eten

  • Lof

    Ik kan zwaar genieten van een avondje uit gaan eten. Niet alleen omdat zo'n zeldzame avond zowat de enige gelegenheid die er is om nog eens een echt gesprek te voeren met de wederhelft en omdat ik dan eens kan eten zonder dan mijn dochter haar aardappel in mijn oor probeert te steken. Maar ook en vooral omdat lekker eten in een aangename sfeer echt in de top 5 van mijn favoriete dingen staat. Met lekker eten, kan je mij heel blij maken.

    Vaak keer ik daarvoor weer naar oude vertrouwde adressen, maar in de kerstvakantie ontdekte ik zowaar twee nieuwe gelegenheden. En allebei een schot in de roos.

    Over de gezonde veggie lunch van Lokaal had ik het reeds, dus laat me nu eens vertellen over de aangename avond die we sleten in Lof.

    Ik kwam bij Lof terecht via de lijst van veggiefriendly places van Eva. Eigenlijk had ik het Pakhuis op het oog maar daar zat het helemaal vol gereserveerd, veel andere waren gesloten op een maandag in de kerstvakantie en Lof wou ik al lang eens uittesten.

    Het restaurant hoort bij een hotel, wat zich automatisch laat voelen. Op deze vakantie avond waren er bijvoorbeeld net iets meer babies en kinderen aanwezig dan een mens om 20u verwacht op restaurant. De rest van de mensen waren allemaal net iets ouder.

    Lof is best een chique restaurant, poepchique bediening aan tafel, je jas aannemen, dat soort dingen. Maar door de hotelgasten van diverse pluimage die er ook zaten had het geheel zeker geen geforceerd netjes gevoel, integendeel.

    Het voor mij grootste pluspunt, is dat je hier vegetarische keuken van niveau krijgt. Geen obligatoire lasagna of pasta maar echte gerechten en een echte kaart. Je kan kiezen voor 3,4 of zelfs 5 gangen. Ik koos de 3 gangen menu, wat voor vegetariërs afklokt op 37.5€. Mijn wederhelft koos a la carte, omdat hij al het wild in de menu niet echt kon appreciëren.

    Er verscheen al meteen een hapje op tafel. Een klein glaasje met iets heerlijk fris van groenten. Het is alweer te lang geleden om me de details te herinneren, maar ik weet nog dat het fris was, heerlijk en niet te zwaar op de maag. Een veelbelovende opener.

    Ik ben ondertussen ook vergeten wat de wederhelft at, dus ik beperk me verder tot mijn eigen eten...

    Het voorgerecht was een bordje rond aardpeer, appel en citrussmaken. Ik ben niet echt zwaar fan van aardpeer, maar het was echt een schot in de roos. 

    Lof.jpg

    De kok van Lof ziet zijn groenten graag, zoveel is zeker. Hier geen schaambladje sla of 1 gedrapeerd jong worteltje, maar de groenten vormen het hart van het gerecht. Met veel groenten die op allerlei manieren bewerkt zijn. Krokantjes en schuimpjes dus. En exotische ingrediënten naast dus oude getrouwen zoals die aardpeer. De porties zijn niet heel groot, anders red je het ook niet als je minstens drie gangen wil eten, maar het is werkelijk een explosie van smaken. Alles klopt gewoon. Ik was echt razend enthousiast.

    Een tijdje later (niet te lang, niet te kort) volgde een hoofdgerecht gecentreerd rond pompoen en sinaasappel en iets met koffie erin verwerkt, dat ik echter niet heel hard heb geproefd. Wederom heel smakelijk allemaal.

    Als dessert kreeg ik een compositie met passievrucht, chocolade en kokos.

    dessert Lof.jpg

    Aan de overkant verscheen de crème brûlée, die eigenlijk uit twee dessertjes bleek te bestaan, een klein potje crème en dan nog een bordje met ander lekkers. En bij de koffie tot slot verscheen nog eens een bordje met drie hapjes voor elk. Wat een verwennerij.

    Een avondje decadent uit gaan eten is niet heel goedkoop. Ik betaalde iets meer dan 100€, maar daarvoor kregen we aperititief, wijn en water en drie gangen. Wel ging er nog 10% af omdat ik een Eva lidkaart heb...

    Geen restaurant voor een snelle hap of om wekelijks te doen, maar als je iets te vieren hebt of gewoon jezelf eens uitgebreid wil verwennen en een zwak hebt voor heerlijk klaargemaakte groenten, schuimpjes en toestanden, dan moet je bij Lof zijn.

