UA-104319606-1

ergernissen

  • Overkoken

    Soms zie ik dingen op straat waar ik het moeilijk mee heb. Zo moeilijk dat mijn inwendig koken al eens overkookt en ik niet altijd mijn mond kan houden.

    Bijvoorbeeld de man met de hond. In onze buurt zie ik zeer regelmatig een groepje mensen honden uitlaten. De man in het gezelschap van 3 heeft een vechthond, zoals ik het noem. Je kent het model wel, niet te groot maar supergespierd, genre Stafford. En ALTIJD als ik die zie, maar dan echt zonder uitzondering altijd, is die mens aan het brullen op die hond. Brullen, tieren, schelden, aan die riem rukken. Al-tijd. En sorry maar er bestaat geen hond op deze planeet die zo verdorven is dat je er elk uur van de dag op moet roepen. Want ik ken best wel iets van honden en eerlijk gezegd zie ik dat beest nooit iets verkeerd doen. Hij ademt en dat is die eigenaar precies al te veel. Dat beest ziet dus in zijn trieste leven enkel negativiteit en mishandeling. Pfffft. Koop dan geen hond he.

    Voorbeeld twee. Zaterdagnamiddag, ik kom van de winkels en ben bijna thuis. En knal in het centrum is er een sportwagen aan het crossen. Je kent het wel, met veel vertoon keihard optrekken en remmen want het is zaterdag en de stad bulkt van de voetgangers en fietsers en je kan als normaal denkend persoon nergens sneller dan 30. Maar sommige mensen kunnen dat precies gewoon niet aan en moeten optrekken al waren ze F1 piloot. In een stad vol mensen en kinderen. ZOT wordt ik daarvan. Echt waar.

  • Mens erger je niet

    Er zijn van die dagen dat ik een eend ben. Dat ik alles van mij af laat glijden als regendruppels op eerder vermelde zwemvogel, dus. No stress, niemand krijgt me uit mijn hum.

    Meer er zijn andere dagen waarop ik precies de ganse dag loop te vloeken. Al dan niet binnenmonds. Dat er overal grote en kleine ergernissen zijn. Tijd voor een kleine greep van dingen die mijn zenuwen geweldig op de proef kunnen stellen...

    Een onschuldige maar dagelijkse bron van ergernis, de NMBS:

    • treinen waar het al vechten voor een zitplekje is die dan plots met een 'verminderde samenstelling' rijden.
    • mijn trein 's avonds die altijd zonder vetraging staat aangekondigd maar dan toch een minuutje of twee te laat komt en zo 5 tot 10 minuten vertraging opbouwt waardoor ik gegarandeerd mijn aansluiting kwijt ben en kan kiezen tussen 20 tot 40 minuten wachten of op zoek gaan naar een bus/tram.
    • de trein die aankomt op spoor 12 met nog 1 minuut over om die aansluiting te halen en dan de trappen die zo vol zitten waardoor je niet eens kan rennen. De trein/bus die je wou nemen voor je ogen zien wegrijden.
    • treinen die staken voor een lang weekend of vakantie (kerst komt er aan en ze spreken van acties..

    Maar ook andere vervoersvormen kunnen een bron van vreugde zijn, zoals de fietsers, die altijd en overal menen voorrang te hebben, ook ten opzichte van voetgangers op een zebrapad bijvoorbeeld. Of automobilisten die lekker droog zitten en jou als voetganger met baby toch maar in de regen aan datb zebrapad laten staan wachten. Auto's die aan 70km/u door de zone 30 scheuren. Files, uiteraard.

    Tegenwoordig ook hoog in de lijst, in huis plassende honden. Vanmorgen trein gemist omdat een van die exemplaren zich niet kon houden tot ik aangekleed was en ze kon uitlaten. Ondertussen had Zoon al door de hondenpipi gelopen. Smakelijk.

    Buren (studenten) die continu met de deuren slaan en zo de baby die na een dik half uur zingen en wenen eindelijk sliep, weer wakker maken.

    Mensen die naast je in de cinema zitten en hun klep niet kunnen houden. Domme commentaar in combinatie met crunch crunch van de chips en de popcorn, je vraagt je af waarom die niet gewoon ene gaan drinken in plaats van persé naar de Broken Circle Breakdown te komen kijken als ze toch de helft van de tijd niet kijken maar opmerkingen maken.

