UA-104319606-1

cinema

  • Pan's Labyrinth (El laberinto del fauno)

    Zaterdag niks op tv (vrijdag en zondag ook niet trouwens), en dus nog eens een DVD gehuurd, was lang geleden. En zo eindelijk Pan's Labyrinth van Guillermo del Toro gezien. Ik had al veel goeds gehoord van de film (via het Project bijvoorbeeld, met deze bespreking) maar was helaas nooit in de cinema geraakt toen hij vorig jaar draaide.

    De film dan. Het is het genre film waar ik absoluut dol op ben; draait rond fantastische elementen, duister en dood, is origineel en alternatief, spannend en mooi in beeld gebracht, duister en tegelijk verfrissend.

    Het verhaal volgt Ofelia, een meisje van een jaar of twaalf dat met haar moeder verhuist van de stad naar een oude molen op het platteland. Dit is de uitvalsbasis van haar nieuwe vader, een bevelhebber uit het Spaanse leger die tijdens de burgeroorlog de rebellen probeert uit te roeien en hierbij een enorme wreedheid toont. Parallel aan deze donkere wereld van strijd en verzet is er de mythische wereld waarin Ofelia terechtkomt wanneer ze het labyrinth in de tuin bezoekt. Het aan sprookjesboeken verslingerde meisje ontmoet daar een faun, die haar vertelt dat ze niet zomaar een meisje is, maar de prinses van een ondergronds koninkrijk.

    De twee totaal verschillende verhaallijnen circelen rond elkaar en versmelten op een bijzonder mooie manier. Het is erg vreemd om het realistische thema oorlog en facisme gekoppeld te zien worden aan de ondergrondse wereld van angstaanjagende wezens zoals kwade padden en monsters zonder ogen. Toch werkt het, en zelfs bijzonder goed. Ik genoot er enorm van om me anderhalf uur lang onder te dompelen in dit vreemde verhaal...

    bfpan23

  • Filmtip: Juno

    Dat je van “de eerste keer” niet zwanger kan raken, is een fabeltje dat hopelijk niet meer leeft onder pubers. Dat het wel degelijk een fabeltje is, ondervindt Juno letterlijk aan den lijve. Zestien, een beetje anders dan de andere meisjes, en een leuke middag bij haar beste vriend resulteert in drie positieve zwangerschapstesten.
    Zoals je kan verwachten slaat de paniek toe, en maakt Juno een afspraak bij de abortuskliniek. Het welkom daar is niet bepaald hartelijk; het gepiercete meisje aan het loket probeert haar condooms met bosbessmaak mee te geven, en aan de ingang staat een meisje van haar school eenzaam te demonstreren tegen abortus.
    Een andere optie dan maar. Juno’s beste vriendin raadt haar de zoekertjeskrant aan, en daar vinden ze een advertentie; de dertigers Vanessa en Mark proberen al vijf jaar zwanger te raken, en willen graag een kindje adopteren.

    juno
    Samen met haar vader, die behoorlijk geschrokken is maar ondanks dat het nieuws vrij nuchter opneemt, een trekje dat het hele gezin lijkt te typeren, trekt Juno naar het koppel. De kennismaking valt goed mee, Vanessa blijkt naar eigen zeggen geboren voor het moederschap, en Mark is eerder een overjaarse puber die er stiekem van droomt nog iets te betekenen in de muziekwereld en op vlak van muziek een raakpunt vindt met Juno. Ze besluit dat dit koppel best geschikte mensen zijn, en dat zij de ouders zullen worden van haar kind.

    Juno is het niet zo populaire meisje met de grote bek en de uitgebreide cd collectie dat compromisloos zichzelf is. Ze heeft niet om deze situatie gevraagd, maar probeert er gewoon het beste van te maken. Terwijl de seizoenen voorbij trekken en Juno’s buik opzwelt probeert ze verder te gaan met haar leven. Ze raakt bevriend met de toekomstige vader van haar kind, Mark, en denkt na over de band die ze heeft met de werkelijke vader, Bleeker. Eerst houdt ze hem op afstand, maar na een tijdje gaat ze twijfelen of dat wel helemaal is wat ze wil.

    In de pers maakt men vaak de vergelijking met Little Miss Sunshine, en dat is niet onterecht. Beide films tonen dat mensen anders mogen zijn en dat het leven best ok kan zijn als je gewoon je eigen, een beetje vreemde zelf bent. En buitenbeentjes die het goed doen, dat zien we graag.
    Alhoewel de film best zware thema’s aanraakt; tienerzwangerschap, abortus, onvruchtbaarheid en adoptie, wordt het nergens moraliserend.

    “Juno” is kort gezegd een dikke aanrader. Het is een lichtvoetige en grappige film die aan de mensen rondom in de zaal te zien zowel de giechelende bakvissen als de meerwaardezoekers aanspreekt, en zelfs een gezin met kinderen. Eerlijk, enorm grappig, complexloos en hartverwarmend, en heel soms ontroerend. En meer moet dat voor mij niet zijn. 

