UA-104319606-1

festival

  • Mijn grote Rock Werchter 2017 verslag

    Na 8 jaar afwezigheid betreedden we donderdag terug de ‘heilige wei’. Ik moet zeggen dat ik een klein beetje vreesde dat we ondertussen te oud zouden zijn voor dit soort vertier, maar hierin werd ik vrijwel meteen gerustgesteld; ik heb het gevoel dat de gemiddelde leeftijd op Werchter vrij hoog is. Hoger ook dan toen ik zelf studeerde. Maar misschien beeld ik mij dat laatste gewoon in, I don’t know.

    Na een lange file rond Brussel en een kleine file in Werchter kwamen we terecht op de parking van onze Rock Village (leuk is dat het een alternatieve aanrijroute heeft dus minder file vermoed ik). Daar nog een kwartiertje aanschuiven en we kregen de sleutel van onze ‘luxe chalet’, lees, een houten huisje zoals op de kerstmarkt met daarin twee bedden (met echt een goede matras en een fijn dik donsdeken), een klein matje en een lampje. Klein en donker er kwam langs alle mogelijke kieren winderig maar dus met een goed bed en ’s morgens een uitgebreid ontbijtbuffet in een grote tent. Er was ook een bar en randanimatie (sportlessen, bubbelbaden, een barbier,…) maar die hebben we gelaten voor wat het was. Maar als je meerdere dagen wil gaan en je gruwelt bij het idee van in een tent te moeten slapen, dan is dit echt wel een goed (zij het duur) plan.

    De muzikale hoogtepunten dan. Ik vond het in elk geval een sterke editie.

    Absoluut hoogtepunt was Arcade Fire. Volledig verwacht en alle dromen kwamen ook effectief uit. Vanaf het eerste nummer (nieuwe single Everything Now) met direct erop Rebellion (lies) en Here comes the night time. De sfeer kwam er (na een grommelende Win Buttler dat het publiek te mak zou zijn) helemaal in met No Cars Go gevolgd door The Suburbs en Ready to start. Anderhalf uur perfectie en een betere wereld, I kid you not. Ik loop nog altijd een klein beetje op wolkjes.

    rock werchter, rock werchter 2017, werchter, festival, nathaniel rateliff, arcade fire, kings of leon, tamino, warhaus

    Mijn tweede hoogtepunt was Nathaniel Rateliff & The Night Sweats. Deze wou ik al een hele tijd life zien en ook hier zijn de verwachtingen 100% uitgekomen. De rest van het publiek liet het een beetje afweten, want we raakten zonder enig probleem tot op de achtste rij ofzo (en zijn in beeld gekomen op Canvas enkele keren bij het verslag) maar de sfeer zat er toch wel in naar het einde toe. Heel leuk optreden, goeie nummers, fijne muzikanten en heel grappige pasjes van Nathaniel Rateliff en de koddige gitarist. Echt feest.

    rock werchter, rock werchter 2017, werchter, festival, nathaniel rateliff, arcade fire, kings of leon, tamino, warhaus

    Ontdekking van deze Werchter was zonder twijfel Tamino. Ik ken enkel de twee singles en werd samen met de voor dit vroege uur van de dag verbazingwekkend gevulde Barn compleet weggeblazen door een half uur van breekbare perfectie. Wat is het mannelijk equivalent van een nimf? Leuk ook om Tom Pintens nog eens op een podium te zien. Maar als er 1 naam is die je in de gaten moet houden en waarvan ik erg benieuwd ben wat er nog allemaal gaat gebeuren, dan is het Tamino.

    Ook leuk waren Warhaus, al heb ik de helft moeten missen omdat ik Nathaniel Rateliff wou zien. Maar heel prettig gestoorde muziek en bezielde, getalenteerde muzikanten. De sfeer zat er ook dik in.

    Vanuit de verte zagen we ook nog Prophets of Rage en Royal Blood. De eerste een jukebox uit de jaren ’90, van de andere hoorde ik vergelijkingen met QOTSA die het naar mijn gevoel absoluut niet kan invullen maar de wederhelft vond het wel een goed concert.

