doodgraag leven

  • Doodgraag Leven?

    Gisteren een heel mooi programma gezien bij de Vrt, Doodgraag Leven. Ik was op bezoek bij mijn moeder, die 2.5 jaar geleden borstkanker kreeg. Zij wou eigenlijk liever niet kijken, te confronterend vond ze. In haar omgeving zijn recent enkele van haar kennissen gestorven aan kanker, en het lijkt plots alsof iedereen met kanker vroeg of laat hervalt. Wat gelukkig niet waar is.
    Enfin, uiteindelijk hebben we toch de tweede helft van het programma gezien, en dat was best wel zwaar. Maar ook heel mooi. 't Is een eerlijk, menselijk, goed gemaakt programma waarin vijf terminale patiënten worden gevolgd. Vijf mensen die weten wat ze binnenkort zullen sterven. Vijf jonge mensen, tussen de 24 en de 47, mensen met jonge kinderen, een partner, broers en zussen, ouders. Mensen die willen leven, niet ziek zijn en hun geliefden moeten achterlaten. Mensen die hopen en wanhopen, die vechten, die emoties beleven die wij ons moeilijk kunnen voorstellen. Enfin, ik toch niet, mijn ma meer dan haar lief is denk ik.

    Na het knappe programma, laat de Vrt zijn kijkers echter vallen als een baksteen. "Wie na dit programma nog vragen heeft, kan terecht op de website Een.be." That's it. De website.

    Ongelofelijk.

    Veel mensen hebben ten eerste geen internet, zeker oudere mensen niet, toch wel de populatie waar kanker het meest toeslaat. Ten tweede, als je Een.be openklikt, kom je terecht op een schreeuwerige, kleurige site waar je wordt opgeroepen om nu je reis naar Thailand te boeken en waar het gaat over Bv's en light entertainment. Pas na enkele keren doorklikken kom je op het onderdeel van het programma, waar de blogs van de deelnemers te vinden zijn. Vijf blogs. Geen info, geen doorverwijzing, geen niks.

    Als er op de BBC een programma wordt gemaakt dat iet of wat emotionele reacties kan losweken, dan kunnen mensen de rest van de avond terecht op een of ander telefoonnummer. Als je zo'n programma maakt, een programma over sterven, over een van de meest voorkomende levensbedreigende ziektes, dan moet je mensen opvangen. Dat is je morele plicht als mens, als openbare dienst. Je kan niet zomaar gaan peuteren in de diepste emoties van mensen en ze dan aan hun lot overlaten. Dat is misdadig.
    Temeer omdat er kanalen te over zijn.

    Even een overzicht (zie, Vrt, zo moeilijk is dat)

    - Zo kunnen mensen 24u/24 terecht bij TeleOnthaal, op het nummer 106. Ze kunnen er hun hart luchten, praten met een ander empatisch persoon. Zij zijn 's avonds ook bereikbaar via chat
    - Mensen kunnen elke werkdag van 9 tot 17u terecht bij de Vlaamse Kankertelefoon. Je kan hen ook mailen op kankerlijn@tegenkanker.be .
    - Via de website ZelfHulp vind je een hele reeks zelfhulpgroepen die werken rond specifieke thema's (soorten kanker) of naar specifieke doelgroepen (bijv ouders met een ziek kind). Als ik specifiek kijk naar groepen rond borstkanker is de lijst met groepen en contactpersonen eindeloos.
    - Daarnaast bestaan er tal van informatieve websites.

    Zoiets vind ik echt essentieel, dat je mensen niet aan hun lot overlaat na een sensationeel programma, dat je verder kijkt dan scoren en kijkcijfers, en dat je mensen OPVANGT.
    Zeker als openbare omroep.