  • Aanrijding in Moscou

    Er zijn weer een boel straffe films in de biscoop tegenwoordig. Vorige maand zagen we No Country for old men, de terecht bejubelde Coen brothers film. Gisteren even hard genoten, maar op een compleet andere manier, van Aanrijding in Moscou. Geen ijzingwekkend verhaal, geen hoogstaand drama, wellicht geen Oscarnominaties of andere prijzen, maar een eerlijke, menselijke film die supergrappig en en héél straf geacteerd. Fantastisch is Barbara Sarafian als heerlijk vuilbekkend alleenstaande moeder van 40. Crimineel grappig. Ook oudste dochter(Anemone Valcke) acteert sterk (in de gaten houden dus).

    In het verhaal wordt Matti, de alleenstaande moeder aangereden door de tien jaar jongere camioneur Johnny. Haar leven ligt al een tijdje op zijn gat, en al wat ze wil is dat de dingen weer worden zoals vroeger. Dat haar man (rol voor Johan Heldenbergh) zijn jonge vlam weer laat voor wat ze is en de dingen weer normaal worden. In plaats daarvan worden ze enkel ingewikkeld en komt haar bestofte leven in een heuse stroomversnelling terecht.

    Ik was nogal down en duister gezind toen we naar de cinema vertrokken, lusteloos, slecht in mijn vel. Enkel het vooruitzicht van een grappige film kon me uit mijn kot lokken. En grappig was het, maar even goed authentiek, herkenbaar menselijk, en schoon. Ik heb gelachen en mij gewoon super geamuseerd bij dit stukje Vlaamse cinema, waar de Gentenaars Gents spreken in plaats van dat eeuwige saaie verkavelingsnederlands. Sappig, grappig, een remedie tegen winterblues in filmformaat.
    Verplichte kost dus, die brok.

  • Volgeboekt

    Oef, het is vrijdagnamiddag. Dat betekent nog drieëneenhalf uur werken, dan nog een dik uur trein en het weekend kan beginnen.

    Gisteren toen ik aan de telefoon met mijn ma mijn weekend schetste, besefte ik pas hoe vol ik het weer gepland heb...
    Vanavond begint het alvast met de wekelijkse paardrijles van 21 tot 22u. Lees: thuis om 20u30 vertrekken en terug ergens rond 23u.

    Zaterdagochtend vroeg opstaan, om 10u hebben we onze laatste film van het FilmFestival voor dit jaar. Vermoedelijk dus om 8u30 al ons nest uit, eerst de honden uitlaten, dan snel snel iets eten. Vorig weekend hebben we dat ook gedaan, en toen waren we maar om 9u45 terug van de hondenwandeling, en hebben we de auto moeten nemen om nog op tijd in de bioscoop te raken. Hopelijk kunnen we morgen ons iets beter aan de strakke planning houden.
    Dan volgt er de verplichte boodschappentrip richting Colruyt, want onze frigo is al weken leger dan leeg.

    Normaal gezien hadden we de namiddag en avond vrij, maar we hebben vorige week de verjaardagsbbq van mijn schoonmoeder gemist en moeten dat nog goedmaken, en toen gisteren bleek dat ik vorige maand iets had vastgelegd voor zondag maar dat ondertussen alweer vergeten was, moeten we dus zaterdag ook nog eens bij de schoonouders passeren. En nog een cadeau kopen. U kan niet meer volgen? Geen nood, ik ook niet.

    Zondag dan, uitslapen, eindelijk! Ah neen... Moeten om 9u stipt aan de paardenstallen staan. We hebben ons dus ingeschreven voor een daguitstap naar De Panne. Which means dat de honden niet zo lang alleen kunnen blijven. Which means dat die ook nog eens naar de schoonouders gevoerd moeten worden (20 rijden enkele weg, dus reken maar op een uur).
    VROEG opstaan dus, 9u aan de stallen, dat geeft dan meestal vertrekken ten laatste 11u, tegen 12u30 in De Panne, dan ons lunchpakket opeten in de zadelkamer van de vrachtwagen en vertrekken voor een tocht langs het strand. Ben benieuwd. Het is geleden van de middelbare school dat ik nog op het strand heb gereden... Mijn paard toen begon te schuimbekken van het crossen, dus dat was best een freaky ervaring...

    Uitslapen dus, iets waar ik al een week naar snak. 't Zal voor over een week zijn vermoed ik...

  • Film: Jindabyne

    Ooit al geklaagd omdat bij de verfilming van een boek de helft van het verhaal overboord werd gegooid om een film van een aanvaardbare duur te krijgen? Niets van dat bij Jindabyne, een film die afklokt op meer dan twee uur en gebaseerd is op een kortverhaal (Raymond Carvers ‘So much water so close to home‘), dat ook al verfilmd werd in Short Cuts van Robert Altman.
    Na vorige week das Leben der Anderen gezien te hebben, verwachtte ik me niet opnieuw aan een duister stukje cinema. Toch is de sfeer van deze film van de eerste seconde beklemmend, en dat blijft zo gedurende de volledige film.
    Het verhaal begint bij de moord op een jonge vrouw, als een thriller. Na die eerste, griezelige beelden ontplooit het verhaal zich echter veel meer als een film over vriendschappen en relaties.

