brussel

  • I feel alive in the city

    Ik hou van de stad. Gent, vooral. Antwerpen ook wel. New York, New Orleans, Parijs, Londen, Boedapest, Praag, Rome. Montreal, Rotterdam. Met Brussel heb ik eerder een haat-liefde verhouding. Vuil, vies Brussel waar je amper een woord Nederlands hoort. De Noordwijk, waar ik werk en waar je je als vrouw soms niet echt welkom of gerespecteerd voelt. Maar het is een stad en een stad geeft me energie en ademruimte.

    Vandaag liep ik een apotheek binnen in de op en top multiculturele Brabantstraat. Ik spreek altijd Nederlands in Brussel. De apotheker, een Marrokaans of Turks uitziende veertiger, antwoordt vriendelijk in het Frans. Ik doe mijn best om verder te gaan in het Frans. Hetgeen ik moet hebben heeft hij niet dus er ontspint zich een gans gesprek. De apotheker is ontzettend vriendelijk en wanneer ik moet betalen, doet hij zijn best om het bedrag in het Nederlands te zeggen.

    Ik wandel met een opgewekt gevoel weer naar buiten, tussen de kleurrijke winkeltjes en restaurantjes. Met een euro korting op mijn kasticket.

    Als mensen een beetje vriendelijk zijn voor elkaar, kan de stad zo schoon zijn.

  • Vizit Elsene

    Vorige week telde zes werkdagen in plaats van vijf, zij het wel dat nummer zes van het aangenamere soort was; de jaarlijkse zomeruitstap met het team en de vrijwilligers. Dit jaar was er een rondleiding van Vizit gepland door Elsene met aandacht voor Art Nouveau en lekker eten.
    elsene3.jpg

    Eerst echter de nodige obstakels overwinnen... We slaagden erin om een vrijwilliger compleet kwijt te spelen. Omdat hij een beetje opzag tegen de tram naar Elsene te nemen, had een collega beloofd met de auto langs het station van Brussel Zuid te rijden en hem daar op te pikken. Toen we daar echter met vier man klaar stonden, bleek de vrijwilliger in kwestie ons niet te kunnen vinden. Een kwartier wachten, veel gsm-verkeer, rondgeloop en instructies mochten niet baten, hij vond ons niet. Ondertussen waren we bijna zelf te laat, dus kreeg de mens de instructie een taxi te nemen naar een bepaald adres en zouden we elkaar daar treffen. Helaas moet die taxi onze arme vrijwilliger ergens compleet anders hebben afgezet en is hij toen de moed verloren en weer naar Limburg gespoord... Een andere vrijwilliger was het domweg vergeten en een derde had zich van uur vergist maar kwam met een klein uurtje vertraging toch nog aan. Wat op zich geen ramp was want ook de gids was een dik half uur te laat op de afspraak...

    Met vertraging begonnen we dus met een iets kleinere groep dan voorzien aan onze wandeling, die superinteressant was. De gids van Vizit was vlot, grappig en entertainend en wist duidelijk waarover ze het had. We verkenden de wijk en spitsten ons vooral toe op enkele prachtige Art Nouveauhuizen van Hankar en Horta. Eerst even stoppen bij een Italiaanse traiteur voor een voorgerechtje. Het spijtige was dat er gehakt in de rijstbal zat, waar de meerderheid van de groep uit veggies bestond, maar kom, meer dus voor de rest.

    De lunch en de overige hapjes waren gelukkig wel volledig veggie. We kregen een overheerlijke Ceasar Salad in Les Salades De Gaspard (al was de Caesar dressing toch net iets minder lekker dan in de VS), de lekkerste macarons die ik ooit heb gegeten bij Debailleul, gevestigd in een prachtig oud pand en fijne pralines in een authentiek snoepwinkeltje dat minstens 100 jaar oud leek.

    elsene1.jpg

    Na een wandeling van drie uur trokken we nog naar het Terkamerenbos, naar Chalet Robinson, een houten chalet op een kunstmatig eiland in een verbazingwekkend groen stukje Brussel. Goedkoop is het er niet; je kan enkel geld uitgeven op dat eiland (om een roeibootje te huren, om naar het toilet te gaan, om iets te drinken) maar moet ook €1 betalen voor het overzetbootje naar de Chalet.

