buffalo tom

  • Buffalo Tom @ Vooruit (27/11)

    Na een stilte van maar liefst negen jaar is Buffalo Tom terug van nooit écht weggeweest met een nieuw album, Three easy pieces. Goed nieuws, want die nieuwe plaat bracht het trio uit Boston eindelijk nog eens naar de Vooruit.
    Wegens nog niet gegeten na een lange werkdag besloten we het voorprogramma, Tiny Vipers, aan ons te laten voorbijgaan en eerst nog snel de knagende honger te stillen. Nog op tijd terug om de laatste nummers te zien van de tweekoppige groep. Geen onaardige luisterliedjes, maar op dit moment konden ze mijn aandacht alleszins niet echt vasthouden.
    Ik keek eens rond om de tijd te doden. De Vooruit was aardig volgelopen, maar niet overladen, wat zorgde voor aangenaam veel ruimte tussen de mensen, zelfs op de eerste rijen. Het publiek was overwegend mannelijk en ook net iets ouder dan meestal het geval is.

    Omstreeks half tien kwamen de drie mannen van Buffalo Tom op. Het publiek was van meet af aan vrij enthousiast; deze mannen hebben duidelijk hun kleine schare vaste fans.

    Er werd sterk begonnen met een oud nummer (Staples meen ik mij te herinneren) om dan te bewijzen dat dit geen reünie is van een bende oude zakken voor het geld, zoals je de laatste jaren zo vaak ziet. Neen, Buffalo Tom is door de jaren heen altijd een groep gebleven, en ze zijn ook nieuwe nummers blijven maken, stevige nummers zoals Bad phone call, dat als tweede in de set zat.

    Mijn persoonlijke hoogtepunten echter waren Summer, I’m allowed en Taillights fade, de lichtjes beklijvende nummers van halfweg de jaren negentig. Oftewel een deel van de soundtrack van mijn puberteit. Mijn wederhelft daarentegen was in deze zelfde zaal al eens naar Buffalo Tom komen kijken in de tijd dat ik mijn dorp niet eens uit mocht, laat staan naar de grote stad komen, en hij kende dan ook een pak meer van de oudere nummers, zoals Birdbrain, Mineral, Velvet Roof, het aanstekelijke Sodajerk en het aan de aanwezige meisjes opgedragen melige Late at night. Die meisjes waren volgens zanger/gitarist Bill Janovitz in de begindagen trouwens helemaal afwezig op optredens. Nu waren ze er dus wel.

    Buffalo Tom mag dan geen vernieuwende muziek (meer) maken, ze zijn nog steeds even degelijk als in de jaren ‘90. Ondertussen zijn zowel zij als het merendeel van hun publiek een dagje ouder geworden, wat zich uit in grapjes over op tijd stoppen met spelen zodat de babysitters niet te lang moeten wachten en het feit dat iedereen ondertussen een werkmens geworden is, maar het enthousiasme zit er nog steeds goed in. Janovitz ging geregeld lekker loos op zijn gitaar bijvoorbeeld, en maakt grapjes over de arme Belgen zonder zelfs maar een regering…

    Het publiek mocht op een bepaald moment zelf het volgende nummer kiezen. Keuze was er tussen de hit Tangerine of het nieuwe nummer Bad Girl. Het werd natuurlijk Tangerine, op voorwaarde dat iedereen meezong. Een zoveelste hoogtepunt van deze gezellige avond.

    Na een klein anderhalf uur verdween de groep weer van het podium, om meteen weer terug te worden geroepen voor de bisnummers. Ze speelden drie bisnummers, waarvoor Janovitz voor de eerste twee de akoestische gitaar van Jesy van het voorprogramma Tiny Vipers leende en bassist Chris Colbourn de elektische gitaar overnam. Na onderandere Frozen Lake en Butterscotch zat het er alweer op. De groep verdween opnieuw, de zaalmuziek ging weer zachtjes aan, maar het publiek verroerde geen vin en bleef de groep terugroepen. Niet vergeefs, het leverde ons nog een extra bisnummer op, You’ll never catch him (uit de laatste plaat), en dan moesten we weer de koude nacht in.

  • Iets om naar uit te kijken?

    Life is a dance heeft, naast een ongetwijfeld superleuk etentje met oa ondergetekende en mister J,  veel om naar uit te kijken, merk ik net op haar blog.
    Gelukkig heb ik weinig reden om jaloers te zijn. Zo staat mijn agenda voor volgende week zo vol, dat ik er zelfs lichtjes ongerust van word (zo veel te doen en een dag heeft maar 24 uur weet je wel).

    Bij deze aap ik haar dus onbeschaamd na met onderstaand lijstje...

    20/11: Pinback
    21/11: studiedag van het werk (iets minder entertainend weliswaar)
    22/11: Zita Swoon
    24/11: Wolfskers
    27/11: Buffalo Tom
    28/11: avondlijke opleiding van het werk
    08/12: Wim Vandekeybus
    09/12: Ozark Henry
    15/12: verjaardagsfuif vriendinnen
    22/12: de Lobstershop

    En tussendoor moet er nog verjaard worden ook...

  • Luistervoer

    Een tijdje geleden nog eens langs de Fnac gepasseerd om ons al uitpuilende cdopbergkastjes (of hoe noem je zoiets?) nog wat voller te proppen.

    We (ik, mijn wederhelft en onze twee galgo's)(al bestond hun bijdrage er voornamelijk uit mensen te laten schrikken door ze lang achter te besluipen en dan hun lange natte neus tegen een hand te duwen) keerden tevreden naar huis terug met een mooie buit van vijf cd's...

    Zoals eerder al vermeld natuurlijk 'Autumn of the seraphs' van het heerlijke Pinback.
    cd4

    Daarnaast moet ik ook perse 'Because of the times' van Kings of Leon hebben. Ik ben namelijk verslaafd aan de single 'On Call'. Ook al hebben die kerels tegenwoordig (dom) kort haar, ze klinken nog altijd enorm sexy. Of ben ik weer de enige die dat zo ervaart...

    cd1

    Mijn wederhelft dan sleepte ook nog 'Our love to admire' van Interpol mee naar huis, die al maanden op de boodschappenlijst stond. Zelf was ik behoorlijk wild van voorganger Antics, dus ik ben benieuwd...
    cd3

    Ook 'Three easy pieces' van Buffalo Tom moest mee. De eerste luisterbeurt laat ons concluderen dat die mannen nog geen haar veranderd zijn. Maar in het geval van Buffalo Tom is dat niet negatief op te vatten. Goed is goed.
    cd2
    Tot slot dan nog de nieuwe Queens of the stone age. Ik heb nog steeds de voorganger niet deftig kunnen beluisteren. We hebben die indertijd meteen gekocht, dan eens opgezet in de auto, en dan nooit meer teruggevonden. Nu ja, nooit meer, toch het eerste jaar niet. Ondertussen is het schijfje terecht, maar heb ik geen zin meer blijkbaar om ernaar te luisteren...