    Er waren ook groepen die een beetje tegenvielen. Mark Lanegan bijvoorbeeld was echt niet bij stem en zag er gewoon erg slecht uit. Hij speelde niet slecht maar het was ook niet top en we zagen tijdens het optreden veel volk weer vertrekken. We hebben ook zelf het hele concert niet uitgezeten. Kings Of Leon vond ik ook de beste groep ter wereld. Dit optreden was niet verkeerd, er was niet echt iets fout muzikaal gezien en de mannen leken ook echt wel hun best te doen, maar er zat niks begeesterend, prikkelend of gevaarlijk aan. Het was allemaal nogal egaal. De laatste nummers hebben we dan ook maar zo gelaten. Dat zou ik me vroeger echt niet hebben kunnen voorstellen, toen deed ik alles om die mannen live te kunnen zien. Ook van Bazart had ik veel meer verwacht. Opnieuw niet echt iets aan op te merken, maar het kon me ook niet echt boeien. Leuk, maar niet geweldig.

     

  • Valentijn

    Valentijn. Weinig romantische plannen want ik moest laat werken en zou pas tegen 21u30 thuis zijn. Zoals altijd Facetimede ik eens met de kindjes voor ze naar bed moesten. Zoon wist me te vertellen dat hij en papa een cadeau hadden en gaf me meteen tonnen tips om zelf ook nog iets te kopen. Dat laatste is niet gelukt geef ik eerlijk toe, de winkels waren al dicht, ik moest werken en had weinig inspiratie. Maar ik was wel erg benieuwd wat er dan thuis op mij zou liggen wachten!

    Het bleken hartvormige pralines te zijn. Dacht ik toch. Daar was ik geweldig blij mee. Een lieve kleine attentie, wat wil je nog meer op zo'n dag. Uit gaan eten hebben we lang geleden al na 1 poging opgegeven trouwens; bij andere koppels op schoot in een overvol restaurant waar er maar 1 standaardmenu was, we zijn toen gewoon gaan lopen nog voor het aperitief kwam. Maar een kleine attentie voor elkaar, waarom niet, alle redenen daarvoor zijn goed toch.

    Maar de pralines waren maar een afleidingsmanoeuver zo bleek! Plots kreeg ik van mijn snoodaard/wederhelft een papier in handen geduwd met deze foto

    rockhotel.JPG

    Ik was serieus het noorden kwijt. Een weekendje in een soortement houten chalet? Huh? Ik ben een stadsmeisje dus ik vond het al raar dat de wederhelft mij een weekendje in de natuur zou schenken. Dat is wel het overwegen waard als gezinsvakantie, maar we hebben dit jaar al maar liefst 4 tripjes als gezin gepland dus als we nog iets extra zouden doen dan toch liever iets voor ons tweetjes alleen. Wat ook klopt met dat hele Valentijnconcept. Maar waarom dan zo'n hutje ergens in een bos? Ik kon het allemaal niet rijmen in mijn hoofd. Pas op, ik was blij hoor, ik had er het volste vertrouwen in dat mijn betere helft iets geweldig plezant had geregeld, maar ik snapte totaal niet wat.

    En dan wees hij ergens op de link. Rock Village. 

    En dan nog moest het even bezinken.

    Maar... We gaan dus twee dagen naar Werchter! En we gaan daar logeren in zo'n klein houten ding. Dus toch een weekendje onder ons twee maar naar de festivalwei!

    Wauw!

    We waren al eeuwen aan het twijfelen om een kaart te kopen. Van zodra Arcade Fire als naam was bekend gemaakt. Maar het kwam er zo niet van. Een dag gaan, meer dagen, waar slapen, niemand had precies zin om dat eens uit te zoeken en de knoop door te hakken. Dacht ik. Maar blijkbaar zijn er intussen dus wel degelijk knopen doorgehakt!

    I love it!