    Mensen die zagen terwijl ze in feite alles hebben. Waaraan ik me bij deze ook schuldig maak. Tijd dus op mijn eigen motto wat beter te leren beoefenen en wat meer als een eend te zijn...

  • Etiquette onder hondenbaasjes, of eerder, het gebrek eraan.

    Mijn rechterhand voelt rauw en pijnlijk. Oorzaak: de leiband van Figo. Toch kan Figo er eigenlijk niet aan doen, hij heeft zich niet misdragen. Feitelijke oorzaak: de zwarte hond die losliep in het park. Al kan die hond er op zijn beurt ook weer niet écht aan doen. Grote oorzaak dus: de eigenares van die hond.

    Wanneer je een hond hebt, dan zorg je ervoor dat je andere mensen niet hindert. Je houdt je hond aan de lijn. Tenzij je een hond hebt die kan loslopen zonder ook maar een keer over de schreef te gaan: een hond die niet naar andere honden toeloopt, die niet onder de auto's loopt, die mensen het eten niet uit de handen grist. Ze bestaan, die honden. Maar ze zijn zeldzaam. Zo'n hond vergt immers een doorgedreven gehoorzaamheidstraining én een volgzaam karakter.
    Dus, als je hond niet zo'n heilige is, dan zet je hem aan de leiband als je andere honden tegenkomt. Het is immers écht not done om je hond als een ongeleid projectiel zomaar op andere honden te laten afsprinten en die daar dan vijf volle minuten onbegeleid achter te laten, die andere honden en mensen erg veel last berokkenend. Je weet immers niet of die andere hondeneigenaars er wel mee opgezet zijn dat jouw beest daar aangezet komt, ze kunnen immers een angstige hond bijhebben, een zieke hond, een loopse hond of een agressieve hond.
    Mensen redeneren vaak "Mijn hond mag los, want die bijt niet". So what. Misschien bijt de aangelijnde hond wél. En als dat zo is, kan je die niets verwijten, want die is mooi aangelijnd en zijn baasjes doen het nodige om ongelukken te vermijden.

    Vanmorgen dus, het park, de tweede keer dat ik die vrouw en haar zwarte hond tegenkwam, de tweede keer dat ze me dikke vijf minuten ophoudt omdat ze wel roept op haar hond, die haar straal negeert. Omdat ze geen haast maakt om haar hond te komen halen, maar rustig aan de andere kant van het park blijft staan. Omdat ze zelfs met eten haar hond niet kan lokken. Omdat, wanneer ze dan toch eindelijk haar hond komt halen, die compleet ongehoorzaam is en mij en mijn honden blijft lastigvallen.
    Op de koop toe behandelt het mens mij als de crimineel. "Waarom mogen ze niet los, ze zouden zo graag spelen". Waarom mogen mijn honden niet los? Ik vraag me eerlijk gezegd af waarom de hare wél los mag. Daar komen gegarandeerd nog eens ongelukken van.

    Wel, mijn honden mogen niet los omdat windhonden wettelijk gezien niet los mogen. Bovendien raadt iedereen af om ze los te laten: het zijn zichtjagers, dus stel dat ze iets van 'wild' zien als ze loslopen (een huiskat is ook al goed, of een duif), dan gaan ze erachter aan, en dan negeren ze al de rest. En aangezien de makkelijk de 50km/u halen, zijn ze buiten gehoors- en gezichtsafstand voor je het weet.
    Elke keer als er nieuwe Spaanse windhonden uit Spanje aankomen, zijn er wel die losraken, en die een snelle door sterven onder een auto, of een trage dood door bevriezing, uithongering ergens in de natuur. En ik zie mijn honden véél te graag om ze aan dat lot over te laten.
    Bovendien is er nog werk aan de winkel qua gehoorzaamheid. Ik kén mijn honden, en ik wéét dat het beter is om ze niet los te laten. Tenzij op een omheind terrein.

    Ik ben het dus meer dan beu dat ik mij moet verantwoorden voor iemand die zelf alle regels met voeten treedt. Haar hond besprong de arme Figo, maar zij was zelfs niet in de buurt om in te grijpen, zij was het park al uit. Zij veegt er haar *** aan, en ik mag het oplossen. Ik haat dat soort mensen...