    Ondertussen waren we zo moe dat de bootjes weinig succes hadden, maar de uitgebreide drankenkaart des te meer. De prijzen waren niet mals, maar er stond wel veel lekkers op de kaart; exotische verse sapjes, veel soorten koffie, zelfs café frappé tot mijn grote vreugde, warme chocolademelk mét stukjes chocola, ijsjes, cocktails,...

    Het werd een lange dag, het was al bijna 21u eer ik eindelijk weer thuis was, maar ik ben wel onder de indruk van de wandelingen van Vizit en van Elsene. Ik zag ontzettend veel leuke, kleine winkeltjes, restaurantjes, caféetjes, pleintjes, supermooie architectuur en door gans de wijk hing gewoon een heel ontspannen sfeer. Een stukje Brussel dat mij onbekend was, maar zeker heeft kunnen bekoren. Ik vermoed dat ik nog wel eens zal terugkeren om de winkeltjes verder te ontdekken en het Horta Museum eens te bezoeken. Of het Musée D'art Fantastique!

    elsene2.jpg

  • Les larmes du tigre

    Aan de achterzijde van het justitiepaleis in Brussel ligt een bijzonder leuk Thais restaurant. Tot hiertoe had ik enkel ervaring met relatief goedkope Thaise eethuisjes, een beetje sjofel van interieur en wisselend van succes. Les Larmes du tigre echter is een behoorlijk chique restaurant. Het soort waar je moet bellen aan de voordeur, waar je vervolgens welkom wordt geheten en je jas aannemen...

    Het eerste wat opviel, was het bijzonder mooie interieur. Het restaurant is opgedeeld in verschillende ruimtes, die weliswaar allemaal open zijn en in elkaar doorlopen, maar toch veranderen van sfeer. Wij zaten in een ruimte met witte muren en een dubbele rij foto's aan de muur. De ruimte daarlangs was dan weer rood geschilderd. Rood, wit en zwart waren de steeds weerkerende kleuren; zwart van de tafels, rode kaarsen in zwarte houders, witte parasolletjes aan het plafond, witte of rode muren,... Zelfs de toiletten waren volledig zwart en deden erg design aan...

    Maar je gaat natuurlijk niet enkel op restaurant om van het interieur te genieten. Het eten is toch ook niet volledig onbelangrijk.... Omdat we in groep waren, konden we niet a la carte eten, maar kregen we een menu. Eentje voor de vleeseters en eentje voor de vegetariërs.
    Beginnen deden we met twee miniloempiatjes, geserveerd in een vierkanten schoteltje en gedrenkt in een licht pikant sausje. De tweede gang bestond uit nog een drietal loempiatjes, deze keer uiterst kunstig geserveerd in een rieten houdertje, versierd met een orchidee, een blad en een wortel in een vormpje (een schildpad, een kraanvogel,...). Ook hier was er weer een lekker sausje voorzien.
    Dan kwam er een bordje met één minuscuul bolletje sorbet op. Sommigen vroegen zich al bezogd af of hiermee de maaltijd al ten einde af, maar neen, die bleek bedoeld om te mond af te koelen.
    Hierna kwam het eigenlijke hoofdgerecht. Een kom rijst en vier kommen met andere gerechten: een salade, gewokte groenten met tofu, noedels en een bereiding met kokosmelk. Heerlijk!
    Daarna was het echter nog niet gedaan. Iedereen kreeg nog een vierkanten houten bord, met daarop vier hapjes. Een klein ijsblokje met daarin de heerlijkste sorbet die ik al ooit gegeten heb (maar van wat? Donkere bessen?). Een mini chocolademoussegebakje. Een brokje ananas en een brokje mango in een sausje en tenslotte een gebakje gevuld met ijs en overgoten met een beetje chocolade.
    Ik vond het een bijzonder leuke ervaring om zo veel verschillende dingen te kunnen proeven tijdens een maaltijd, en ze waren allemaal bijzonder verfijnd en lekker. Geen aanslag op je smaakpapillen, maar net een streling ervan.
    Ook de bediening was een verademing. In sommige restaurants word je als groep eerder als een pest dan als klant aanzien, maar hier werden we verwend. De schuchtere ober boog als en knipmes achter je schouders om je beleefd toe te fluisteren of je nog niets nodig had, in vlekkeloos Nederlands (in dit overwegend franstalige etablissement).
    Een aanrader!

    Les larmes du tigre, Wynantsstraat 21, 1000 Brussel.