  • La Cena

    Zondag hadden we iets te vieren, meerbepaald de verjaardag van mijn wederhelft. We besloten de dag af te ronden door eens te gaan eten in een restaurantje dat we nog niet kenden, La Cena. Dat bleek achteraf gezien een uitstekend plan, want we hebben er enorm lekker gegeten en kunnen nu dus een nieuw adres toevoegen van favo resto's in Gent.

    La Cena is een klein, gezellig restaurantje dat zweert bij verse, eerlijke producten en zuiderse smaken; Provencaals, Italiaans en Spaans. De kaart is beperkt en verandert elke maand. Je kan a la carte eten, maar wordt door de prijszetting wel aangemoedigd om voor een menu te kiezen. Dus besloten we voor 31€ te kiezen voor de menu met voorgerecht, hoofdgerecht en dessert.

    Terwijl we wachtten op het voorgerecht kwam er een hapje op tafel, een heel smakelijk mini pompoensoepje, heel lekker en een ideale opwarmer. We konden kiezen uit drie voor- en drie hoofdgerechten, waarbij er telkens een vlees, een vis en een vegetarisch gerecht werd aangeboden. Ik koos uiteraard de vegetarische menu, mijn wederhelft ging voor de visgerechten.

    Het voorgerecht was alvast veelbelovend, ik kreeg het lekkerste bordje Risotto Milanese dat ik al ooit heb gegeten. Romig maar smaakvol. Smeuig zonder zwaar te zijn. De jarige kon zijn tagliatelle met ansjovis en tomaat trouwens minstens even hard waarderen als ik de risotto.

    Na een tijdje wachten kwam dan het hoofdgerecht op tafel. Ik kreeg gevulde tomaat en courgette met aardappelflensjes, mijn wederhelft een stukje vis met venkel en tomaten.
    Ook het hoofdgerecht was zeer lekker, zij het net iets minder subliem dan het voorgerecht. Je proeft letterlijk hoe enorm vers alles is, maar in mijn gerecht kon nog net iets meer smaak gegeven worden aan de groentenvulling. Maar verder was er niets op aan te merken, je proeft echt dat het eten met liefde werd klaargemaakt.

    Het dessert bleek een zeer moeilijke keuze, panacotta, sabayon of taart van Julie's House. Eigenlijk wilde ik ze alledrie uitproberen, maar koos tenslotte dan maar voor de citroentaart, toevallig een van de taarten die ik het liefst eet. Mijn Teerbeminde kreeg de panacotta, en aan de snelheid te zien waarmee die in zijn maag verdween, moet die heel, héél lekker geweest zijn! Na het dessert nog een pittig koffietje.

    Met zijn 80€ was het geen goedkoop etentje (toch niet naar mijn normen) maar we hadden wel het gevoel dat we enorm verwend waren en genoten de rest van de avond verder na.

  • Nespresso, what else?

    nespresso_citiz_milk2

    Terwijl ik de volledige zaterdag in Brussel aan het werk was, kreeg ik plots een sms van mijn wederhelft om aan te kondigen dat hij ondertussen in de winkel een Nespresso was gaan kopen. De snoeper. Het zit zo, niet alleen geeft Nespresso zelf tijdelijk 50€ korting (via een terugbetaalactie) maar onze electrohandel ging net afgelopen weekend open na een verbouwing en gaf 21% korting. Wat dus betekent dat het apparaat dat wij wilden zomaar even 100€ goedkoper werd en dus zeer betaalbaar. En dan kan mijn wederhelft zich natuurlijk niet houden, en dat vind ik dan weer allesbehalve erg.

    En dus stond zaterdagavond een glanzend rode Nespresso Citiz & Milk op mij te wachten. En ik moet toegeven, we zijn er meer dan tevreden van.

