daan

  • Verslag StuBru.Uit

    Stu.bru.uit in de Vooruit was dit jaar Stubru.uitverkocht. De kaartenverkoop was nog maar even gestart en op de radio werd al gezegd dat het uitverkocht zou zijn. Op het moment dat ze dat omriepen, stond ik ongeveer aan het bespreekbureau, en ik was dus zeer in mijn nopjes mijn twee kaarten. Toen de line-up bekend werd gemaakt, bleek mijn eerst gedachte programma helaas praktisch onmogelijk. Veel van de groepen die ik absoluut wou zien, speelden op hetzelfde moment. Het beloofde dus een nacht van zware keuzes te worden…

    Tegen 20u30 kwamen we toe aan een al redelijk drukke Vooruit. Het was overal aanschuiven; om drankbonnetjes te kopen, om je jas weg te hangen, om de theaterzaal binnen te mogen. Maar ondanks de drukte werd er zo goed als niet geduwd of getrokken. Ook toen alle lichten even uitvielen bleef iedereen merkwaardig rustig en goed gezind. Een uiterst relaxed feestje dus.

    We besloten Gabriel Rios te laten voor wat hij is en zochten een plaatsje in de theaterzaal voor Admiral Freebee. Freebee zette er meteen stevig de beuk in. Het was een beetje een vreemde ervaring om deze rocker in een theaterzaal aan het werk te zien. Iedereen zat een beetje te schuifelen op zijn stoel, eigenlijk is rock geen muziek waarop je wil blijven zitten…

    Freebee, voorzien van een buitenmaatse koptelefoon, putte vooral uit zijn meest recente plaat. Uit de eerste twee platen herkende ik enkel Oh Darness (het bisnummer waarbij toch enkele mensen uit hun stoeltjes oprezen), Rebound Love en Ever Present. Zijn groep was uitgebreid met Bjorn Erickson (ex Zita Swoon, Maxon Blewitt), een gitaarwonder wiens gitaarwerk een beetje verloren ging in Freebee’s rechtoe-rechtaan rock. Het was grappig om deze twee, zowel in uiterlijk als in stijl verschillende muzikanten, te zien samenspelen. Freebee voorzag de theaterzaal van een stomende set en de 50 minuten die hij had gekregen waren echt veel te kort.

    Nu was het kiezen tussen Sioen en Ozark Henry. Het was al het langst geleden dat ik de Kortrijkse wonderboy had gezien, en dus werd het Ozark, alhoewel ik Sioen graag zijn nieuwe plaat had zien voorstellen. Toen we in de concertzaal aankwamen, was Gabriel Rios nog bezig. De mensen konden zijn muziek blijkbaar appreciëren, want het was al behoorlijk drummen om nog maar aan een drankje te raken. Toen hij even later toch afsloot, liep de zaal leeg en raakten we vrij makkelijk tot bijna aan het podium.

    Ook Piet Goddaer, voor de gelegenheid in een gewone jeans in plaats van zijn gewoonlijke wijde broek en op blote voeten, begon met een hele rist nummers uit zijn nieuwe plaat. Hij opende met een instrumentaal nummer (Echo as metaphor), gevolgd door een van de singles (Weekenders als ik me niet vergis). Daarnaast kwam enkel de vorige plaat The sailor not the sea aan bod, met onderandere het prachtige Indian Summer en At Sea. De vroegere pareltjes liet hij deze avond dus spijtig genoeg liggen.

    Nu Piet Goddaer Vorst Nationaal heeft uitverkocht en de meest gedownloade artiest van 2006 is, lijkt hij iets zelfzekerder op het podium. Zijn enige woorden op het podium zijn nog steeds een kort maar krachtig ‘merci’, some things will never change, maar hij stónd er meer dan vroeger, eigenzinnige danspasjes makend en gewoon genietend van het optreden.

    Als afsluiter werd een een vette beat ingezet die zo stevig was dat ik me afvraag of Frederik Sioen, als die een verdieping hoger nog bezig was, niet van zijn pianokruk gevallen is. Het bleek een op serieuze beat gezette versie van het doorgaans oorstrelende La donna è mobile. Alhoewel het publiek talrijk was en vrij enthousiast, zij het meer ingehouden dan bij de latijnse klanken van Gabriel Rios, waren er helaas geen bisnummers.

    Ook nu weer drong zich een keuze op. Weer gaan zitten in de theaterzaal voor de mooie liedjes van An Pierlé en haar White Velvet, of op onze uitstekende plaatsen blijven staan en de king of kitch trotseren… We kozen voor het laatste.

    Daan heeft zijn wit kostuum verruild voor een donkere versie, maar zijn allures heeft hij duidelijk niet achtergelaten. Waar iedereen dacht dat hij ten tijde van Victory de grens had bereikt van hoe kitcherig en over the top een serieus muzikant kan gaan, trekt hij op zijn jongste plaat The Player niet een schuif extra open, maar een volledige ladenkast. Naar mijn mening heeft hij nu écht de laatste grens overschreden en was zijn vorige plaat gewoon beter. Toch was ik benieuwd om de man, een genre en een evenement op zich, nog eens live aan het werk te zien.

