UA-104319606-1

concert

  • The Killers here I come

    Het heeft me verdorie behoorlijk wat negalbijten gekost, maar ik heb tickets voor een van mijn all time favourites, The Killers. In maart pas en in het *** Sportpaleis, maar dat kan de pret niet vergallen.

    Nagelbijten dus. Ik had mooi op voorhand de link klaargezet en ingelogd, maar dan linkte de site door naar een andere site waarvan ik mijn paswoord niet meer wist. Aaaargh. Nieuw paswoord aangevraagd en geklikt. Wachten. Betalen. Niet te vroeg victorie kraaien want het kan nog altijd fout lopen. Wat het dan ook deed, timeout naar die betaalpagina en hop, we moesten van voor af aan beginnen en weer een ticket proberen klikken. Opnieuw gelukt na enkele minuten. Betaalpagina laadde deze keer. Ik gaf mijn code in. Baf, foutmelding. Er stond 'gebruik de back knop en geef je code weer in' dus dat deed ik. Betaald. Bevestiging.

    Maar geen bevestigingsmail en als ik op de site ging kijken stond er bij mijn tickets eerst heel lang 'betaling vereist' en dan 'er is iets mis gelopen met je betaling, we sturen je straks een link om opnieuw te betalen'. En intussen waren al de goede tickets natuurlijk al lang uitverkocht. Maar mijn reservatie bleef wel 6 uur gelden dus nu was het wachten op de mail die maar niet kwam en af en toe eens proberen betalen en dat ging ook nooit.

    En dan een uurtje later kwam er ineens een mail dat de betaling toch ok was en de tickets dus normaal gezien ook.

    Oef!


  • Afghan Whigs @ Trix

    Het voorprogramma hebben we geskipt, rustig gaan eten op een terrasje in Zurenborg en dan nog wat parkeerproblemen en drukte dankzij de Sinksefoor. Maar er was gelukkig nog plek zat in de grote concertzaal van Trix toen we er tegen 20u30 toestuikten. Ik kreeg de wederhelft niet mee naar de derde rij (grrrrr, mannen en te warm hebben) maar ons plekje op de ongeveer achtste rij bood ook wel een uitstekend zicht op het podium.

    Ik heb het hier waarschijnlijk al verschillende keren verteld, maar ik ben al zot van de Whigs sinds mijn vijftiende en ik probeer altijd te gaan kijken als Greg Dulli in een van zijn vele incarnaties of solo in het land is. Intussen vast al een keer of 10. Ik raak het duidelijk niet beu.

    Ook geen enkele reden om het beu te worden aangezien de Whigs de mensheid de laatste tijd verblijd hebben met twee nieuwe platen, waarvan de meest recente pas vorige maand uitkwam. En het zijn platen die er staan, die nog relevant zijn anno 2017. Natuurlijk blijven het The Afghan Whigs, ze gaan geen Daft Punk remix doen en werken niet met Pharrell of whatever. Maar het is nu ook niet zo dat je enkel nog een best off moet verwachten omdat er voor de rest weinig te melden valt. Integendeel, de set bestond voor een groot stuk uit het nieuwere werk en alhoewel er bij een Whigs optreden altijd nummers zijn die je mist, puur omdat ze intussen zoveel klassiekers hebben gemaakt, stond de set als een huis. Ook de zaal reageerde even enthousiast op nieuw als op oud werk. The Afghan Whigs zijn een beetje een religie en we blijven trouw aan opperpriester Dulli.

    Het enige minpuntje voor mij was het geluid. Geen idee of het lag aan de infrastructuur (dan is me dat toch nooit eerder opgevallen in Trix) of aan de mix die avond, maar als de groep luid ging, wat ze vrij veel doen, kreeg je een beetje een doofmakende betonnen geluidsbrij over je heen. Dat maakte de rustpunten met Dulli aan de piano extra mooi, dat wel, maar het blijft spijtig.

