film

  • Zvizdal (Berlin)

    Is het film? Is het theater? Ik neig naar het eerste, maar het werd door Vooruit aangekondigd als het eerste. In elk geval bevond ik me donderdagavond voor de uitverkochte voorstelling Zvizdal van Berlin, een mij tot dan toe compleet onbekend gezelschap, niet naast maar op het podium van de theaterzaal. Twee kleine tribunes stonden tegenover elkaar geplaatst en tussen die twee stond een projectiescherm. Vreemd allemaal en het maakte dat ik nog meer zin kreeg in deze voorstelling.

    De film/voorstelling startte. Met geluid, maar geen beelden. Ik vroeg me af of de mensen op de andere tribune wel iets te zien kregen en dit misschien deel uitmaakte van de voorstelling? Gelukkig kwam er na een tijdje wel beeld.

    Voor het maken van deze film was men gedurende 5 jaar verschillende keren op bezoek geweest bij een hoogbejaard koppel die in het niemandsland wonen dan verplicht geëvacueerd is na de ramp van Chernobyl. Ze weigeren als laatste overblijvers van hun kleine dorp te verhuizen en leven in moeilijke omstandigheden, die naarmate ze ouder en minder fit worden, grenzen aan het mensonterende.

    Na een tijdje valt op dat er onder het scherm drie maquettes staan van het huisje van het koppel in drie verschillende seizoenen en dat nu en dan live gemaakte beelden van die maquette worden verweven met de filmbeelden. Het valt ook op dat de film geheel buiten is gemaakt, op straat aan de toegangspoort van het huisje. Er wordt ook niet geïnterviewd. We zijn gewoon getuige van twee oude, fragiele mensen die zich uit de slag proberen te trekken in een uit ruïnes bestaand spookdorp.

    Het geheel geeft een speciale sfeer. Ik ben onder de indruk. Ja maar, merkt mijn wederhelft achteraf op, dit had je toch evengoed gewoon op Canvas kunnen zien, dit is toch geen theater. Is dat zo, vraag ik me dan af. Zou het hetzelfde geweest zijn thuis in de zetel? Dat denk ik eigenlijk niet. Want na de voorstelling krijg je een link om te zien hoe het verder gaat met de oudjes en wanneer ik thuis op de tablet naar die beelden kijk, komt het toch allemaal veel minder hard binnen dan toen in de theaterzaal. Maar echt puur theater was het evenmin.

    Wat het ook was, het heeft indruk op mij gemaakt. Ik ga dit gezelschap toch verder in de gaten houden, denk ik.

     

  • Enkele uurtjes cultuur

    Ik wou hier uitgebreid verhalen over enkele porties cultuur van de afgelopen weken maar merk dat ik er om diverse redenen totaal niet toe kom. Omdat ik het ergens te spijtig vind om er gewoon over te zwijgen, in plaats van telkens een review dan maar gewoon enkele woordjes.

    Om ons dertien jaar samen te vieren, trokken de wederhelft en ik naar de cinema. Niet bijster romantisch, maar we hadden een bon liggen van eten + film en de nieuwe Tim Burton was net die week uitgekomen. En dus gingen we eerst lekkere gourmet burgers eten in Pauls Boutique (lekker lekker maar ik zit niet zo graag op van die hoge stoelen en het geheel voelde een beetje te veel als een ordinaire fastfoodtent aan in vergelijking met bv Jack of Ellis) en dan naar Miss Peregine's Home for Peculiar Childeren.


    Ik kan deze film voor de volle 200% aanraden. Hij was mooi, spannend en hartverwarmend. De hele week nadien werd ik nog gewoon blij als ik eraan terugdacht. Een beetje anders dan de vorige films die ik van hem zag, maar voor mij op een goede manier. Een beetje meer zoals Big Fish destijds en een beetje minder zoals Sweeney Todd. Maar neem wel de late voorstelling. Wij hadden die van 20u gekozen want ik val anders gewoon ter plekke in slaap en die zat redelijk vol tieners en dat vreet en slurpt en roddelt nogal zwaar door tijdens de film...

    Nu vrijdag ga ik naar Cabane van Cie Cecilia kijken, maar ook op 1 oktober kwam ik nog eens in het theater. Een vriendin vroeg me mee naar Liefde van NTGent. Een tekst van Peter Verhelst met Ann Miller en Els Dottermans op de planken, daar kon volgens mij weinig fout mee gaan. En dat bleek ook. 
    Een kort stuk, met slechts 2 actrices. Moeder en dochter die de echtgenoot/vader thuis verwachten. In het begin is het soms een beetje verwarrend, maar langzamerhand wordt op heel indringende manier duidelijk wat hun verhaal precies is. Ik bleef helemaal stil en aangedaan achter. Het stuk is nog heel even te zien dus ook dit is een aanrader.


