UA-104319606-1

deus

  • dEUS @ AB (05/05/08)

    Na een rustig etentje in een Thais restaurant in de Dansaertstraat kwamen we vroeg in de AB aan; het concert was immers uitverkocht, en ik wilde een goed plekje hebben vooraan. En dat was geen vergeefse moeite; het voorprogramma The Blackbox Revelation begon er geheel tegen de AB-gewoontes in reeds om 19u30 aan (lawaai! niets origineels! blij dat ze er na vijf nummers alweer mee stopten!) en dEUS volgde al om 20u30, wat echt verschrikkelijk vroeg is voor Barman en de zijnen.

    We stonden op de derde rij, en hadden dus een uitstekend zicht op het podium. Het publiek was aanzienlijk ouder dan bij het laatste concert in Vorst Nationaal tijdens de Pocket Revolution toer; waren we toen omringd door pubermeisjes die nog in de kleuterschool zaten ten tijde van suds & soda, nu zag ik vooral twintigers en hier en daar zelfs dertigers of veertigers.

    Met een set van zeventien nummers een een speelduur van 1u45 werd het publiek in de AB behoorlijk verwend. Geopend werd met de opener van de nieuwe plaat Vantage Point, het straffe When she comes down, gevolgd door het broeierige Sun Ra uit de vorige plaat (Pocket Revolution) en Favorite Game. Net toen mijn aandacht iets begon te verslappen, gooiden ze er Fell Off The Floor Man tegenaan, een supergroovend ouder nummer, een eerste hoogtepuntje van de avond.
    Er werd zeer sterk verdergegaan met The Architect, de ideale dansbare rocksong, die ik nog lang niet beu ben ondanks massale airplay overal. Nog twee andere nieuwe nummers volgden, Smokers Reflect en Slow. Alhoewel ik Vantage Points op zich een zeer straffe plaat vind, vond ik de nummers live niet zo super als de oude nummers. Ze zijn straf en goed, maar ze bezorgen me geen kippenvel of krop in de keel, toch een graadmeter voor écht tijdloze nummers. Maar wie weet komt dat later nog wel, na nog een aantal luisterbeurten, who knows. Ik realiseerde me plots ook dat Pocket Revolution al een jaar stof stond te vergaren in de platenkast en sommige nummers me nauwelijks nog bekend voorkwamen, waar ik de nummers van al de voorgaanse platen nog steeds woord voor woord kan meezingen... Maar dit geheel terzijde. 

    Mijn verlangen naar ouder werk werd ingelost toen Instant Street op het publiek werd losgelaten, dat meteen helemaal dol werd, meteen gevolgd door het absoluut zalige freaky Theme From Turnpike, waardoor ik eindelijk de voeten vanonder mijn lijf kon dansen. Absolute hoogtepunten van de avond!
    Het volgende nummer Is a Robot kon me niet echt bekoren, en ook het anders hemelse Nothing Really Ends kwam er maar slapjes uit. Maar met Bad Timing zat de sfeer er weer helemaal in. Waarna de groep in de coulissen verdween.

    Lang moesten we echter niet wachten op een reeks bisnummers en nieuwe hoogtepunten. Zo kwam Lies Lorquet (van Mintkov) meedoen op Eternal Woman; schitterende stem, maar niet echt veel podiumpresence vrees ik. Lies stond wat te draaien op het podium alsof ze eigenlijk ergens heel anders wilde zijn. Maar het is haar vergeven. Roses was puur genieten, gevolgd door Oh your god en dan het compleet geflipte Suds & Soda waarbij de eerste rijen (ondergetekende inclusief) rondspringen al waren we nog steeds de tieners die we waren toen het nummer pas uitkwam.
    En net toen we dachten dat het écht gedaan was, kregen we nog een laatste bisnummer in de tweede ronde. Niet enkel de groep kwam terug op het podium, er verscheen ook een heel kinderkoor en er werd afgesloten met het mooie Popular Culture.