    Om met het design te beginnen; het is gewoon een heel mooi appparaat. Glanzend rood, slank en knap van vormgeving en het voelt ook aangenaam stevig aan, niet plastiekerig of goedkoop.
    De machine wijst zichzelf uit; we hielden de handleiding erbij, maar eigenlijk was dat niet nodig. Wie een Senseo gewend is, kan ook snel met een Nespresso uit de voeten. Aanzetten, wachten tot het lichtje stopt met pinken (duurt een minuutje ofzo) en het water opgewarmd is, capsule in de capsulehouder, tas klaarzetten, kiezen tussen een espresso (klein tasje) of een lungo (eerder senseo formaat) en dertig seconden later staat daar een dampend, van smakelijk schuimlaag voorzien kopje espresso. Terwijl de koffie doorloopt, ruik je hoe de rijke aroma’s vrijkomen. Zalig…

    Omdat mijn wederhelft in tegenstelling tot mezelf een fan is van melk in de koffie, kochten we dus het model met melkschuimer bij. Ook dit gaat eenvoudig; kiezen tussen gewone warme melk of melkschuim, melk erin gieten, op een knopje duwen, wachten tot de machine klaar is en gewoon het melkschuim of de warme melk bij de koffie gieten. Kinderspel.

    Design en gebruiksgemak scoren dus hoog, wat nu met de smaak? Ook die zit goed. Ik begon met een nespresso, en koos daarvoor een van de iets duurdere soort, Rosabaya de Colombia. Alhoewel deze stond aangegeven met een intensiteit van ‘maar’ 6 op 10, was het toch een zeer pittig kopje koffie. Maar om eerlijk te zijn gewoon net zo lekker als in een koffiebar. Mijn wederhelft ging het experiment aan en bereidde een machiato met Arpeggio koffie, een krachtige espresso. Het resultaat zag er niet alleen zeer professioneel uit (perfecte drie kleurlaagjes), het smaakte ook zalig. Ondertussen probeerden we ook de lungo uit en maakte mijn teerbeminde een cappucino.

    Alhoewel ik een fan ben van de Senseo, en we die oude getrouwe zeker nog niet buitensmijten, is er toch een duidelijk verschil; een Senseo zet een lekker tasje koffie (ik ben vooral fan van die soorten met aroma's, zoals de Rio de Janeiro en de Vienna, met vanille en chocoladetoetsen aan de smaak), smakelijk, basis, lekker voor elke dag. De Nespresso kan enkele meer gesofisticeerde bereidingen aan, en is een espressomachine, en espresso heeft nu eenmaal een krachtigere, vollere smaak. Het voelt luxueuzer aan, het is meer echt een moment om te genieten.

    Voor koffiepuristen is het waarschijnlijk een nadeel dat je niet kan experimenteren met bonen en mengelingen en afhankelijk bent van de 16 (ofzo) smaken die Nespresso ter beschikking stelt. Of dat je ook geen capsules van een ander merk kan gebruiken. Maar voor mij persoonlijk weegt het gebruiksgemak door; wie had ooit durven denken dat een Nespresso zo eenvoudig en toch betaalbaar kon zijn?

  • no sleep...

    Loop al sinds half vorige week vermoeid rond; chronisch slaapgebrek. Eerst Pukkelpop, dan werk, hondentoestanden,... Ik heb nood aans slaap, maar kom er te weinig toe (ik geef toe, ik heb véél slaap nodig, dat wel).
    Woensdag een late dienst, daarna nog douchen, en wat tv kijken, voor je het weet is het middernacht gepasseerd, en moet je er donderdag weer voor 7u uit. Donderdagavond alleen thuis; koken, tussendoor de was sorteren, eten, afwassen, de was doen,... De flauwe film met Johnny Depp (the Ninth Gate) zorgde er voor dat ik weer een uur later dan gepland in mijn bed lag.

    Ik heb wel lekker gekookt, al zeg ik het zelf. Sinds ik voltijds werk, kookt mijn wederhelft 90% van de tijd; ik heb er de puf niet voor na een lange werkdag en de verplaatsing van en naar onze hoofdstad. Maar gisterenavond dus alleen thuis, en dan kon ik niet anders. 't Is te zeggen, de pot pastasaus en de diepvriespizza lonkten, maar had me voorgenomen gezond te eten, en aangezien onze frigo propvol verse biogroentjes zat...
    Dus heb ik koolrabi gemaakt, een onderschatte oude groente die echt superlekker. Deze boven de grond groeiende knol is dus een soortement kooltje, maar smaakt veel fijner. Het bevat weinig calorieën maar veel vitamines en ijzer. Ik maak het klaar als bloembool, gewoon met een witte saus. Samen met een lekkere kaasburger en wat biorijst een voedzame en lekkere maaltijd. Alleen sneu dat ik alleen moest eten, beetje zielig, lol.