  • Wilde mannen woeste wijven 2016

    Afgelopen weekend maakten we kennis met het Wilde Mannen Woeste Wijven festival voor kinderen en jongeren in Gent. Tweejaarlijks wordt de stad gedurende twee jaar aan de kinderen gegeven. Er is een heel parcours. Sommige dingen zijn enkel om te bekijken, andere dingen zijn om te doen en de meeste zijn een combinatie van de twee.

    Zaterdag had ik al een hele tijd afgesproken met een vriendin om te gaan shoppen en naar theater te gaan en moest ik het aan mij laten voorbijgaan. Maar de wederhelft trok op pad met de kinderen en op basis van hun verhalen was ik enorm jaloers. Hun eigen vlag maken en door een straatje belletje trek mogen spelen met allerlei verassingen achter de deuren scoorden het hoogst.

    Zondag kon ik dan mee op pad, maar dan regende het helaas het merendeel van de dag. 's Morgens gingen we langs bij Dans Me, een reus van Ultima Thule die de kinderen door middel van touwen die elk met een lichaamsdeel verbonden zijn, kunnen laten dansen. Zoon was er niet van weg te krijgen, regen of niet. Ik beloofde hen om nog eens terug te keren en om 16u was de regen eindelijk over. Groot was dan ook zijn teleurstelling toen de reus al bleek afgebroken te zijn voor de grote parade van 17u. 

    Resultaat was dat Zoon nergens meer naartoe wou. Dochter wou zich laten schminken, maar ik ben niet meer tot aan de stadshal geraakt, ik vermoed dat ze daar toch ook al gestopt waren met hun activiteiten. Dus bleven we maar onder ons tweetjes op het St Baafsplein hangen waar alle deelnemers zich verzamelden voor de parade. Ze kreeg niet genoeg van de Murga fanfare die daar de mensen stond te entertainen. Om 18u begon ze te zeuren dat ze naar huis wou, maar nu de parade elk moment kon beginnen bleef ik toch nog heel even staan, wachtend op de Wildekop.

    En dan kwam de kop aan en trok de parade zich op gang richting Baudelo. We laten ze passeren en ik wil naar huis vertrekken. Maar dat bleek helemaal niet OK volgens de Dochter, ze wou mee met de trommels en de blikjes, zijnde de fanfare en twee mannen/vrouwen die helemaal onder de drankblikjes zaten. Dus zijn we een eind mee gestapt met de parade. Wat een sfeer. Op zo'n momenten ben ik zo zotcontent dat ik in Gent woon. Zo fier ook. Dat ik mijn kinderen zo'n dingen kan meegeven (dingen die ik zo hard heb gemist tijdens mijn jeugd ook wel). We wilden eigenlijk allebei wel meestappen tot de Baudelo voor de verbranding van de Wildekop, maar ik moest ons meisje dragen en met mijn voet die al een week behoorlijk pijn doet en dan nog 12 extra kilo op mijn arm wegens geen draagzak mee, zag ik dat toch niet helemaal zitten. Temeer omdat de mannen gewoon thuis zaten. Eens thuis was Zoon trouwens ernstig aan het twijfelen om toch nog snel te gaan kijken want dat verbranden van die kop sprak enorm tot zijn verbeelding. Maar toen begon het weer te regenen...

    Lees meer...

  • Feest in het Park

    De suburbs van Gent reikten dit weekend helemaal tot aan de Donkvijvers in Oudenaarde, alwaar een heleboel Gentse groepen de drie podia bevolkten. Zelf trok ik er zaterdagavond naartoe. Voor het eerst trouwens, en ik moet zeggen, leuk festivalletje!