  • De GVR

    Is hij niet wat te jong, vroeg ik me af. Zoon wordt pas over 3 maanden 5 maar zaterdag gingen we samen naar de GVR, de verfilming van het boek van Roald Dahl. De film wordt aangeraden vanaf 6 jaar, het boek pas vanaf 9. Maar zowel ik als de wederhelft hadden het in ons enthousiasme voor het boek er al met Zoon over gehad en vrijdag tijdens een shoppingtochtje had ik het hem al cadeau gedaan en waren we er meteen samen in begonnen. En zo kwamen we zaterdag in de cinemazaal terecht.

    Wel nu, is hij te jong? Misschien iets. Het middenste deel van de film was een beetje te akelig. Hij kromp letterlijk in elkaar en vond het bij momenten niet leuk omdat hij te bang was. Ik dacht dus dat hij naar buiten wou. Dat bleek dan weer niet het geval, als ik vroeg wat hij wou, wou hij de reuzenfilm verder kijken. En dus kroop hij op schoot en hield ik hem bij de engste momenten extra stevig vast.

    Hij bleef de rest van de dag over de reuzen praten en het boek is mee naar oma waar hij nu 3 dagen gaan logeren is. Dat zegt toch wel iets. Op dat vlak lijkt het me dan weer wel een goede beslissing; hij beleeft er echt enorm veel plezier aan, hij is helemaal vol van het verhaal van de reus.

    En de film op zich dan, los van het leeftijdsvraagstuk? Een absolute must voor iedereen. Dit is echt zo'n film waar je van de eerste seconde tot het einde van geniet. Alles zit goed. Las je ooit met veel plezier dit boek (en wie deed dat niet), dat moet je gewoon gaan kijken.

    Wij gingen in de Sphinx cinema, en dat liep tot slot niet geheel van een leien dakje; de zaallichten waren uit voor de film begon waardoor Zoon al een klein beetje bang was nog voor er ook maar een reus te zien was geweest en door een technisch mankement begon de film met een half uur vertraging. Maar er zat wel heerlijk weinig volk in de zaal en er hing geen etenswalm, waardoor ik toch nog altijd veel liever in zo'n kleine zaal gaan kijken dan in de Kinepolis...

  • Ay Ramon

    Ik mocht gisteren met de bijna vierjarige mee naar de eerste Belgische sinterklaasfilm, Ay Ramon. Geen tijd voor een uitgebreide review, maar als je thuis sint-fans zitten hebt is dit wel een dikke aanrader. Want ook voor ouders is de film best amusant. Het lijkt me ook een succes te worden, we waren wat laat vertrokken thuis en moesten op de eerste rij zitten in de Sphinx...

    film, Sphinx, Ay Ramon

  • Kampioen zijn blijft plezant

    Ik was een fan. Toen de reeks pas begon in 1990 en ik 12 was. Toen ik ouder werd had ik het wel gezien en haakte ik af. Ik denk dat 3/4e van de seizoenen dus aan mij voorbij zijn gegaan. Maar de wederhelft heeft meegewerkt aan de film en we waren dus uitgenodigd op de chique premiere gisterenavond. En ik snak naar elke druppel sociaal contact en naar elke kans om even uit huis te zijn nu ik fulltime thuis zit met een kleine baby. Dus trokken wij naar Antwerpen na het nageslacht veilig aan de zorgen van de oma te hebben toevertrouwd. Ik was maar al te blij met de kans mij nog eens op te kleden na de maanden van dikke buik en melk- en andere vlekken overal nadien.

    Mijn verwachtingen waren laag. Ik had vooral zin in de babbel vooraf en de receptie nadien en in de rode loper. De receptie nadien bleek een heuse afterparty op een andere locatie, waardoor wij forfait moesten geven want mijn lijf kan geen uren zonder baby. Melkkoe weetjewel. Spijtig spijtig, ik had mijn dancing shoes aan ;-) Maar de film dus. Wel, tegen iedere verwachting heb ik ervan genoten. Ik kan nu flauw gaan doen en zeggen dat het kwam door het gigantische slaapgebrek en het jonge ouderschap waardoor mijn IQ 10 punten lager is dan normaal, op zijn minst. Dat ik nu alleen kinderlijk simpel entertainment aankan en ook nog eens halverwege even geslapen heb. Maar dat zou een beetje flauw zijn en voorbij gaan aan de kwaliteiten die deze film niettemin heeft.

    Eens geen kantine en groen voetbalveld, maar een heuse roadtrip naar de Provence deze keer. Onderweg loopt er vanalles verkeerd en belanden onze vrienden in behoorlijk komische situaties. Ik heb eerlijk waar een paar keer heel smakelijk moeten lachen en nog meer zitten grinniken. Ook al volg ik de serie al lang niet meer, als je het ooit gezien had en je bent een beetje vertrouwd met de personages kan je probleemloos volgen.

    Positief is dat er zorg besteed is aan de film. De kostuums zijn leuk, het verhaal is amusant, het is vertrouwd en toch voldoende anders. Het is echt een film, geen goedkoop doorslagje. De film zit vol kleine fijne details en verwijzingen waardoor hij zeer geschikt is voor nostalgische fans van het eerste uur. Ik weet echter niet of kleine kinderen er direct veel aan zouden hebben, misschien wel.