    Straks op tijd naar huis, wil voor mijn vakantie nog naar Fnac en aangezien ik morgen moet werken is vavond de enige mogelijkheid. Morgen immers weer om 7u30 opstaan om naar Mechelen te sporen, alwaar ik met collega's en vooral onze vrijwilligers een dag Planckendael ga doen. Op zich geen zwaar werk natuurlijk, wat socializen, eten en naar de beestjes kijken, maar aangezien onze vrijwilligers allemaal de vijftig gepasseerd zijn en de baas ook meegaat toch ook geen volledig relaxte dag. Bovendien is onze frigo naast eerder genoemde groenten helemaal leeg en had ik gepland naar de Colruyt te gaan. Niet dus. Ook voor de was en strijk doen voor we op reis vertrekken is geen tijd. Zucht...

  • De voet van Keizer Karel

    Het was een goed gevuld, maar leuk weekend. Zaterdag dus de niet geslaagde queeste voor de reispas (doch niet getreurd, mijn oude reispas is gevonden, dus ik hoef niet langs de politie te passeren), de zoektocht naar ecologische isolatie en het optreden van Daau.
    Zondag dan de was en de strijk en 's avonds in de herstelde en weer zo goed als nieuwe zelfverklaarde johnnybak van mr Jeronimo richting Brussel gesjeesd alwaar we verwacht werden door miss Life is a Dance en haar nicht om daar het zelfverbouwde zolderparadijs te mogen keuren. Knap gedaan trouwens. Moesten wij zelf even handig zijn, ons huis was al bijna klaar, lol...

    Onder het vreten van chips en nicnacjes ging het over vanalles, maar vooral over de zware zoektocht naar de ideale man/vrouw. Op dat laatste gebied heb ik gelukkig niets te klagen.

    Nadien kropen we in de splinternieuwe bolide van onze gastvrouw, en verpotten we naar De voet van Keizer Karel, een knap gerestaureerde, grote oude molen in the middle of nowhere die nu dienstdeed als restaurant. De keuken was er lekker, maar overdadig. Ik als veggie de keuze tussen een drietal gerechtjes, en koos voor de canneloni met spinazie in napolitaanse saus. De spinazie bleek echter een lichtgroene pastavulling met vooral veel ricotta, nog eens ondergedompeld in een romige saus, dus het gerecht viel zwaarder op de maag dan de bakstenen bij de boze wolf. Gelukkig was het even smakelijk als het zwaar was, en was het wel genieten. Toen er nadien nog dessert en koffie besteld werd, kon ik mezelf natuurlijk niet houden, en lepelde ik mee aan de moelleux met ijs van mijn wederhelft. Super super superlekker, maar nadien had ik de indruk dat ik uit mijn voegen zou barsten... Nu ja, hoe zeggen ze het, eigen schuld... Geen wonder dat ik op de terugweg gewoon in slaap viel in de auto...

  • Gezond?

    Aangezet door de weegschaal (die vorige week plots mijn psychologische maximumgewicht aangaf) en door een boel lichamelijke klachten (maagpijn, opgezwollen buik, spierpijn, vermoeidheid) besloot ik dus wat gezonder te gaan leven. En ik moet zeggen, het werkt. Van de drie kilo die eraf moesten is er al anderhalve verdwenen en sinds ik de dagelijkse koffiesloot en chocoladeverslaving in de gaten hou zijn ook maag en buik al gauw weer normaal. Maar gezond leven, soms kan het ook verdomd moeilijk zijn!

    Zo heeft een mens tijd nodig om gezond voedsel in te slaan. En waar junkfood en snoep altijd en overal makkelijk te krijgen zijn, moet je al wat moeite doen om aan gezonde tussendoortjes te raken. De afgelopen weken echter geen seconde tijd gehad om nog eens naar de winkel te gaan, met als resultaat een lege frigo. En dus ook een leeg lunchzakje wanneer ik moet gaan werken... Mijn sojayoghurtjes zijn op, mijn fruit is op, mijn gezonde drankjes zijn op, zelfs het broodbeleg is op.

    Resultaat: vandaag bestaat mijn menu noodgedwongen uit twee boterhammen met een reep chocolade en twee boterhammen met (light!)kaas. Voor vieruurtje moet het potje chocomousse dienen dat ik nog van mijn ma heb meegekregen. En voor de rest heb ik hier om de honger te stillen enkel koekjes liggen, én de paaseitjes van chocola die ik van het werk heb gekregen. Wat dus resulteert in een dag lang chocolade eten. En dan nog licht tegen mijn zin ook...