    Mijn conclusies? Het was een schitterend optreden. De sfeer zat goed, al mis ik wel de pure madness van de beginjaren, zowel op het podium als in het publiek. De groep had er zin, al was Barman weinig van zeggen. Helemaal stil was echter Mauro. Ooit een compleet geflipte maar charismatische halfgod op het podium vol chaos en waanzin, stond hij nu met uitgestreken gezicht bijzonder cool te zijn op de achtergrond. Ik ben er nog niet uit of dit nu gewoon de rol is die Mauro zichzelf toedicht binnen dEUS, en of hij dit heel lang kan volhouden gezien zijn karakter, of hij echt een slechte dag had.

    Zoals ik al zei genoot ikzelf vooral van de oudere nummers, die toch wel een heel andere feel hebben dan het recente werk, wat ook niet moeilijk is als je ziet dat er ondertussen slechts twee van de originele leden overblijven. Toch klinkt de groep in zijn huidige bezetting bijzonder krachtig, zij het misschien meer rechtoe-rechtaan-rock; de weerhaakjes en geflipte escapades zijn volledig weggevijld en enkel Barmans hang naar de perfecte melodie blijft over, gespijsd met een stevige dosis testosteron.

    Met dank aan de Pocket Revolution Blog voor de setlist.

  • Vanavond naar dEUS

    De oplettende bezoeker heeft het misschien gemerkt, mijn NYC reisverslag is nog niet af. Nog drie dagen moeten beschreven en verteld... Helaas zorgen een enorme drukte en stress op het werk ervoor dat ik er in de week niet toe kom, en was het afgelopen lange weekend ook van voor tot achter volgepland met grote kuis, housewarming, theater (De Roovers, lees de bespreking op gentblogt) en bbq dat het er ook niet meer van gekomen is. Maar het komt dus nog wel...

    Ik lees in een reactie trouwens dat mensen zeggen dat de VS eigenlijk niks voor hen is, maar dat New York wel aanspreekt. Dat was/is exact mijn idee. Ik heb altijd gezegd niet naar de VS te willen, wegens een enorme hekel aan de Amerikaanse massaconsumptie cultuur, maar plots was er dit idee van New York te doen en eens geopperd in een gekke bui wou mijn wederhelft van niets anders meer horen...
    Ik heb er in elk geval geen spijt van gekregen; mijn haat voor alles Amerikaans heb ik wat moeten bijstellen, en het is een Groot Avontuur geworden, een hele belevenis met alles erop en eraan waar ik enorm van genoten heb. Er is immens veel te beleven in NY, voor ieder wat wils, en het feit dat je de taal spreekt, neemt een enorme barrière weg. Zo wil ik al mijn ganse leven eens naar Rusland, maar dat is veel minder evident door de taal...

    Maar vanavond gaan we dus naar dEUS; de concerten die op 22 minuten tijd waren uitverkocht en waarvoor mijn wederhelft kaartjes in de wacht heeft gesleept terwijl ik thuis ziek lag te zijn...

    Ooit was er een tijd dat dEUS écht gelijkstond aan god voor mij. Ik volgde alles wat de groep deed en elk artikel in de krant, Knack of Humo werd zorgvuldig bewaard in een knipselmap. Mijn jonge-meisjes-idolatrie kende geen grenzen. Zo was ik grenzeloos jaloers toen Barman en Pawlowski ooit tongdraaiend in de Humo stonden. Op wie van beiden in het meest jaloers was, dát was lastiger uit te maken...
    Ondertussen zijn zowel Barman als ikzelf bijna vijftien jaar ouder geworden, en sexy vind ik hem alvast niet meer. En de knipselmap, god weet waar die ligt... Maar dEUS is nog steeds een van mijn favoriete groepen allertijden, en ik kijk dan ook ENORM uit naar vanavond. Het is ook lang geleden dat ik ze nog eens live gezien heb. Nu maar hopen dat zulke hooggespannen verwachtingen niet op een teleurstelling uitdraaien...