    Het publiek lustte er in elk geval pap van. De zaal stond algauw propvol en niemand kon echt blijven stilstaan. Daan bespeelt het publiek als een echte ouderwetse vedette en had het in zijn gegromde bindteksten over ex-en, jonge vaders en meer van dat moois. Op een bepaald nummer verdween hij zelfs om even later te verschijnen op het balkon. Alhoewel de nieuwe nummers er bij het publiek blijkbaar gretig ingingen, vond ik enkel het titelnummer The Player echt helemaal overtuigen. Maar gelukkig kwamen ook oudere nummers aan bod. Bij Swedish Designer Drugs, Victory en Housewife daverde de statige Vooruit op zijn grondvesten. Ik vraag me af of An Pierle van haar zitbal gestuikt is…

    Op een bepaald moment ruile publiekslieveling Isolde Lasoen haar drumstel voor een trompet, en dat ging haar behoorlijk goed af. Daan is een entertainer pur sang en hij weet maar al te goed hoe hij een zaal op stelten kan zetten. Uiteraard mocht hij wel terugkomen voor een bisnummer, en kondigde aan dat hij een nummer zou spelen van zijn favoriete Belgische groep. Egotripper als hij is, bleek dat een nummer van Dead Man Ray te zijn, Daans eigen groep uit de tijd dat hij nog muziek maakte waar niemand van gehoord had maar die wel beregoed was. Het werd een weirde versie van het toen al weirde nummer Woods. Het deed me heimwee krijgen en hopen op een nieuwe Dead Man Ray plaat…

    Nog wat bekomen met op de achtergrond Dicobar Galaxie, waarvan ik de hype absoluut niet snap; veel geëmmer en slechte muziek, en toen ook mijn rug en voeten nog eens te luid begonnen te klagen, zochten we ons bed op, met een uiterst voldaan gevoel. StuBru.uit was uitermate geslaagd. Hopelijk volgend jaar weer?

  • Propvolle vrijdag

    9u wekker.
    9u45: huisarts: griepvaccin (ben daar zelf geen voorstander van, maar omdat mijn mama chemo krijgt was het nu verplichte kost).
    10u: honden uitlaten.
    10u30: afspraak bij de bank (koffietje gekregen ter plekke, er zijn ook voordelen aan banken, zij het weinig).
    middag: artikeltje schrijven voor Gentblogt en eten.
    namiddag: shoppen: dringend fleecedenkentjes nodig: Luca slaapt onder een deken omdat ze het anders 's nachts véél te koud heeft, en dus hadden we er ook een nodig voor Figo, en nog een nieuwe voor onszelf. Onderweg ook 3 kalenders van de Greyhounds In Nood meegepikt, als kerstcadeautjes, en het is nog voor het goeie doel ook...
    15u: koffietje + cake.
    16u: voor het eerst in 1 (2?) jaar tijd nog eens naar de kapper! Bleek een geheel nieuwe ervaring... Heb een ongelofelijke hekel aan kappers omdat er sinds mijn kindertijd geen enkele in geslaagd is mijn haar te knippen zonder een martelbeurt van te maken. Ik heb lang haar, zeg maar héél lang haar, en dan nog dik haar, en ik ben er absoluut allergisch aan dat aan mijn haar getrokken en gesleurd wordt. En voorwaar, gisteren geschiede eindelijk een langverwacht mirakel, een kappers die ten eerste aandacht heeft voor de gezondheid van mijn haar in plaats voor dwaze coupes en haarlak en die geen enkele keer aan mijn haar heeft getrokken. Mijn haar is droog geknipt, het is bestudeerd, en heeft een verzorgende behandeling gekregen, wat wel nodig was na het twee jaar ofzo verwaarloosd te hebben... Het heeft me wel een klein fortuin gekost, die 45' in de kapperstoel, maar kom, het was het wel waard. De kappers was bovendien by far de meest sexy verschijning in de buurt. Ook niet onaangenaam dus. Alleen zou het kapperscliché wel eens waarheid kunnen zijn... Dat heb je dan he!
    18u: avondeten.
    20u30: naar de manège.
    21u30-22u30: paardrijden: eindelijk mijn favoriet paard nog eens gekregen, het voelde helemaal als thuiskomen, zalig... Heb er wel behoorlijk spierpijn van vandaag...
    23u30: normaal stond er nog een leuk feestje op het programma, maar omdat ik de nacht van donderdag op vrijdag geen oog had dichtgedaan wegens een kotfeest bij de buren (leuk...) en ook nog eens zo'n drukke dag achter de kiezen had, ben ik doodop in bed gekropen in plaats van te gaan feesten. Zwak, I know... Maar de roep van mijn bed was echt net dat tikje sterker dan de roep van het café...

