasthouden.
    Het verhaal? Een Engelsman met een groot ego die aan de slag mag bij een glamourmagazine in New York en zijn pijlen richt op een bloedgeile jonge actrice.


    lose-friends-poster

    Zaterdag pas om 1u30 thuis van de film, maandag om 9u45 alweer in de rode pluche zeteltjes, soms lijken we er wel te wonen. De laatste film van deze festivaleditie was Die Welle, een Duitse verfilming van een mij compleet onbekend kortverhaal over wat er gebeurt als een leraar met zijn leerlingen een experiment begint rond autocratie. Onderhoudende film, flitsend gemaakt, zal waarschijnlijk wel de jeugd aanspreken die deze film vanuit de school moet gaan bekijken. Goed, maar net iets te langdradig naar het einde toe.



    Szenenbild_Die_Welle

    Voila, that's it, acht films gezien dit jaar, wat de volgende resultaten geeft:

    1. The Wrestler: absolute must-see
    2. The Escapist: knap, spannend, ingenieus gemaakt, ook een grote aanrader
    3. Transsiberian: Woody Harrelson neemt de Transsiberische express en belandt in een hels avontuur
    4. Vinyan: speciaal, bevreemdend, Belgisch
    5. Ciao Bella: sympathieke Italiaans tienerverhaal
    6. Die Welle: Duitse pedagogisch verantwoorde film
    7. Tulpan: leven op de steppe
    8. How to loose friends and alienate people: celebrityspotting

  • Hoe ogen open te houden op het werk...?

    Ik had daarstraks al geschreven dat ik moe was, maar man man, het is écht heel erg. Mijn derde nacht van amper 5u slaap deze week uit zich aan de hand van een totaal gebrek aan concentratie en gewoon moeite om mijn ogen open te houden. Zelfs koffie helpt niet. Mijn wederhelft heeft er ook last van en ging straks al naar huis vertrekken, ik moet het hier op't werk nog dikke twee uur uitzingen...

    En dan snel snel naar huis, snel eten, en hop, weer de cinema in. Want vanavond wacht ons de (uitverkochte) slotfilm The Wrestler en daarna (met amper 15' tussen beide films) How to lose friends and alienate people. Ik vrees wel dat we door de beperkte tijd tussen beide films de receptie bij de slotfilm gaan moeten missen, zucht, voor de eerste keer dat we die eens zouden kunnen meemaken na vier jaar filmfestival...

    Dan is het snel snel naar huis om opnieuw te weinig uurtjes te slapen, want morgenvroeg om 10u zitten we alweer in de cinemazaal voor onze achtste en laatste festivalfilm, Die Welle. Waar overigens nog vrije plaatsen voor zijn.
    Morgenavond is het filmfestival dan gedaan, maar beginnen we aan onze drukke theateragenda met René van Campo. Een mens moet niet te veel stilzitten...

  • Kleine oogjes na Transsiberian

    Gisterenavond laat onze vijfde Filmfestivalfilm van dit jaar gezien, Transsiberian. Ik kamp deze week een beetje met een slaapgebrek, en toen het avondeten en de afwas gisterenavond om 21u eindelijk gedaan waren, viel ik gewoon in slaap op de zetel. Mijn wederhelft moest me een half uur later dan ook wakker maken om door de kou naar de Kinepolis te stappen, en dat was even serieus balen. Ik vreesde dan ook dat ik in de donkere cinemazaal gewoon verder zou maffen, maar de spannende film zorgde er net voor dat ik nog uren wakker bleef... Gevolg is dat ik pas tegen 1u45 in slaap viel en om 7u15 alweer moest opstaan, en dat deed pijn...

    Transsiberian is de nieuwe film van Brad Anderson, die ons op het filmfestival van 2004 met The Machinist een van de knapste films van dat jaar afleverde Dit was dan ook de film waar ik het meest naar uit keek.

    In de film neemt een Amerikaans koppel (waarbij de mannelijke rol van Roy is voor de farnatstische Woody Harrelson, nog een reden om deze film te zien) de Transsiberische Express van Peking naar Moskou. Op de trein delen ze hun slaapcoupé met Carlos, een beetje ruige Spanjaard en zijn jongere Amerikaanse vriendin. Er hangt meteen een spanning tussen Jessie, die ook een wild verleden heeft voor ze met haar doodbrave en religieuze Roy is getrouwd, en Carlos.
    Dat eerste deel van de film is wat mij betreft super; het prachtige decor van de treinrit, de adembenemende landschappen, de erotische spanning tussen Carlos (man, wat een lijf, ik werd er zelf bijzonder wakker van) en Jessie,...
    transsiberian

    Wanneer Roy tijdens een tussenstop de trein mist en tijdelijk van zijn echtgenote gescheiden wordt, ontsporen de dingen echter. En van dan af slaat de film zo'n beetje een andere weg in, van het meer psychologische naar de actie, het geweld, een andere verhaallijn en een andere aanpak. Verschrikkelijk spannend, dat wel, maar de hele film rammelt wel een klein beetje, Al kan ik niet goed de vinger leggen op het wat en hoe precies.
    Toch blijft Transsiberian een knappe film, spannend, meeslepend en knap geacteerd. Wat mij betreft dus zeker aan aanrader.
    transsiberian12

  • FilmFestival: Vinyan

    Er hing iets in de lucht toen we gisteravond over de rode loper de Decascoop binnenliepen. We hadden ons gehaast van de Sphinx, waar alles relaxed was zoals altijd, tot hier, en kwamen terecht tussen de wachtende fotografen en de cameramensen, druk doende met god weet wat. Ze verwachtten schoon volk die avond, zoveel was duidelijk!