  • Meimaand drukke maand

    Even een tussendoortje van het grote reisverslag... Mei is vandaag begonnen, en mei belooft alvast een van de drukste maanden van 2008 te worden. Zo goed als alles wat we de komende maanden nog gepland hadden, blijkt bij nader inzicht in mei te vallen!

    Zoals:

    - 1 housewarming vanavond
    - 2 concerten, zijnde het langverwachte concert van dEUS in de AB (hun laatste worp Vantage Point is sinds maandag in mijn bezit) en Arsenal, altijd goed voor een feestje.
    1 keer comedy; zijnde Loebas van Henk Rijckaert.
    - 2 keer toneel, Le Dindon van de Roovers van't weekend en Altijd Prijs van Cie Cecilia later op de maand.
    - 1 trouwfeest van een nicht van mijn wederhelft.
    - en tot de voorlaatste maand van mijn projecten, die deze week al vol paniek en stressaanvallen is begonnen met een dringende aanvraag voor nieuwe projecten die op onze kop komt vallen out of the blue en voor 12/05 binnen moet zijn, de volledige uitvoering van een van mijn twee projecten die maar blijft wringen en voor problemen zorgt (deadline eind juni) én de volledige rapportering van beide projecten. Het worden helse weken op dat gebied.

    Ik zal dus maar eens diep ademhalen eer ik me volop in deze maand plons zeker...?

  • Rockchick

    Sinds Qotsa zondag ben ik helemaal in the mood moet ik zeggen. Zit nog meer dan anders al het geval is de hele tijd met muziek in mijn hoofd en heb enorm veel zin om weg te gaan, concerten te doen,...

    En er zijn ook véél leuke vooruitzichten op dat gebied. Terwijl de tickets voor dEUS gisteren in de brievenbus vielen, zijn de volgende tickets al besteld. En niet van de minste; The Gutter Twins in de AB. Oftewel de combinatie van Greg Dulli en Mark Lanegan, twee vrij goddelijke heerschappen.
    Ik ben al meer dan tien jaar absoluut verslaafd aan Dulli's muziek, heb alles van The Afghan Whigs in huis en van opvolger The Twilight Singers. Ik probeer ook elke keer te gaan kijken wanneer de man in het land is; de AB, Pukkelpop,... En elke keer is het weer schitterend.
    En Lanegan is uiteraard ook geen onbekende. Denk maar aan de Screaming Trees, zijn solowerk of zijn gastoptredens bij alweer The Twilight Singers of Qotsa...

    En van't weekend staat er Daau op het programma, formerly know as Die Anarchistische Abendunterhaltung, die een soundtrack gaan spelen bij Our Daily Bread ...

  • NYC baby!

    Dat een mens met een keelonsteking drie dagen in ziekteverlof thuis zit en zich ellendig voelt, hoeft gelukkig niet te betekenen dat er geen zware knopen kunnen worden doorgehakt. Met de efficiëntie van Dr House doen wij dat tegenwoordig, ha!

    Onze twee vakanties voor deze zomer zijn geboekt!

    Eind april trekken wij een week naar New York. Na veel tijd op het net te hebben doorgebracht, veel mails gestuurd te hebben en vooral veel gewikt en gewogen is het dus beslist. We trekken een week naar The Big Apple en verblijven daar in een cosy kleine Bed and Breakfast, in een studio; eigen badkamer, kitchenette zodat we zelf voor ontbijt en lunch kunnen zorgen en dus kosten besparen en meer ruimte dan de gemiddelde hotelkamer biedt voor dat geld. Ik ben er serieus content mee. Nog zeven weken werken en het is al zo ver!

    Begin september gaan we dan met de schoonouders naar een huisje in Frankrijk. Een weekje relaxen en op ons gat zitten wordt dat.

    En dat is niet alles. Terwijl ik ziek lag te maffen en geheel en al van de wereld was, heeft mijn teerbeminde wederhelft eraan gedacht dat ik een enorme dEUS fan ben, en kaarten in de wacht gesleept voor hun optreden in de AB. Het was op een kwartier totaal uitverkocht, maar wij hebben kaarten. Ik ben een tevreden vrouw!