cactusfestival

  • The Gutter Twins @ Cactusfestival

    Pas tegen de vooravond kwamen we toe in Brugge voor het Cactusfestival. Het was mijn eerste keer ginder, en eerlijk gezegd, na Werchter maakte Cactus maar een saaie indruk. Het mag dan kleinschaliger en kleurrijker zijn, ik vond de sfeer een beetje aan de lamme kant. Al moet ik er eerlijkheidshalve bijvertellen dat mijn kritiek gekleud is door een rothumeur de dag zelf...

    We zagen zo ongeveer het hele optreden van Cold War Kids, en dat liet totaal geen indruk na. Net goed genoeg om te openen in de tent op Pukkelpop, maar niet boeiend genoeg om zo hoog op deze affiche te staan. Het was niet slecht, zeker niet, maar ik ben ze voor de rest nu al vergeten.

    Het voordeel aan Cactus was voor mij dat je geen twee uur op voorhand moet beginnen vechten voor een plekje op 50m van het podium, maar dat je vlak voor het optreden gewoon rustig naar de vijfde rij kan wandelen en alles zien van dichtbij. Dat is best wel sympathiek. Ik vond het vrij spijtig dat The Gutter Twins voor dit concert opnieuw hun akoestische verschijning kozen, de mannen blijven op hun best met een fikse portie gierende gitaren, maar het was niettemin een schoon optreden. Ze kozen voor toegankelijker nummers dan tijdens hun laatste doortocht in de AB, enkele nummers uit Saturnalia (Gods Childeren, The Stations), een oudje van The Afghan Whigs (altijd een hoogtepunt voor mij) en enkele van Mark Lanegan. Zowel de Dulli als de Lanegan fans content dus. Ik vond Lanegan trouwens opvallend goed gezind, hij heeft zelfs even geglimlacht... Enig puntje van kritiek, één klein bisnummers als jullie nog 5 minuten tijd hebben is wat aan de krenterige kant, het was misschien geen evident publiek daar op het familiefestival Cactus, maar volgens mij stonden de mensen écht te wachten op nog.
    gutter
    (Beeld: Life is a dance)

    Novastar dan, ik kan kort zijn, hoe geweldig ik deze man vroeger ook vond, het was gezaag. De oude nummers op piano klonken nog, maar voor de rest kwam alles uit zijn laatste plaat die volgens mij niemand heeft gekocht wegens stinker van formaat. En ook de groep kwam bijzonder zielloos over. Ja, ook u, Isolde.

    Paul Weller dan besloot het enige nummer dat ik van hem kende, de bewaren tot ik allang weer onderweg was naar huis, zo hoorde ik de volgende dag op de radio...