    Mijn reden om te gaan was vooral de reünie van Lamb, maar het was zo'n leuk weertje die dag dat we iets vroeger vertrokken en om 18u ook Lady Linn and her magnificent seven meepikten. Iedereen heeft die groep de laatste twee jaar waarschijnlijk al 75 keer live gezien, maar ik nog niet. Ik zag ze ooit eens op het feestje van Freya Vandenbossche, en daar kon de muziek me absoluut niet bekoren. Ik heb soms wat tijd nodig in die dingen blijkbaar, want nu zowat gans Vlaanderen Lady Linn in de armen heeft gesloten, ben ik ook wel mee.
    buitenverblijfje was geworden …
    Als tweede groep kreeg zij de stikhete tent maar voor de helft gevuld, wat de aanwezigen genoeg persoonlijke ruimte gaf om te staan zweten en/of dansen, dus mij hoor je niet klagen. Ik zag een groep die op dreef was en hoorde mooie versies van de singles Cool Down en Love Affair en een langgerekte, zoals verwacht enorm enthousiast onthaalde versie van prijsbeest I don’t wanna dance, waarbij de blazerssectie zelfs een wandelingetje maakte tussen het publiek van een ondertussen al veel voller gelopen tent. Heel leuk optreden!

    Ik liet The Subs aan mij voorbijgaan (ik ontdekte immers de mojitobar, zo lekker zeg!!!) en genoot aan het ministrandje van de ondergaande zon op de prachtige achtergrond van het meer. Ik vermoed dat Feest in het Park het mooiste festivalterrein heeft van Vlaanderen trouwens, mooi en gezellig.  

    Het wachten op Lamb, die pas om 23u10 zouden spelen, duurde uiteindelijk wat lang, maar we slaagden er wel in een plekje te veroveren op de derde rij. Het was - even rekenen- de vijfde keer dat ik de groep live zag, maar na 5 jaar stilgelegen te hebben was ik er rotsvast van overtuigd dat ze nooit nog zouden terugkeren en wou ik er absoluut bijzijn. Op vijf jaar tijd lijkt er in het mysterieuze Lamb universum alleszins niets veranderd. Lou heeft nog steeds een engelenstem en Andy springt nog steeds als een klein kind zo content heen en weer, vooral wanneer er drums aan te pas komen. Bij Gabriël kreeg ik zowaar tranen in de ogen. Ok, ik was al het ganse weekend wat overemotioneel, maar het nummer van onze openingsdans nog eens live horen deed me toch echt wel wat. Ook Gorecki was puur kippenvel trouwens.

    Afsluiten deed Arsenal. Ik had gedacht rustig vooraan te blijvcen staan, maar moest algauw mijn plan herzien toen ik werd platgeduwd door langs de ene kant een bende gillende tienermeisjes en aan de andere kant rondspringende boertige gasten. Op naar een rustigere plek ergens in het midden van de tent dan maar, waar gelukkig ook nog steeds meer dan sfeer was en zo goed als niemand kon weerstaan aan de tropische dansmuziek waar Arsenal ondertussen een zeer geslaagd eigen geluid mee heeft gebrouwen. Het recept is bekend, de hits werden de ene na de andere meegezongen en het publiek was zo enthousiast dat we voor het eerst vanavond bisnummers kregen, dat sommige nummers (Estupendo) dan maar twee keer werden gespeeld en dat de groep rustig 10 minuutjes bleef doorspelen nadat het optreden eigenlijk al afgelopen had moeten zijn. Iets nieuws kregen we niet te zien, ofwel hou je van Arsenal ofwel moet je er niet van weten, maar de groep klonk goed geolied en wist zijn enthousiasme zonder enige moeite op de massa over te brengen.

    Op 5 minuutjes stonden we wat later al aan de auto, compleet uitgeteld, en zonder files of toestanden raakten we thuis, wat een verademing in vergelijking met de meeste andere festivals... De rest van het weekend was ik wel in absolute zombiemodus, weggaan tot 3u30 ben ik blijkbaar echt ontgroeid...

  • Feest in het Park

    De suburbs van Gent reikten dit weekend helemaal tot aan de Donkvijvers in Oudenaarde, alwaar een heleboel Gentse groepen de drie podia bevolkten. Zelf trok ik er zaterdagavond naartoe. Voor het eerst trouwens, en ik moet zeggen, leuk festivalletje!