    Vier vrienden vinden een lijk op de eerste dag van hun jaarlijkse visuitstapje. Zonder echt kwade bedoelingen, besluiten ze hun hoogtepunt van het jaar niet te onderbreken en wachten ze twee dagen eer ze de politie op de hoogte brengen. Eens thuis, barst de hel los.

    Hun vrouwen begrijpen niets van deze inschattingsfout. Oude wonden worden opengereten en verdrongen gevoelens spelen weer op. De koppels lijken harmonieus naar de buitenwereld toe, maar hoe meer je ze leert kennen, hoe meer opvalt hoe elk van deze mensen zijn littekens meedraagt en op zijn beperkingen stoot. Zo vecht hoofdpersonnage Claire tegen een depressie en het onbegrip van haar man Stewart hiervoor. Stewart heeft dan weer de tijd niet verteerd toen Claire hem en hun zoontje in de steek heeft gelaten en depressief naar haar zus vluchtte. En zo worstelt elk personage wel met spoken uit het verleden, waar ze liever niet meer te veel over praten, maar die daarom niet verdwenen zijn.
    Jindabyne


    Regisseur Ray Lawrence heeft van een kortverhaal een ingewikkeld, gelaagd verhaal gemaakt waarbij hij maar heel geleidelijk geheimen prijsgeeft. Als kijker moet je wat geduld hebben. Je voelt dat er veel speelt, maar nooit worden de dingen expliciet benoemd. Toch begin je gaandeweg meer te begrijpen over de personages en de situatie waarin ze zich bevinden. Net als het leven zelf eigenlijk, dat ook niet voor alles meteen een uitleg heeft. Zo blijft de moordenaar van het meisje in beeld opduiken, zonder dat er ooit wordt ingegaan op wie die man is, of waarom hij doet wat hij doet.

    Langzaam aan pelt de regisseur verschillende laagjes af, tot de film ook een raciale tint krijgt. Het vermoorde meisjes was immers een aboriginal, en de mannen die haar vonden blank. De verschillende gemeenschappen blijken behoorlijk gescheiden van elkaar te zijn, en meteen komt er agressie, onwetendheid en onbegrip naar boven. En langzaam aan ook meer en meer schuldgevoelens.

    Jindabyne is geen luchtige film. Je komt de cinemazaal uit met het gevoel dat er een goederentrein over je heen is gedenderd, traag maar zwaar. Toch is het een aanrader. De acteurs zijn schitterend, met in een glansrol de woeste Australische natuur. De film werd terecht al verschillende keren bekroond, zowel in Australië als in het buitenland. Het is een film die je verre van onbewogen achterlaat, zeker na de verontrustende slotscène.

  • Das Leben der Anderen

    Vorige week naar de cinema geweest, en eindelijk in een film geraakt die me al in februari was aangeraden… Vaak heb je dan pech, en speelt zo’n film ondertussen al lang nergens meer, maar ik had geluk. De film was er nog steeds, en trok die avond zelfs een vol zaaltje.

    De film in kwestie is dan ook een parel, zeg maar gerust een van dé films van 2007. Ik heb het over Das Leben der Anderen. Den Duits heeft dan misschien zeer foute dingen gedaan, hij kan er tegenwoordig machtig goede films over maken.

    Eerder die week zagen we op DVD al Goodbye Lenin, ook een Duitse film die handelt over dezelfde periode; het einde van Oost-Duitsland. In Goodbye Lenin is de toon echter lichtvoetig, en komt het allemaal wel goed. In das Leben der Anderen is de val van de muur nog niet in zicht, en heerst er terreur alom.

    In de film volgen we een Stasi werknemer, wiens leven bestaat uit het volgen van andermans leven. De minister kan iemand zijn kop niet meer zien, hop, we graven in die mens zijn leven tot we iets vinden waarmee we hem pijn kunnen doen. In dit geval in het leven van een regisseur, die zijn leven deelt met een ravissante actrice die het leven van de papperige minister op hol brengt.

    De film blijft weg van alle clichés en schetst een zeer menselijk verhaal. Het is niet moeilijk om mee te leven met de regisseur en de actrice, die trachten overeind te blijven in een wereld waar geen recht op vrije meningsuiting of creativiteit geldt. Maar evengoed voel je mededogen voor het kleine, eenzame mannetje van de Stasi, dat zelf wordt opgeslokt en uitgespuwd door het systeem.

    Rep je dus naar de cinema eer je te laat bent, en geniet van de prachtige prestatie van de ondertussen helaas overleden Ulrich Mühe en pretty boy op leeftijd Sebastian Koch.

    leben