chocolade

  • Marcolini

    marcolini
    Altijd als ik hordes toeristen in Brussel zie aanschuiven bij Leonidas, zou ik ze daar buiten willen slepen. Die mensen verkeren in de vaste overtuiging dat ze het beste van België mee naar huis nemen, en beseffen niet dat ze, zoals toeristen zo vaak overkomt, het moeten doen met de Aldi onder de pralines. Leonidas kan mij niet bekoren, zo veel is duidelijk...

    Ik ben verslaafd aan chocolade, ik geef het toe, en ik ben dan ook kieskeurig wat betreft de calorieën die ik in mijn mond stop. Geen Leonidas dus. Maar de pralines die ik vandaag heb mogen proeven, smaakten nog eens drie keer zo goed dan de heerlijke waren van Daskalides, Godiva of kleine ambachtelijke winkeltjes die ik al eens durf te kopen of cadeau doen...

    Mijn collega kwam vandaag op het werk aan met een vierkant, chique uitziend plat doosje. Het werk van haar zus had veel te veel pralines besteld, en dus mocht ze de resterende dozen mee naar huis nemen. En via die weg belandde een doos dan bij ons in de keuken.

    Ik had nooit eerder gehoord van Marcolini, maar ik moet zeggen, het zijn enorm lekkere, verfijnde pralines. Pralines met een vulling van citroen of earl grey thee, ik had het nooit eerder geproefd. Maar het is écht subliem. Ook de thym-orange vulling en iets marsepeinachtig konden me bekoren. Je leest het al, ik heb me hier zwaar laten gaan. Maar als je mijn werkplek een beetje kent, dan weet je dat het ook van moeten is; lekkere dingen staan hier meestal gaan halve dag...

  • Chocola!

    Ik zal het maar meteen opbiechten; ik ben een verslaafde. Gelukkig blijven de gevolgen van mijn verslaving tot hiertoe vrij beperkt. Zo word ik in de Colruyt als vanzelf naar het chocoladerek gezogen en kan ik daar niet weg eer ik minstens vijf verschillende producten uit dat rek in mijn karretje heb gestapeld. Samen met mijn wederhelft staan kiezen tussen repen met banaanvulling, zwarte chocolade met stukjes framboos of sinaasappelschil, grote tabletten sobere melkchocolade en fondant of chocolade met tarte citron smaak, het maakt mijn dag goed. En bij dat kiezen hou ik me al sinds jaar en dag (min of meer) aan mijn vast merk. Dat met de olifant, jawel.

    Dat is eerder toevallig zo gekomen; als kind zorgde elke hap chocolade voor een vervelende hoestbui (ik werd toen geplaagd door allerlei vreemde allergische reacties), behalve wanneer het côte d’or was. En nu twintig jaar later zweer ik dus nog steeds bij die smaak…

    Het mag dan ook geen wonder heten dat ik zondagmiddag met mijn gezelschap ondanks de dreigende regenwolken naar het Sint-Pietersplein trok om eens de sfeer te gaan opsnuiven in wat zo chique werd omschreven als het ‘côte d’or village’, een initiatief om de 125e verjaardag van het merk in de kijker te zetten.

    200803_olifant_01_sm

    Op het grote plein nam deze ‘village’ een eerder bescheiden plekje in. Achter de grote olifant bevonden zich een vijftal kraampjes, ondergebracht in een soortement Afrikaanse hutten nieuwe stijl waar je kon proeven, animatie was voorzien in de vorm van hyperactie djembéspelers en waar ergens ook een chocolademuseum en een interactieve hut zaten verstopt. Die laatste zijn me helaas volledig ontgaan, maar wel slaagde ik erin de goodybag te veroveren met een grote paashaas, wat mignonnettes en een bouché. Lang zal dat zakje niet overleven vermoed ik…

    200803_olifant_04_sm

    We kregen een lekkere warme chocomelk en konden naar hartelust proeven van verschillende soorten chocola. Precies waarvoor we gekomen waren. Naast het aanschuiven aan de kraampjes voor dat gratis lekkers had de gesculpteerde chocolade olifant ook de nodige aantrek. Knap! Al zou ik er persoonlijk niet mee inzitten er een stukje af te snijden voor mijn avondeten straks.

    200803_olifant_02_sm

    Er werden diverse activiteiten aangeboden, maar net als wij leken de meeste mensen toch vooral gekomen om te proeven. De beperkte zeteltjes in de ‘Mignonnettes Lounge’ waren dan ook constant bezet. Het was in elk geval de stevige wandeling waard!

    200803_olifant_07_sm

    Eerder ook verschenen op Gentblogt.

  • Gezond?

    Aangezet door de weegschaal (die vorige week plots mijn psychologische maximumgewicht aangaf) en door een boel lichamelijke klachten (maagpijn, opgezwollen buik, spierpijn, vermoeidheid) besloot ik dus wat gezonder te gaan leven. En ik moet zeggen, het werkt. Van de drie kilo die eraf moesten is er al anderhalve verdwenen en sinds ik de dagelijkse koffiesloot en chocoladeverslaving in de gaten hou zijn ook maag en buik al gauw weer normaal. Maar gezond leven, soms kan het ook verdomd moeilijk zijn!

    Zo heeft een mens tijd nodig om gezond voedsel in te slaan. En waar junkfood en snoep altijd en overal makkelijk te krijgen zijn, moet je al wat moeite doen om aan gezonde tussendoortjes te raken. De afgelopen weken echter geen seconde tijd gehad om nog eens naar de winkel te gaan, met als resultaat een lege frigo. En dus ook een leeg lunchzakje wanneer ik moet gaan werken... Mijn sojayoghurtjes zijn op, mijn fruit is op, mijn gezonde drankjes zijn op, zelfs het broodbeleg is op.

    Resultaat: vandaag bestaat mijn menu noodgedwongen uit twee boterhammen met een reep chocolade en twee boterhammen met (light!)kaas. Voor vieruurtje moet het potje chocomousse dienen dat ik nog van mijn ma heb meegekregen. En voor de rest heb ik hier om de honger te stillen enkel koekjes liggen, én de paaseitjes van chocola die ik van het werk heb gekregen. Wat dus resulteert in een dag lang chocolade eten. En dan nog licht tegen mijn zin ook...