    Ook in de cinema was er meer bedrijvigheid dan anders, met een vestiaire die me de dag voordien niet was opgevallen en veel mensen in kostuum. Toen we zaal vier binnenliepen, was het al zoeken om nog plaats voor vier te vinden, aangezien de beste plaatsen gereserveerd bleken voor ‘genodigden’. We vonden toch nog enkele goede plekken, en sloegen vanuit die positie rustig het schouwspel gade van de snel vollopende zaal en de hostessen die de mensen naar de niet-gereserveerde plaatsen probeerden te leiden.
    Ietsje voor acht uur kwam dan een horde fotografen de zaal binnengestormd en nam Roel Van Bambost het woord. Op een opvallend stuntelige manier moet ik zeggen, in hakkelend Frans en over zijn woorden struikelend, interviewde hij moeizaam actrice Emanuelle Béart en regisseur Fabrice du Welz. Was het misschien de aanwezigheid van Béart die hem helemaal uit het lood sloeg, of de prettig gestoorde du Welz die de zaal toeschreeuwde en meteen enthousiast respons kreeg die het hem deden? Of misschien te veel champagne op een feestje? Ik weet het niet, maar het was een vrij grappige vertoning, waarin we echter weinig fundamenteels over de film te weten kwamen.
    roel
    bron: site filmfestival

    Ik leerde du Welz in 2004 kennen met Calvaire, een waanzinnige trip van een film met veel geweld en horror. Een trip die ik absoluut kon smaken trouwens, en ik was bijzonder benieuwd naar het volgende werk van deze man. In het programmaboekje van het filmfestival las ik echter dat de film handelde over een koppel dat hun kind is verloren in de Tsunami en een wanhopige zoektocht begint, toch een eerder serieus en zwaar onderwerp. Ik ging er dus vanuit dat du Welz de horror en waanzin van Calvaire achter zich had gelaten en het over een andere boeg had gegooid met een meer conventionele film. Ik had me zwaar vergist.

    Want alhoewel Vinyan op zich ‘normaal’ genoeg begint, is het een film die zeer duidelijk de sporen draagt van zijn maker en na drie kwartier eerder doorsneefilm, krijgen we toch nog een emmer koude waanzin over ons uitgegooid. En ik kwam tot de ontdekking dat die des te harder aankomt als je hem niet had verwacht. Want waar we bij Calvaire op voorhand wisten waaraan we begonnen, zaten we nu compleet argeloos te kijken.

    Ik moest dus even slikken toen na de film de zaallichten weer aanfloepten. What the hell was dit, vond ik het goed, vond ik het verschrikkelijk, …? De eerste seconden neigden naar verschrikkelijk, ‘erover’ zoals ze zeggen, maar enkele minuten later kon ik een brede grijns niet onderdrukken. Neen, het was geen verschrikkelijke film, het was best wel knap, en het was absoluut een waardige opvolger van Calvaire.
    vinyan1

    Jeanne en Paul Bellmer vertrekken met een schimmige onderwereldfiguur op tocht naar Birma omdat Jeanne meent hun verloren zoontje Joshua ontdekt te hebben op wazige dvd-beelden van enkele Birmese dorpen. In de jungle zijn ze compleet overgeleverd aan die vreemdeling die altijd maar meer geld vraagt, en komen ze hoe langer hoe dieper in een nachtmerrie vast te zitten. Het onverwerkte verdriet om hun zoontje vertroebelt letterlijk hun zicht en hun denken, en ook hun relatie staat onder serieuze spanning. In de jungle worden ze geconfronteerd met de vreemdste kinderen.
    vinyan_haut

    Knap aan de film is de manier hoe du Welz alles in beeld brengt. Dit verhaal in een Amerikaanse film verteld, zou waarschijnlijk beginnen met spectaculaire Tsunamibeelden, terwijl in deze film evenveel verdriet en angst worden opgeroepen door rare waterbelletjes en vage geluiden op de achtergrond. Ook later in de film maakt du Welz gebruik van met opzet wazige beelden, wat een beklemmende sfeer oproept en het gevoel van meegezogen te worden in een trip nog versterkt. Wat het ontsporende einde betreft, vrees ik dat het voor veel mensen erover is, en dat deze competitiefilm niet bepaald als winnaar uit de bus zal komen. Maar slaag je erin los te laten en mee te gaan in de film, dan loont dat absoluut de moeite.

    Meer ga ik hier niet verklappen.
    Benieuwd? Haast je dan om tickets te halen voor de voorstelling van vandaag om 22u30, al zal je het dan zonder de ravissante mademoiselle Béart moeten stellen. Maar laat dat je vooral niet tegenhouden!