    We kregen een amaibele en gedreven Dulli te zien gisterenavond. De set zal strak in elkaar waarbij er vaak bijna naadloos van het ene in het andere nummer werd overgegaan maar af en toe wel een momentje waarin Dulli even met het publiek dolde of sprak. Heel emotioneel bv was het moment waarop hij een nummer opdroeg aan de voor zijn leven vechtende Dave Rosser.

    Foto hieronder is van de setlist in Duitsland eerder deze week, maar naar mijn gevoel stemt die zo goed als helemaal overeen met die van Trix gisteren. Mijn hoogtepunten: Birdland, Debonair, Algiers, zoete versie van Going To Town, het broeierige Somethin Hot en het bloedschone Faded.

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

  • An evening with Greg Dulli @Vooruit Gent

    Valentijnsavond vieren in het gezelschap van Greg Dulli, ik vond het een strak plan. Ik heb meer dan een kleine boon voor de man, ondanks het feit zelfs dat hij de 50 vorig jaar gepasseerd is. An Evening with Greg Dulli in Vooruit verkocht vlot uit, maar ik wist met gemak nog kaartjes te bemachtigen voor de derde rij. Helaas was het dus een zittend concert in de mooie theaterzaal van Vooruit. Ik hou niet zo erg van zittende rockconcerten. Mijn aandacht glijdt makkelijk weg, als ik niet kan bewegen zit ik zo niet 'in' het optreden, als je begrijpt wat ik bedoel. Toch had het ergens ook wel iets, om Dulli eens bezig te zien in het statige kader van een theaterzaal. Bovendien zijn zowel ik als de wederhelft al anderhalve week snipverkouden en had vooral hij een staand optreden maar half overleefd...

    Gezien ons laag energiepeil besloten we het voorprogramma over te slaan en gewoon rustig iets te gaan drinken in het café. Goeie keuze volgens mijn collega die het voorprogramma (het Italiaanse Afterhours) wel had gezien. Bovendien bleken de violist en frontman van Afterhours te fungeren als muzikanten bij Dulli's optreden vanavond, dus we kregen ze toch nog te zien. De violist was nog ok, maar ik was zeer weinig onder de indruk van Afterhours Manuel Agnelli en de Spaanse bassist die een vrij ongeïnspireerde en ook wel gewoon weirde indruk maakten op het podium.

    Wel helemaal in topvorm waren Greg Dulli en Dave Rosser. Ik heb Dulli al veel live gezien, ik schat 8 à 10 keer ondertussen; ik ga gewoon elke keer kijken als hij komt spelen. Meermaals werd het een teleurstelling, omdat de man doodziek was, omdat het geluid een ramp was, omdat hij zich weer eens slecht voelde. Maar vaker was het absoluut top en waren het kippenveloptredens.

    We kregen een mix uit het ruime repertoire met stukken Afghan Whigs, Twilight Singers, Gutter Twins, nooit eerder gespeeld werk en nieuw werk. Zoals Dulli's gewoonte is, smokkelde hij er stukjes muziek van andere artiesten tussen en deed er zijn ding mee. De man had er zin in. Ik heb hem al spraakzamer geweten, maar hij leek alleszins van het optreden te genieten. Al denk ik dat hij zich net als zijn publiek meer thuis voelt in een traditioneler rock-setting.

    De setting wisselde vaak, dan eens Dulli en Rosser alleen, dan enkel de bassist erbij, dan piano en viool. Ik vond het wat sneu dat Agnelli vaak de toetsen voor zijn rekening nam maar in de tweede helft van het optreden nam Dulli gelukkig ook al eens zelf plaats achter de toetsen en schoof zijn mooie akoestische gitaar door naar de Italiaan. Ik hou ervan als Dulli achter de piano zijn demonen bezweert.

    Hoogtepunten voor mij waren Martin Eden, Papillon, Teenage Wristband, Step into the light, een zalige versie van klassieker Gentlemen.