    Wel had het allemaal gebalder gemogen, enkele plotwendingen minder en een twintigtal minuten korter. Nu stuikt het verhaal op het einde een beetje in elkaar. Elk personage moet zijn 5 minutes of fame hebben en de vele verhaallijnen halen de vaart er op het einde serieus uit.

    Maar deze film is zeker geen goedkope flop, da's een feit. Fijn oervlaams familie-entertainment dat goed gemaakt is, voor de liefhebbers.

  • The Road

    the road1
    “Dat was nu eens de meest deprimerende film die ik ooit heb gezien” mompelde mijn wederhelft toen we zondagavond door de zompige modder in de buurt van de Sphinx naar huis ploeterden. Ik kan hem geen ongelijk geven, The Road is deprimerend en donker. Maar het zou de film oneer aandoen om enkel die woorden te gebruiken. Want The Road is ook beklijvend, meeslepend, ontzettend spannend, straf geacteerd en goed gemaakt. Het is een film die aan je blijft kleven, die de nacht nadien je dromen bezwangert met zijn grijze dreiging, die je doet nadenken, die je naar je strot grijpt en je meesleurt in een donkere poel. Die je doet denken, laat napraten. Is er dan nergens een sprankeltje hoop? En net daarom is het zo’n goede film. Ok, je zal de cinema niet vrolijk verlaten. Maar moet dat dan?

    Een vader en zijn zoontje zwerven rond door Noord-Amerika. Ooit, nog voor de jongen geboren werd, is er een ramp gebeurd. Op wat er dan precies is gebeurd of wat de oorzaak was, wordt niet ingegaan. Maar sindsdien is de wereld onherroepelijk en drastisch veranderd. De aarde schudt nog bijna elke dag, alle dierlijk leven is verdwenen, de lucht is altijd grijs waardoor de zon dus niet meer te zien is en het koud, winderig en regenachtig is. De bomen sterven en vallen om, er groeit niets meer, er is amper nog brandstof. De aarde is dor en verlaten. De meeste mensen zijn al gestorven, ze werden vermoord, stierven uit ontbering of pleegden zelfmoord om erger te voorkomen. Hier en daar proberen enkelingen te overleven, zoals deze vader en zijn zoontje.
    De situatie is uitzichtloos geworden en nergens is nog voedsel te vinden. Het gevolg is kannibalisme. De twee mensen op de vlucht zijn dus nooit een seconde veilig of gerust, elke beweging is ofwel de op hol geslagen, levensgevaarlijke natuur, ofwel groepen van andere mensen die alles doen wat ze moeten om te overleven en dus zo mogelijk een nog grotere bedreiging vormen.

    Lees de rest van deze review op Gentblogt.

  • Bronson

    Bronson
    Het is moeilijk om te geloven, maar Bronson is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Charlie Bronson (geboren als Michael Peterson) draait in 1974 de gevangenis in na een gewapende overval met als buit een schamele £26.18. Bronson voelt zich echter zo in zijn nopjes binnen de gevangenismuren dat hij er door herhaaldelijke geweldplegingen voor zorgt dat hij tot op de dag van vandaag opgesloten blijft, en dan nog 90% van de tijd (30 jaar in totaal) in eenzame isolatie.

    Het is een vrij hallucinant verhaal. Al van kindsbeen af kickt Bronson op geweld, extreem geweld zonder reden, geweld om het geweld. Deze harde film bulkt dan ook van de geweldscènes en doet sterk denken aan de klassieker A Clockwork Orange. Toch is het vele geweld niet echt gratuit te noemen, het illustreert gewoon perfect de manier waarop het hoofdpersonage in het leven staat.

    De film probeert geen verklaring te bieden hoe het zover is kunnen komen, waar het in Bronsons ogenschijnlijk zeer normale jeugd is mis gegaan of wat er met hem ‘scheelt’. Als kijker volg je het verhaal van Bronson vanuit zijn standpunt. Regisseur Nicolas Winding Refn maakt daarvoor gebruik van een soort fictieve theaterscènes waar Bronson als een variant op The Joker zijn publiek meesterlijk entertaint met zijn levensverhaal. Een originele verteltechniek, afgewisseld met de snoeiharde beelden van Bronsons leven in de vele gevangenissen en de psychiatrie.

    Tom Hardy zet een ronduit schitterende vertolking neer en draagt de hele film zowat alleen. Hij zet een angstaanjagende maar toch ook innemende (zie de theaterscènes) Bronson neer, een man die geweld ademt uit elke porie van zijn lijf en wiens levensdroom het is om de meest gevreesde gevangene van Engeland te worden. Rauw, hard, maar ook bijzonder fascinerend. De film zet je aan het denken hoe de maatschappij ooit een gepast antwoord kan geven op dit soort extreem geweld zonder zelf te verzakken in de mensonwaardige toestanden uit deze film.