UA-104319606-1

cecilia

  • Cabane

    Als er een nieuw stuk is van Cie. Cecilia, dan probeer ik te gaan kijken. Soms is het fenomenaal, soms is het gewoon ok, maar ik weet dat het altijd wel minstens dat laatste is met dus de optie op veel meer. Noem me gerust fan.

    Als je in thuisstad Gent naar iets van Cecilia wil kijken, dan weet je ook dat je snel moet zijn of dat je er anders aan bent voor de moeite. Hun voorstelling verkopen altijd probleemloos uit. Ik ben blijkbaar niet de enige fan. Wie Cabane dus nog wil zien, kan wel nog naar St Niklaas, Genk of Lier trekken, om maar iets te zeggen. Ik kan het u zeker aanbevelen.

    Ik las op voorhand al enkele reviews en artikels in de pers. Dat het personage van Joris Hessels het enige was dat wat diepgang had meegekregen en dat Titus De Voogdt en Robrecht Vanden Thoren vooral doen wat we van hen gewend zijn, de typische Cecilia-personages neerzetten. Dat eerste kan ik volgen. Het personage Sven staat meer op de voorgrond en is veel meer ingekleurd dan sidekicks Manu en Gilles. Maar het stoorde mij niet echt. Ik heb al stukken gezien waarbij ik echt het gevoel had van 'meer van hetzelfde' gezien te hebben. Maar dat had ik hier niet echt. Je hebt weliswaar de vertrouwde interactie tussen Vanden Thoren en De Voogdt, maar net door het toevoegen van een derde met een heel andere energie die dan nog het zwaartepunt van het verhaal draagt, krijg je toch weer een volledig nieuwe dynamiek en verhaal.

    Dit stuk is niet het allerbeste dat ik al gezien heb van Cecilia. Het laat geen sporen na op je ziel. Enkele dagen later is het meeste al vervlogen. Maar het is wel goed. Op het moment zelf was ik echt ontroerd terwijl ik drie minuten ervoor had zitten lachen. Never a dull moment. De voorstelling is gelardeerd met treffende oneliners en beelden die zich toch even vastzetten op je netvlies. En dat is eigenlijk ook al veel.

    14726236_199449487146803_2748332422905987072_n(1).jpg