  • The Afghan Whigs @ Cirque Royal 07/02/2015

    Greg Dulli en ik, we go way back. Als ik het goed heb, ontdekte ik The Afghan Whigs ten tijde van What Jail is Like, 1994 is dat volgens Wikipedia. Ik zie mezelf nog zitten op mijn kamer, 15 of 16 jaar oud, toen al gehypnotiseerd door dat nummer. Later door de hele sound.

    Fast forward naar mijn studentenjaren en de Fucking Guitar fuiven van Radio Scorpio waar Debonair een ware klassieker was. En naar het optreden in AB in 1999, het eerste en ik vreesde ook het laatste want kort daarna gaf de groep er de brui aan. Hun broeierige 1965 de soundtrack van mijn studententijd in een piepklein kamertje op de tweede verdieping van een huis in Leuven.

    En weer enkele jaren later, een klein appartement in Gent waar mijn wederhelft woonde. Hij ontdekte voor mij The Twilight Singers, een project van Greg Dulli en gaf me Blackberry Belle cadeau. Ik pikte Dulli's spoor weer op en zag hem met The Twilight Singers en The Gutter Twins elke keer hij in België op een podium aantrad; verschillende keren Pukkelpop, Trix.

    En dan werd het 2012 en was de reünie van The Afghan Whigs het eerste concert dat ik zag sinds mijn Zoon enkele maanden daarvoor werd geboren. Weer een tekenend moment. En deze zomer op Cactus idem sinds de Dochter er is. En dan afgelopen zaterdag weer een date in de Cirque Royal.

    Om kwart voor negen verscheen een muzikant die vreemde klanken uit zijn elektrische viool tevoorschijn toverde, gevolgd door de rest van de groep en als laatste mr Dulli himself. Met een aaneengeschakeld Parked Outside, Matamoros en Fountain and Fairfax zette de groep er meteen zwaar de beuk in. Zwaar en retestrak. Mijn geluk kon niet op. 

    Gelukkig waren er gaandeweg wel af en toe adempauzes en sprak Dulli al eens het publiek toe. Hij en de rest van de mannen leken er echt zin in te hebben. Weer enkele kilo's zwaarder maar fit en bijzonder goed geluimd.

    Het Koninklijk Circus was uitverkocht en zat afgeladen vol dertigers en veertigers. Dat gaf een beetje een raar gevoel. De Whigs worden blijkbaar niet omarmd door al wat hip en trendy is. Of jong. Toch speelden ze hier een van de concerten van het jaar, toch voor mij. 

    Met het breekbare Step Into the Light kwam er een rustpunt maar meteen daarna werd ongenadig verdergegaan met Debonair, een oudje en Algiers, een nieuwtje. De laatste plaat kreeg royaal veel ruimte toebedeeld. Dat was ook niet erg, want dit werkstuk overleeft de vergelijking met de klassiekers uit de jaren '90. Toch is het altijd genieten wanneer Gentleman voorbij komt, of Faded, bijvoorbeeld, een waardige afsluiter van de avond.

    Het concert klokte af op een kleine twee uur puur en intens genot. Dulli mag dan al de 50 nabij zijn, hij klinkt nog steeds als de jonge hond van 20 jaar geleden. Minder getormenteerd, er is geen liter sterkedrank meer nodig en het kettingroken zit er ook niet meer in. De demonen worden niet meer elke avond live uitgedreven. Maar de drive is er wel nog. Dulli leek me uitstekend in zijn vel te zitten en maande een te wild rondspringende gast vooraan vriendelijk aan het wat rustiger te doen moest hij ooit aan een lief willen raken (ik schrijf het hier ietsje gecensureerd neer). Hij maakte een wandeling in het publiek tijdens Every little thing en zoals altijd werden de nummers doorspekt met stukjes van vanalles. Soms doet hij me aan een Amerikaanse dominee denken, als hij declamerende stukjes in een lang uitgesponnen versie van een nummer weeft. He's got soul. Zoals ik zei, we go way back.

