UA-104319606-1

daau

  • Daau presenteert Our daily bread

    Muzikanten die een nieuwe soundtrack bij een film componeren, het is een origineel idee, maar helemaal nieuw is het niet. Zo zag ik jaren terug op Pukkelpop bijvoorbeeld Zita Swoon de stomme film Sunrise begeleiden. Ik vond de combinatie rustig naar beelden kijken met live muziek van een steengoede groep toen enorm leuk, dus toen ik hoorde dat Daau iets soortgelijks van plan was, kreeg ik meteen zin om te gaan kijken.

    De theaterzaal was maar voor de helft gevuld toen de groep eraan begon. Met dit project wil Daau onderzoeken wat de invloed is van geluid op beeld. Dat die invloed er is, weten we allemaal. Denk maar aan een horrorfilm waarin geluid de beelden nog duizend keer angstaanjagender maakt, of hoe het geluid bij een thriller soms de voorbode kan zijn van onheilspellende gebeurtenissen en je in een bepaalde stemming brengt.
    De groep benadrukte dat het hen enkel hierom te doen was, en dat ze geen moreel oordeel wilden vellen. In een interview in Humo las ik zelfs dat de beelden van Our daily bread hen totaal niet raakten, en dat ze zelfs zin kregen in een bloederige steak tijdens het bekijken van de film…

    Ik vraag me af of ze niet beter een andere film hadden gekozen om muzikaal te begeleiden. Wie Our daily bread gezien heeft, weet dat de film je aandacht niet alleen volledig opeist, maar ook zwaar op je gemoed, en bij de weekhartigen onder ons – waar ik mezelf absoluut toe reken - ook op de maag werkt. In die zin dat de beelden in dit geval de muziek zwaar overstemmen.

    In het begin valt het wel mee, je laat je meevoeren op de tonen van de muziek, kijkt naar de beelden, verbaast je erover hoe de mannen van Daau met hun instrumenten soms het opgewonden kakelen van kippen of het lome geloei van koeien kunnen evoceren. Hoe ze zowel leuke melodieën als bizarre soundscapes toveren. Hoe het geluid de beelden inderdaad bijkleurt.

    Maar dan worden de beelden heftig. Wanneer halve bloedende varkenskarkassen door het beeld schuiven en je een arbeider poten ziet afknippen, al zat hij loof van wortels te snijden, als de darmen op de grond plonzen en varkens het uitschreeuwen wanneer ze zonder verdoving gecastreerd worden, dan is het voor mij vrij onmogelijk om zonder enig moreel oordeel naar deze film te kijken. Dan draait mijn maag zich om, dan komt mijn geest in opstand en bloedt mijn hart. Wanneer Daau dan om god weet wat voor reden hier een lichtvoetig muziekje onder breit, dan wordt ik daar bepaald niet vrolijk van. Op zo’n momenten ervaarde ik de muziek vooral als storend. De beelden op zich zijn gewoon te veel, te overweldigend, en een snerpende viool doet daar op dat moment geen deugd aan. Ik beweer niet dat het geen goede muzikanten zijn, want ik ben absoluut een fan van Daau, ik vraag me alleen af of ze niet beter, zoals Zita Swoon, een stomme film vanonder het stof hadden gehaald die je iets minder hard bij de keel grijpt, zodat er plaats was voor muziek naast de beelden.

    Na zo’n film gaat de discussie ook automatisch over de beelden, veel meer dan over de muziek. Ik voel dus vooral de neiging te schrijven hoe erg het is dat de mens alle natuurlijke processen en cycli gewoon doorbreekt en vervangt door time is money, efficiëntie en automatisering. Hoe de mens zelf maar een klein radertje is verworden in die door kunstlicht en machines geregeerde wereld. Hoe de arbeiders er afgestompter uitzien dan de koeien wanneer ze voor zich uit starend hun boterhammen opeten, ondertussen de klok in de gaten houdend zodat ze zeker op tijd weer in de fabriek staan. Hoe er geen verschil is tussen het transport van varkentjes naar het slachthuis en het transport van arbeiders naar het veld; beide groepen gedragen zich gelijk. Hoe we onszelf aan het vergiftigen zijn. Maar ik vermoed dat zo’n discussie minder de bedoeling was van de mannen van Daau…

    Normaal zouden we na Daau nog wat in de Vooruit blijven; Reverend Billy gaf er een preek tegen het consumeren in het kader van The Game Is Up, en dat leek ons superleuk, maar mijn wederhelft was helemaal misselijk en mottig geworden van de film; ik denk dat de worstjes die hij bij hetavondeten enkele uren eerder had gegeten, zich niet zo gelukkig voelden... En zelf was ik ook maar in een trieste bui, dus hebben we thuis nog naar een aflevering van Lost gekeken in de plaats... Dus als er iemand de predikant wel heeft gezien, hoe was het???

    Review eerder ook verschenen op Gentblogt.

  • Rockchick

    Sinds Qotsa zondag ben ik helemaal in the mood moet ik zeggen. Zit nog meer dan anders al het geval is de hele tijd met muziek in mijn hoofd en heb enorm veel zin om weg te gaan, concerten te doen,...

    En er zijn ook véél leuke vooruitzichten op dat gebied. Terwijl de tickets voor dEUS gisteren in de brievenbus vielen, zijn de volgende tickets al besteld. En niet van de minste; The Gutter Twins in de AB. Oftewel de combinatie van Greg Dulli en Mark Lanegan, twee vrij goddelijke heerschappen.
    Ik ben al meer dan tien jaar absoluut verslaafd aan Dulli's muziek, heb alles van The Afghan Whigs in huis en van opvolger The Twilight Singers. Ik probeer ook elke keer te gaan kijken wanneer de man in het land is; de AB, Pukkelpop,... En elke keer is het weer schitterend.
    En Lanegan is uiteraard ook geen onbekende. Denk maar aan de Screaming Trees, zijn solowerk of zijn gastoptredens bij alweer The Twilight Singers of Qotsa...

    En van't weekend staat er Daau op het programma, formerly know as Die Anarchistische Abendunterhaltung, die een soundtrack gaan spelen bij Our Daily Bread ...