    Ohja, ook nog in het hoofdstuk shoppen: Fnac! Heb de nieuwe van Daan gekocht, ook al vond ik hem bij beluistering aan zo'n zuil in de winkel archislecht en kitcherig. Daan moet altijd wat groeien bij mij... En eindelijk ook Foprtification gekocht van Dj4T4, gekeurd en goed bevonden. Met vocals van niet alleen Tom Derie (Mmm, need I say more) en Tania Saw (beiden ook bij Ultrasonic7 gezeten, zowat de voorganger van deze cd) maar ook Gabriel Rios en Arno...

    En nu, nu moet ik dringend weg. Het toneel roept! En morgen komt er bezoek, en gaan we naar de Kubrick tentoonstelling en lekker eten. Het weekend valt wel mee vind ik...

  • Opwarmer voor de Feesten: Rock 'n Troll

    Zaterdag een memorabel moment: binnenkort veranderen mijn werkdagen - en uren, en concreet betekende dat zaterdag de allerlaatste keer werken-op-zaterdag. Ik hoef er niet bij te vertellen dat ik het niet zal missen zeker, het gaan werken als iedereen thuis is, het moeten missen van feestjes en evenementen, het eeuwige switchen met collega's om toch nog ergens naartoe te kunnen gaan,...

    Gevierd heb ik het met een optreden van Daan. Die trad aan op het Rock 'n Troll festival bij St Jacobs om middernacht. Die avond was onderandere ook Monza de revue gepasseerd, maar toen was ik helaas nog niet thuis van het werk. We zouden van deze editie dus enkel Daan zien...

    Daan, I must admit, ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik ben een onvoorwaardelijke fan van zijn stem, en van zijn werk uit de Dead Man Ray periode. Zijn laatste platen echter... Bepaalde nummertjes vond ik wel leuk (het onweerstaanbare Swedish Designer Drugs bijvoorbeeld), maar toen ik hem op de Feesten van vorig jaar live zag, wou ik eigenlijk gaan lopen. Helaas stond de Beestenmarkt toen zo vol dat dit simpelweg onmogelijk was. Heb het concert toen dus uitgezeten, maar heb me groengeelblauwgestippeld geërgerd aan de walgelijke pose van het heerschap Daan, om over te platte kitschmuziekjes maar te zwijgen. TOCH vind ik zijn muziek tegelijkertijd toch ergens wel leuk, en ga ik ook altijd kijken als hij ergens speelt. Ik vind het steeds oerslecht, en toch moet ik gaan kijken. Weird...
    Een paar weken geleden heb ik dan zijn twee laatste cd's gekocht, en die bevielen me plots wel. Heb ze ondertussen al grijsgedraaid. En ook het concert beviel deze keer.

    Nog steeds moest ik soms de slappe lacht onderdrukken bij zoveel pose, maar omdat ik mezelf bleef voorhouden dat het ook enkel dat is (pose), was het beter verteerbaar. Posierlijk, maar ergens best wel leuk. En de muziek maakt véél goed. Naar goed gewoonte werd geopend met Housewife, en dat werd door het publiek absoluut gesmaakt...
    Helaas stond er vlak naast ons een zat gastje de hele tijd om Eddie Wally te roepen, tot grote ergernis van de omstaanders, die zijn Eddie Wally postertje met veel plezier wilden stoppen where the sun never shines... Het werd echter erger. Midden het optreden werd er plots gevochten. Het begon met gewoon zatte/gedrogeerde gastjes die stonden te springen/duwen/gewoon erg wild dansen. De massa ging opzij, en zo stonden we plots 5 meter verder van het podium. Soit, tot daar. Dan ging het echter mis, en begon er enkelen wat tegen elkaar te duwen en te trekken. Door hun vergevorderde staat van van-de-wereld-zijn ging het er allemaal nogal ruw aantoe, de ene na de andere ging al eens tegen de grond, er werd druk gedicussieerd, en hoewel het op zich allemaal niet erg was, was het vooral de grimmige sfeer die tegenstak. Het groepje amokmakers viel ook te vaak tegen omstaanders, dus je moest behoorlijk uitkijken om zelf geen verdwaalde mep te krijgen. En als je zo moet uitkijken, kan je moeilijk nog van het optreden genieten.
    De security kwam pas na dik 10 minuten erbij, toen het 'ergste' al voorbij was. De stoerste mannen vluchten weg in het publiek, enkel een paar zatte lolbroeken bleven staan, en daarvan werd er eentje met geweld afgevoerd. Heel gezellig allemaal...

    Enfin, gelukkig was het daarna allemaal over en kon een mens weer naar Daan kijken. Die presteerde meer dan behoorlijk, en zorgde ervoor dat de mensen nog flink uit de bol gingen. Plots stond hij middenin het publiek, gewoon 1 meter naast ons. Leuk!