  • The Killers @ Vorst Nationaal

    Ik heb The Killers ontdekt ten tijde van Sam’s Town. Toen ik die grijs had gedraaid was voorganger Hot Fuss hetzelfde lot beschoren. Na het tussendoortje Saw Dust volgde al gauw Day and Age, met als eerste kennismaker Human. Een echte stijlbreuk kan je het niet noemen, maar het was toch een kleine shock. Maar hun doortocht op Pukkelpop overtuigde me algauw dat er niet zoiets bestaat als teveel kitch en bombast bestaat als het over onze vrienden uit fabulous Las Vegas gaat. Wat verklaart waarom ik al eeuwen uitkeek naar dit uitgestelde optreden in Vorst Nationaal ondanks het feit dat er op de meest recente worp Battle Born wel een paar miskleumen staan. The Killers zijn live gewoon nog beter dan op plaat. En ze worden precies met de jaren nog straffer live.

    Maar laat ons beginnen bij het begin. Na een weinig ophefmakend voorprogramma (Most Thieves) was het omstreeks kwart na negen tijd voor het serieuze werk. Brandon Flowers en de zijnen begonnen op een voor mij perfecte manier aan de show; Flowers alleen achter de piano voor het wondermooie introotje Enterlude. “We hope you enjoy your stay. It's good to have you with us even if it's just for the day. We hope you enjoy your stay. Outside the sun is shining it seems like heaven ain't far away”. Profetische woorden voor het verloop van de rest van de avond. De toon was meteen gezet toen daarna bommetje When you were Young op een uitverkocht Vorst werd losgelaten, compleet met verschroeiend vuurwerk. Wauw. En met meteen daarop hun Spaceman te lanceren werd er tot op de tribunes hier en daar rechtgesprongen om te shaken.

    Daarna zakte mijn aandacht een heel klein beetje in. We werden nochtans verwend met The River is Wild, dat gold als goedmaker voor het verplaatste optreden en volgens Flower al lang niet meer live was gespeeld. Maar het was pas enkele nummers later, bij Joy Division cover Shadowplay dat ze mij weer helemaal meehadden. Ik besloot mijn klapstoeltje te laten voor wat het was en recht te staan en zo goed als iedereen rondom mij had zowat hetzelfde idee want de rest van het optreden stond het merendeel van onze tribune recht, wat genoeg zegt.

    Miss Atomic Bomb, Human, Somebody Told me, de hits werden aan elkaar geregen. Dan het plakkerige Here with me, opnieuw aan de piano, gelukkig gevolgd door weer wat sterkere nummers zoals For Reasons Unknown, helemaal in rockversie met Flowers ook eens zelf op gitaar, of A Dustland Fairytale en Read My Mind. Of het singletje Runaways, zoals nog een aantal nummers begeleid door behoorlijk straffe visuals. Die echter nergens overheersten of de aandacht wegleidden van de muziek. Bij Miss Atomic Bomb kregen we uiteraard nog een paar ontploffingen die de aanzienlijke temperatuur in de zaal helemaal tot het kookpunt bracht, maar niemand die dit aan zijn hart liet komen.

    Afgesloten werd met meebruller All these things that I’ve done. I’ve got soul but…

    We moesten echter niet erg lang wachten op nog een hele rist bisnummers. Nog eens meebrullen op Flesh and Bone. Flowers is nog steeds een uitstekende volksmenner trouwens. Hij sprak veel tegen het publiek, lokte continu handengezwaai en meebrullen uit, liet alle bandleden uitgebreid aan bod komen, kortom een perfecte gastheer op een perfect concert. Zonder dat het naar mijn gevoel over the top of gemaakt was. Naast de vier vaste leden waren er ook twee aanvullende muzikanten mee op backing vocals en wat extra gitaren en keyboards.

