UA-104319606-1

camargue

  • Frankrijk 2017: einde

    Op onze voorlaatste dag maakten Zoon en ik samen met de oma en opa een grote wandeling langs de zogehete 'Capitelles' in Saussines. Zoon gaat supergraag wandelen met zijn oma en opa, die zorgen dat er op de wandeling veel afwisseling is en veel wegwijzers om te vinden en Zoon maakt er dan een wedstrijd van, wie spot er het meest wegwijzers, jongens tegen meisjes. Het was een erg hete (34 graden) maar buitengewoon mooie wandeling door de dorre, droge natuur en langs de door losse stenen opgestapelde kleine huisjes waar de boeren konden schuilen of dingen in bewaren terwijl ze op het veld waren. Ze deden mij wat aan de Trulli van Puglia denken, zij het dan op veel kleinere maat, en met het verschil dat dit dus geen echte woonplekken waren. Het was klauteren want met die stenen hadden ze ook muren gebouwd zodat het vee van de ene graasplek naar de andere kon zonder op een andere boer zijn goed te komen en zelfs heuse bruggen. Op zo'n 'brug' bezeerde de oma haar voet en ik werd niet veel later gestoken door een daas. En na 2u40 wandelen over zo'n 10 km waren we helemaal door onze drinkvoorraad heen. We waren allevier pompaf, maar het was echt een heel mooie wandeling.

    CFF80279-7E31-4798-B94C-680DA5BC6FCC.jpg

    Ondertussen waren de nichtjes en schoonbroer en -zus alweer huiswaarts gereden en dus zaten we die avond maar met zes rond de tafel, het voelde een beetje leeg aan.

    Normaal zouden we woensdag terug naar huis keren, maar na een mail van de toekomstige juf van Zoon dat er woensdag om 19u al leefgroepvergadering was en we vreesden nooit tijdig thuis te raken als we woensdag zouden rijden, werd beslist om dinsdag al terug naar huis te gaan en dus werd maandag helaas al de laatste volledige dag. Die spendeerden we echter in volle schoonheid. We keerden terug naar het schilderachtige Aigues-Mortes voor een boottocht van 2u30 doorheen de Camargue op de Saint-Louis. 

    We stopten eerst bij een manade waar twee ruiters op van die typische kleine witte paardjes een korte demonstratie deden van het sorteren (of zoiets) van de zwarte stieren. Een beetje toeristisch maar ik keek met veel plezier naar de paarden. En er was ook een tamme koe die aaitjes kwam halen bij de mensen. We gingen nadien de paardjes nog eens aaien en ermee op de foto en toen begon het toch wel een beetje te kriebelen om zelf terug paard te gaan rijden. We hadden nog ernstig overwogen om de ontdekking van de Camargue te paard te doen, je kan kindjes tussen 3 en 5 blijkbaar voor je laten meerijden op een tweepersoonszadel, maar ik had domweg geen gesloten schoenen bij en de wederhelft vond het niet veilig genoeg voor de Dochter, dus dan maar het boottochtje gekozen.

    IMG_5191.JPG

    Na een tweetal dagen met grijze luchten en spatjes regen was het zondag en maandag weer volop zon en swingde de temperatuur vlot richting 24 graden, dus op de boot brandde de zon ongenadig. Gelukkig was er wel een briesje en kon je ook al eens benedendeks gaan afkoelen.

    Zoon keek zijn ogen uit, Dochter deed eerder een dutje tegen mij aan. Er waren flamingo's te zien, dat kon haar aandacht wel wekken, maar die zaten helemaal op het einde van de tocht en maar in de verte. Zoon had meer interesse en keek rond naar de roofvogels, zoutmijnen, sluizen, Le Grau du Roi en in de verte La Grande Motte.

    Na de gezellige boottocht besloten oma en opa nog iets te gaan eten en vond de oma een lekkere pizzeria op een vrij rustig pleintje. Mijn salade met mozzarella was drie keer lekkerder dan die van de vorige keer in Aigues Mortes. Ook de rest van ons gezelschap liet het zich smaken. We sloten af met een heerlijk ijsje van het ijsjeskraam aan een van de stadspoorten (lavendelsmaak, zalig). Dan reden we naar huis en dook ik voor de laatste keer ons ijzig koude zwembad in om nog wat met Zoon te spelen, Dochter begon altijd heel enthousiast maar moest na een half uur meestal al forfait geven door de kou.

    En dan was het alweer tijd om in te pakken, terwijl Zoon en de wederhelft nog eens een wandeling maakten langs alle paardjes en ezels in de buurt en de oma voor ons een lekker avondmaal prepareerde.

    Maandag dan om 7u uit de veren en om half 9 vertrokken we voor de 1086km lange tocht terug naar ons landje. Die ging gelukkig een pak vlotter dan de heenreis, om iets na 19u bereikten ze Gent. Nog een keer vertraagd verkeer gehad en nog een klein half uur aanschuiven in Lyon (op een doordeweekse dinsdagochtend, toch niet te geloven). 

    En zo zitten onze 11 dagen in de Languedoc er alweer op...