    Mijn reden om te gaan was vooral de reünie van Lamb, maar het was zo'n leuk weertje die dag dat we iets vroeger vertrokken en om 18u ook Lady Linn and her magnificent seven meepikten. Iedereen heeft die groep de laatste twee jaar waarschijnlijk al 75 keer live gezien, maar ik nog niet. Ik zag ze ooit eens op het feestje van Freya Vandenbossche, en daar kon de muziek me absoluut niet bekoren. Ik heb soms wat tijd nodig in die dingen blijkbaar, want nu zowat gans Vlaanderen Lady Linn in de armen heeft gesloten, ben ik ook wel mee.
    buitenverblijfje was geworden …
    Als tweede groep kreeg zij de stikhete tent maar voor de helft gevuld, wat de aanwezigen genoeg persoonlijke ruimte gaf om te staan zweten en/of dansen, dus mij hoor je niet klagen. Ik zag een groep die op dreef was en hoorde mooie versies van de singles Cool Down en Love Affair en een langgerekte, zoals verwacht enorm enthousiast onthaalde versie van prijsbeest I don’t wanna dance, waarbij de blazerssectie zelfs een wandelingetje maakte tussen het publiek van een ondertussen al veel voller gelopen tent. Heel leuk optreden!

    Ik liet The Subs aan mij voorbijgaan (ik ontdekte immers de mojitobar, zo lekker zeg!!!) en genoot aan het ministrandje van de ondergaande zon op de prachtige achtergrond van het meer. Ik vermoed dat Feest in het Park het mooiste festivalterrein heeft van Vlaanderen trouwens, mooi en gezellig.  

    Het wachten op Lamb, die pas om 23u10 zouden spelen, duurde uiteindelijk wat lang, maar we slaagden er wel in een plekje te veroveren op de derde rij. Het was - even rekenen- de vijfde keer dat ik de groep live zag, maar na 5 jaar stilgelegen te hebben was ik er rotsvast van overtuigd dat ze nooit nog zouden terugkeren en wou ik er absoluut bijzijn. Op vijf jaar tijd lijkt er in het mysterieuze Lamb universum alleszins niets veranderd. Lou heeft nog steeds een engelenstem en Andy springt nog steeds als een klein kind zo content heen en weer, vooral wanneer er drums aan te pas komen. Bij Gabriël kreeg ik zowaar tranen in de ogen. Ok, ik was al het ganse weekend wat overemotioneel, maar het nummer van onze openingsdans nog eens live horen deed me toch echt wel wat. Ook Gorecki was puur kippenvel trouwens.

    Afsluiten deed Arsenal. Ik had gedacht rustig vooraan te blijvcen staan, maar moest algauw mijn plan herzien toen ik werd platgeduwd door langs de ene kant een bende gillende tienermeisjes en aan de andere kant rondspringende boertige gasten. Op naar een rustigere plek ergens in het midden van de tent dan maar, waar gelukkig ook nog steeds meer dan sfeer was en zo goed als niemand kon weerstaan aan de tropische dansmuziek waar Arsenal ondertussen een zeer geslaagd eigen geluid mee heeft gebrouwen. Het recept is bekend, de hits werden de ene na de andere meegezongen en het publiek was zo enthousiast dat we voor het eerst vanavond bisnummers kregen, dat sommige nummers (Estupendo) dan maar twee keer werden gespeeld en dat de groep rustig 10 minuutjes bleef doorspelen nadat het optreden eigenlijk al afgelopen had moeten zijn. Iets nieuws kregen we niet te zien, ofwel hou je van Arsenal ofwel moet je er niet van weten, maar de groep klonk goed geolied en wist zijn enthousiasme zonder enige moeite op de massa over te brengen.

    Op 5 minuutjes stonden we wat later al aan de auto, compleet uitgeteld, en zonder files of toestanden raakten we thuis, wat een verademing in vergelijking met de meeste andere festivals... De rest van het weekend was ik wel in absolute zombiemodus, weggaan tot 3u30 ben ik blijkbaar echt ontgroeid...