     

    We kregen nog Jenny was a friend of mine, toch ook altijd een leuk oudje, Battle Born en dan iets waar ik al die tijd toch zat op de wachten en wat Vorst een laatste keer deed ontploffen, Mr Brightside. Alhoewel, ontploffen, om eerlijk te zijn was het gewoon één lang uitgelaten feest waarbij van de eerste rijen tot helemaal in de nok werd meegezongen en gedanst alsof hun leven ervan afhing. Flowers en de zijnen stonden dan ook regelmatig met een vette grijns op hun gezicht te spelen. Geen wonder dat ze zonder moeite twee uur vol maakten.

  • Kings Of Leon @ L'Olympia - Paris

    Een weekendje Parijs, een onvergetelijk concert in een legendarische concertzaal, laten we eerlijk zijn, zo’n fantastisch cadeau had ik nog nooit gekregen. Ondertussen zit het weekend erop en loop ik nog steeds op wolkjes…

    Ons hotel lag om de hoek van L’Olympia, handiger kan bijna niet. Toen we om 16u30 naar ons hotel wandelden stond er tot mijn grote verbazing al een lange rij aan de concertzaal, en dat twee uur voor de deuren opengingen. Licht gealarmeerd beperkten we ons tot een snelle hap en liepen omstreeks 19u (enorm vroeg dus voor ons doen) al L’Olympia binnen.
    De zaal, met de neonletters boven de ingang, maakte alle hooggespannen verwachtingen waar. Binnenin hangt de gezellige sfeer van de AB, maar doordat er zowel een zit- als een staangedeelte is, kan er een pak meer volk in. De zitplaatsen komen echter bijna volledig boven de staanplaatsen, waardoor je niet het bunkergevoel krijgt zoals in pakweg Vorst of de Lotto Arena, maar de zaal gezellig en goed van geluid blijft terwijl iedereen een uitstekend zicht heeft, aangezien zelfs het staan-gedeelte licht naar boven helt.
    Mijn angst om geen goed plekje meer te hebben bleek gelukkig onterecht, een uur voor het voorprogramma zou beginnen konden we nog makkelijk tussen de zittende menigte door naar de vijfde rij wandelen. Dan was het nog een uurtje wachten geblazen op The Ettes, een eenvoudig rockgroepje bestaande uit een bassist, een drumster en een gitariste/zangeres met niet bijzonder interessant stemgeluid. Simpele rechttoe-rechtaan rock en op die manier wel een leuke opwarmer, maar aangezien het grote muzikanten noch geniale songschrijvers zijn verwacht ik er verder weinig van te horen.
    KOL

    Hoe groot de Kings Of Leon ondertussen geworden zijn (het concert was vrij snel helemaal uitverkocht), toch lieten ze het publiek niet wachten. Iets voor 21u al bestegen de mannen onder een overdonderend applaus en gejoel het podium, om met Crawl meteen lekker vettig te starten.

    Ik heb Kings of Leon pas ontdekt ten tijde van de single On Call, in 2007. Ik moest meteen de cd (Because of the Times) hebben, en dat werd voor mij een van dé platen van 2007 en 2008. Ik heb ze niet grijs gedraaid, maar wit. De nummers van hun twee voorgaande platen, waren mij echter grotendeels onbekend, moet ik tot mijn schaamte toegeven.
     In 2008 zag ik ze voor het eerst live op Rock Werchter en eind dat jaar kwam ook Only by the night uit, hun vierde plaat waarmee ze voluit voor het grote publiek gaan. Die plaat kan mij persoonlijk minder bekoren dan zijn voorgangers. Alhoewel er heel wat steengoede nummers opstaan, is ze over het geheel nogal gladjes, wat trager ook, waarbij ik van Kings of Leon toch meer het hoekige en het vetrockende kan appreciëren. Daarnaast staan er ook ietwat te veel zeemzoete ballads op. Maar niettemin blijft het een wereldplaat van een wereldgroep, dat hoor je mij nergens ontkennen…

    Met het tweede nummer Taper Jean Girl kwam meteen oud werk aanbod. Kings of Leon gaan gelukkig dus niet voluit voor de platte commercie, maar blijven naast de nieuwe nummers ook trouw aan oude rockers en speelden volop nummers van hun oudste twee platen, zoals ook Molly’s Chambers, een doorbraakhitje uit 2003 dat helemaal vooraan in de set zat. Tussen die twee nummers in kwam met My Party eindelijk een nummer uit Because of the Times aanbod.

