UA-104319606-1

cecilia

  • Een weekend vol film en theater

    Afgelopen weekend begon op vrijdagavond met Zingarate op De Expeditie, een voorstelling waar ik al heel veel goeds over had gelezen en ik al sinds de zomer heel graag wou zien. Normaal spelen ze ergens op lokatie in de buitenlucht, maar gezien het wisselvallige weer hadden ze last minute even alles verkast naar een lege hangar. Waar ik gezien de kou niet heel rouwig om was.

    Het is geen geheim, ik ben een fan van Cie Cecilia en Zingarate is zonder twijfel een van hun betere stukken. Het is een beetje zoals het altijd is, in alles behalve proper Nederlands met alles behalve afgelikte personages. Is dat dan niet saai of altijd van hetzelfde? Eigenlijk niet echt. 

    Wat ik ook wel geweldig vond, is dat er in de zaal mensen van alle leeftijden zaten te kijken. Met heel veel goesting. Ik denk dat de jongste maar enkele jaren ouder waren dan mijn eigen kinderen. Maar ook tieners, twintigers, grootouders, noem maar op. Waar kom je dat nog tegen, in theater?


    Zaterdagavond dan trok ik met een vriendin naar Le Fidèle. Films met Matthias Schoenaerts wil ik altijd zien en zeker als ze van Michaël Roskam zijn. Rundskop bijvoorbeeld zal ik niet licht vergeten.

    Le Fidèle begint sterk om dan na een eindje wat in te dommelen. 'Is het dit maar' vroeg ik me af. Mijn gezelschap had blijkbaar hetzelfde gevoel, 'niet slecht maar een beetje saai'. Maar plots komt de film dan weer op snelheid en zit je voor je het weet compleet aan je cinemazetel gekluisterd. Om beduusd achter te blijven. Deze film is misschien niet de boks in je maag die Rundskop was, maar hij is absoluut wel de moeite waard om te gaan kijken.


    Zondag dan was het tijd voor cultuur van een iets ander allooi. Ik bevond me opnieuw in zaal 1 van de Sphinx, maar deze keer voor My Little Pony. De dochter is behoorlijk verslaafd aan deze kleine kleurige zingende beesten die het alleen maar hebben over cutie marks en vriendschap. Ze heeft er kousen van, pijama's, speelgoedjes en ze kijkt voortdurend naar de reeks op Netflix. En na de twee vorige films die vooral op maat van grote broer waren (Helden en Lego Ninjago) was het nu meer dan tijd om eens iets voor haar te doen. Weken al zat ze naar deze dag uit te kijken.

    De film is geen hoogvlieger, typisch Amerikaans eendimensionaal entertainment met een te hoge schattigheidsfactor, maar het gezichtje van de Dochter toen ze bij de spannende ontknoping letterlijk op het puntje van haar veel te grote zitje met grote ogen zat te kijken, daar doe je het tenslotte toch voor. Ons meisje is gewoon de vleesgeworden Pinkie Pie (een knalroze pony die gemaakt is om te lachen en te feesten en altijd in is voor een grap). (tegenwoordig stapt ze rond op handen en voeten met houten blokken onder die handen, dan heeft ze hoefjes...)


  • Cabane

    Als er een nieuw stuk is van Cie. Cecilia, dan probeer ik te gaan kijken. Soms is het fenomenaal, soms is het gewoon ok, maar ik weet dat het altijd wel minstens dat laatste is met dus de optie op veel meer. Noem me gerust fan.

    Als je in thuisstad Gent naar iets van Cecilia wil kijken, dan weet je ook dat je snel moet zijn of dat je er anders aan bent voor de moeite. Hun voorstelling verkopen altijd probleemloos uit. Ik ben blijkbaar niet de enige fan. Wie Cabane dus nog wil zien, kan wel nog naar St Niklaas, Genk of Lier trekken, om maar iets te zeggen. Ik kan het u zeker aanbevelen.

    Ik las op voorhand al enkele reviews en artikels in de pers. Dat het personage van Joris Hessels het enige was dat wat diepgang had meegekregen en dat Titus De Voogdt en Robrecht Vanden Thoren vooral doen wat we van hen gewend zijn, de typische Cecilia-personages neerzetten. Dat eerste kan ik volgen. Het personage Sven staat meer op de voorgrond en is veel meer ingekleurd dan sidekicks Manu en Gilles. Maar het stoorde mij niet echt. Ik heb al stukken gezien waarbij ik echt het gevoel had van 'meer van hetzelfde' gezien te hebben. Maar dat had ik hier niet echt. Je hebt weliswaar de vertrouwde interactie tussen Vanden Thoren en De Voogdt, maar net door het toevoegen van een derde met een heel andere energie die dan nog het zwaartepunt van het verhaal draagt, krijg je toch weer een volledig nieuwe dynamiek en verhaal.

    Dit stuk is niet het allerbeste dat ik al gezien heb van Cecilia. Het laat geen sporen na op je ziel. Enkele dagen later is het meeste al vervlogen. Maar het is wel goed. Op het moment zelf was ik echt ontroerd terwijl ik drie minuten ervoor had zitten lachen. Never a dull moment. De voorstelling is gelardeerd met treffende oneliners en beelden die zich toch even vastzetten op je netvlies. En dat is eigenlijk ook al veel.

    14726236_199449487146803_2748332422905987072_n(1).jpg