  • Opwarmer voor de Feesten: Rock 'n Troll

    Zaterdag een memorabel moment: binnenkort veranderen mijn werkdagen - en uren, en concreet betekende dat zaterdag de allerlaatste keer werken-op-zaterdag. Ik hoef er niet bij te vertellen dat ik het niet zal missen zeker, het gaan werken als iedereen thuis is, het moeten missen van feestjes en evenementen, het eeuwige switchen met collega's om toch nog ergens naartoe te kunnen gaan,...

    Gevierd heb ik het met een optreden van Daan. Die trad aan op het Rock 'n Troll festival bij St Jacobs om middernacht. Die avond was onderandere ook Monza de revue gepasseerd, maar toen was ik helaas nog niet thuis van het werk. We zouden van deze editie dus enkel Daan zien...

    Daan, I must admit, ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik ben een onvoorwaardelijke fan van zijn stem, en van zijn werk uit de Dead Man Ray periode. Zijn laatste platen echter... Bepaalde nummertjes vond ik wel leuk (het onweerstaanbare Swedish Designer Drugs bijvoorbeeld), maar toen ik hem op de Feesten van vorig jaar live zag, wou ik eigenlijk gaan lopen. Helaas stond de Beestenmarkt toen zo vol dat dit simpelweg onmogelijk was. Heb het concert toen dus uitgezeten, maar heb me groengeelblauwgestippeld geërgerd aan de walgelijke pose van het heerschap Daan, om over te platte kitschmuziekjes maar te zwijgen. TOCH vind ik zijn muziek tegelijkertijd toch ergens wel leuk, en ga ik ook altijd kijken als hij ergens speelt. Ik vind het steeds oerslecht, en toch moet ik gaan kijken. Weird...
    Een paar weken geleden heb ik dan zijn twee laatste cd's gekocht, en die bevielen me plots wel. Heb ze ondertussen al grijsgedraaid. En ook het concert beviel deze keer.

    Nog steeds moest ik soms de slappe lacht onderdrukken bij zoveel pose, maar omdat ik mezelf bleef voorhouden dat het ook enkel dat is (pose), was het beter verteerbaar. Posierlijk, maar ergens best wel leuk. En de muziek maakt véél goed. Naar goed gewoonte werd geopend met Housewife, en dat werd door het publiek absoluut gesmaakt...
    Helaas stond er vlak naast ons een zat gastje de hele tijd om Eddie Wally te roepen, tot grote ergernis van de omstaanders, die zijn Eddie Wally postertje met veel plezier wilden stoppen where the sun never shines... Het werd echter erger. Midden het optreden werd er plots gevochten. Het begon met gewoon zatte/gedrogeerde gastjes die stonden te springen/duwen/gewoon erg wild dansen. De massa ging opzij, en zo stonden we plots 5 meter verder van het podium. Soit, tot daar. Dan ging het echter mis, en begon er enkelen wat tegen elkaar te duwen en te trekken. Door hun vergevorderde staat van van-de-wereld-zijn ging het er allemaal nogal ruw aantoe, de ene na de andere ging al eens tegen de grond, er werd druk gedicussieerd, en hoewel het op zich allemaal niet erg was, was het vooral de grimmige sfeer die tegenstak. Het groepje amokmakers viel ook te vaak tegen omstaanders, dus je moest behoorlijk uitkijken om zelf geen verdwaalde mep te krijgen. En als je zo moet uitkijken, kan je moeilijk nog van het optreden genieten.
    De security kwam pas na dik 10 minuten erbij, toen het 'ergste' al voorbij was. De stoerste mannen vluchten weg in het publiek, enkel een paar zatte lolbroeken bleven staan, en daarvan werd er eentje met geweld afgevoerd. Heel gezellig allemaal...

    Enfin, gelukkig was het daarna allemaal over en kon een mens weer naar Daan kijken. Die presteerde meer dan behoorlijk, en zorgde ervoor dat de mensen nog flink uit de bol gingen. Plots stond hij middenin het publiek, gewoon 1 meter naast ons. Leuk!