    Vier nummers ver, en nog maar eentje uit de laatste plaat, daar moest iets aan gedaan worden, en dus kregen we als volgend nummer Closer, een weliswaar trager nummer, zoals kenmerkend voor die laatste plaat, maar niettemin een dat ik absoluut kan smaken. Wanneer zanger Caleb Followill zijn akoestische gitaar omhing, was het tijd voor Fans, opnieuw een nummer uit mijn favoriete cd gevolgd door Revelry, een rustig maar bloedmooi nummer van hun laatste worp.  Daarna maar liefst drie oudjes na elkaar, Milk, Four Kicks en Wasted Time. Alhoewel ik dat oudere werk dus slecht ken, vond ik vooral die nummers toch behoorlijk leuk, omdat ze veel harder rocken dan de laatste nummers. Daarnaast vind ik het ook gewoon zowel moedig als sympathiek om niet te gaan voor een overdosis aan nieuwe nummers en de nadruk dan vooral te leggen op de meest zeemzoetige om de talrijk opgekomen tienermeisjes te plezieren. Neen, Kings Of Leon zijn nog altijd een rockband en lijken zelf ook het meest plezier te beleven als ze stevig loos kunnen gaan op het podium. Wat een hele geruststelling is voor een muziekliefhebber zoals ondergetekende…

    Mooi midden in de set haalden ze dan het grote geschut boven, met de op alle radiozenders scorende superhit Sex on Fire, verguisd door sommige die hard fans maar niettemin een steengoed nummer. Meteen daarna kwam een oud nummer (The Bucket) gevolgd door Notion, een van hun nieuwe nummers dat ik iets minder kan smaken wegens vrij platjes en een beetje saai. Maar dat maakten de mannen meer dan goed door meteen daarna On Call te spelen, het nummer dat hen voor mij bij de beste rockbands ooit heeft gezet. Stevig op dreef nu, want huidig radiohitje Use Somebody (dat ik eerst ook weer vrij platcommercieel vind maar zich ondertussen toch in mijn gehoorgangen heeft gebetonneerd) volgde, helaas daarna weer gevolgd door een van de minst goede nummers van hun nieuweling, Cold (een echte meezinger voor gevoelige tienerhartjes).
    Na nog een oud nummer zat het eerste deel van het optreden er al op.

    Mijn gevoel? De mannen waren in supervorm, de mix tussen oud en nieuw was geslaagd, alleen miste ik zowat al mijn favoriete nummers uit hun derde plaat, die leken ze wel vergeten. Gelukkig bestaat er nog zoiets als bisnummers en werden daarin al mijn gebeden verhoord. Ingezet met Knocked Up, een nummer van wereldklasse, gevolgd door het leuke Manhatten (van de nieuwe plaat) om dan helemaal loos te gaan met het wild om zich heen klauwende Charmer, oftewel de meest harde kant van de KIngs (met een flinke scheut Pixies) en het zalige Black Thumbnail. Vooral bij die laatste vier nummers heb ik me de ziel uit het lijf gedanst en gesprongen en was het optreden voor mij pure adrenaline en euforie. Prachtig ook om met zo’n hoogtepunt te eindigen. Ik was helemaal opgeladen en euforisch toen we, na het aanschaffen van enkele supercoole buttons, de Parijse nacht in verdwenen, een nacht die helemaal leek na te zinderen en die we afsloten in een leuke Ierse pub over ons hotel.

    De balans? Onlangs de twee afgelaste concerten eerder die week stonden de mannen er. De gitarist kreeg het na enkele nummers wat lastig en moest gaan zitten, maar doordat we zijn geluid pas tegen het einde van de show te horen kregen (boxen vergeten open zetten iemand?) kan ik daar verder weinig over zeggen. Het beste zicht had ik op bassist Jared, die met zijn korte kapsel erg aan Collin Farrell doet denken en niet alleen mooi is om naar te kijken maar een bijzonder melodieus basspel neerzet. Eyecatcher is en blijft echter Caleb Followill, die een van de mooiste rockstemmen heeft van de laatste twintig jaar, rauw, vol soul, vol sex ook, een stem die ik alvast nooit beu kan raken.
    De groep beperkte zich tot het absolute minimum aan bindlijnen of show, maar stond gewoon te rocken als een sneltrein en speelde een stomende en vlekkeloze set, maar liefst 21 nummers op goed anderhalf uur tijd. Een perfect optreden dan, ware het niet dat de grote groepen Britse pubers het eerste half uur grondig hebben verpest door een eindeloos stomdronken geduw, getrek en gejengel om toch maar op die eerste rij te raken, ondertussen kwistig bier in het rond gooiend, elleboogstoten uitdelend en op ieders tenen springend. Maar eens de bende hysterische tienermeisjes en losgeslagen kerels tot die eerste rij was doorgedrongen en wij weer konden ademen, was het eigenlijk fijn om tussen een lol makend, bewegend publiek te staan in plaats van tussen het doorgaans zeer statische en beleefde Belgische publiek. In L’Olympia die avond trouwens weinig Frans gehoord, maar vooral Engels, wat Duits en, van alle klanken die je kan bedenken, westvlaams…

    Anyway, dit optreden gaf me de zin om toch maar kaarten te kopen voor mastodont Rock Werchter van de zomer en Kings Of Leon nog eens te gaan bekijken en om al hun platen of shuffle te zetten op mijn iPhone. Enneuh Caleb, als je Liv Tyler beu zou zijn, geef je maar een seintje he, ik wil je altijd Gent eens laten zien…

    Oliver Peel
    Foto: Oliver Peel

  • Pinback

    pinback_autumnoftheseraphs.thumbnail
    1999. This is a Pinback cd verschijnt. De single Loro wordt op Studio Brussel veel gedraaid, en niet enkel in het genreprogramma Duyster, maar ook gewoon door de dag.
    Ik zit op kot in Leuven.

    Januari 2000, Pinback speelt zijn eerste Europese concert in het Stuk in Leuven. Ik wist ervan. Ik wou erbij zijn. Maar ik had toen de fullcd nog net niet gekocht en kon mijn vrienden niet overtuigen om me te vergezellen.

    Zeven jaar later heb ik daar nog altijd spijt van.

    2007. In Humo wordt de nieuwe Pinback besproken en in de kleine lettertjes onderaan de review wordt melding gemaakt van twee Belgische concerten in november.
    Mijn hart maakt een sprongetje van vreugde. Ik pak meteen mijn agenda, en ik merk dat ik de dag na het concert (opnieuw in het Stuk in Leuven) een optreden van Zita Swoon heb staan. Twee concerten op twee dagen tijd?
    Mijn wederhelft twijfelt...

    Uiteindelijk kan ik hem overtuigen, maar ondertussen is het Leuvense concert uitverkocht. Ik heb zin om met iets te gooien. Gelukkig houdt mijn wederhelft het hoofd koeler dan ik in dergelijke situaties, en slaagt hij erin om via het net kaartjes te bestellen voor de show een dag eerder in Antwerpen.

    Oef!

    Zo ga ik toch eindelijk de groep live zien die verantwoordelijk is voor de schoonste tot muziek getransformeerde melancholische zieleroerselen ever.