UA-104319606-1

brandon flowers

  • Brandon Flowers @ Ancienne Belgique

    Zo'n 5 jaar geleden zagen we Brandon Flowers al eens aan het werk in de AB ten tijde van zijn eerste soloplaat. Een nieuwe plaat, een nieuw rondje AB, ik moest niet echt twijfelen en kocht gewoon kaarten. Veel kans dat de soloplaat niet zo geweldig zou zijn maar ik weet dat ik me sowiso wel amuseer. The Killers en de eerste soloplaat zijn zwaar oververtegenwoordigd in mijn playlist. Ik ben altijd vrij obsessief met muziek en heb artiesten die bepaalde episodes in mijn leven kleuren en de afgelopen 10 jaar is Flowers daar altijd bij geweest.

    Twee weken voor het optreden kwam The Desired Effect uit, de nieuwe plaat. Maar snel op iTunes gezocht want ik ga graag een beetje voorbereid naar een concert. Ik had er eigenlijk geen verwachtingen van. Brandon Flowers is een van mijn guilty pleasures. Het hoort niet om dat goed te vinden, je kan er al helemaal niet mee uitpakken, de nummers van de laatste platen gaan niet eeuwig meegaan of lang herinnerd blijven. Maar de eerste twee van The Killers maken dat voor mij allemaal goed dat het gewoon niet echt uitmaakt. Ik kan ontzettend veel verdragen van die mens. Als hij komt, wil ik gaan kijken.

    En dus stonden we in een volle AB tussen een overheersend vrouwelijk publiek toen de man uit Las Vegas op het podium verscheen in een gouden kostuumvest. En er nog goed uitzag ook. De opener zat er helemaal op, Dreams Come True, een van de betere nummers van The Desired Effect. Ik was meteen in de 7e hemel.

    Een goed optreden, is voor mij een optreden waar ik licht extatisch van word en me zo happy voel dat het gevoel nog wekenlang meegaat. Het raakt me in mijn buik, niet in mijn hoofd. Maar na het tweede nummers, het nochtans erg leuke Can't deny my love, was ik al niet meer helemaal mee. Ik kon niet zo goed zien, ik was moe, de mnieuwe nummers zijn nu eenmaal niet allemaal zo straf, ik weet niet wat het was. Het bleef goed en fijn maar ik werd niet meer van mijn sokken geblazen. Wat ik nochtans heel zwanger en daardoor achter in Vorst Nationaal beland wel had gehad bij The Killers twee jaar geleden...

    Toch was het een degelijk optreden. Fijne achtergrondzangeressen, Flowers die in vorm was al mis ik wat begeestering en doorleefdheid en was het toch vooral de entertainer die we te zien kregen. Hoogtepunten waren ondermeer Crossfire, Magdalena en Jenny was a friend of mine in een heel trage en originele versie waardoor de tekst veel meer tot zijn recht kwam.

    Ondertussen was de wederhelft wat met het publiek aan het lachen en mijn held Brandon, shame on him...

    Het was een goed en fijn optreden. Ik ben blij dat ik erbij was. Maar de 4 sterren die in De Morgen werden uitgedeeld vond ik wel lichtelijk overdreven. Daarvoor miste ik wat meer overgave.

  • Brandon Flowers @ AB 29/09/2001

    Het had me wat moeite gekost om nog aan een ticket te raken en eigenlijk was ik misschien nog iets te ziek om te werken, laat staan naar een optreden te gaan, maar ik had dat ticket en ik ging naar Brandon Flowers en niemand die me kon tegenhouden. Flamingo mag dan niet de cd van het jaar zijn en is waarschijnlijk niet half zo goed als de platen van Flowers zijn groep The Killers, maar de kans om iemand van zijn kaliber in een zaal als AB te zien, liet ik niet aan mij voorbijgaan.

    Over voorprogramma Arquettes heb ik weinig te zeggen, het klonk niet slecht uit de verte maar boeien konden ze niet en voor hun bindteksten mogen ze toch nog eerst enkele jaren oefenen eer ze nog eens plannen op dit podium te spelen. Maar het was ook niet geweldig slecht en da’s al iets. Ik had waarschijnlijk aan de bar blijven staan moest de zaal al niet redelijk vol hebben gestaan en ik nog een aanvaardbaar plekje wou veroveren.

    Om iets na negen kreeg het publiek dan waarvoor het gekomen was en verscheen Flowers met twee zangeressen en een groepje muzikanten op het podium. Hij zag er trouwens geweldig goed uit, zoals gewoonlijk een strakke broek en daarop een felrood hemd.

    Opener was On the Floor, een gospel-geïnspireerde song die hier een fris countryjasje kreeg. Niet het meest geweldige nummer, maar het werd bezield neergezet en als er iets is dat Flowers kan, is het zijn nummers bezield neerzetten. Door enige single Crossfire als tweede in de set te zetten, had hij de zaal meteen op zijn hand, als dat niet al van bij de eerste noot het geval geweest zou zijn. We kregen een energieke, frisse Flowers te zien die enorm veel plezier had in zijn optreden, geen seconde stil kon blijven staan en ons vergastte een hele uitleg over Crossfire, met grootste toevoegingen als dat Brussel en Las Vegas vanavond een waren en ‘Will you catch me if I fall’. Bij enig ander zou het pathetisch en erover zijn, bij Flowers werkt het.

    Zoals ik al zei zat de sfeer er trouwens meteen in. Ik zag een zeer gevarieerd publiek, gaande van barbie-achtige meisjes over stoere twintigers, kalende heerschappen in een Killers t-shirt en zelfs enkele overenthousiaste meisjes-van-vijfenveertig die zich naar voor dramden al zou George Clooney himself vanavond optreden.

    Net zoals Crossfire werd ook Magdalena voorzien van een hele parler, maar daar stopte de spraakzaamheid van de Killers frontman helaas en moesten we het de rest van de set gewoon doen met zijn nummers. En zijn vele handgebaren, heen-en-weer geloop, op de versterkers gekruip natuurlijk ook. Wie zou er dat kunnen vergeten.

    Crossfire en Magdalena zijn van de betere nummers van de plaat, maar de vaart bleef in het optreden zitten met de cover Bette Davis Eyes en daarna het pareltje Jilted Lovers & Broken Hearts.

    Ook mooi vond ik persoonlijk Hard enough, op de plaat een duet en live heel mooi aangevuld door de twee backingzangeressen die trouwens doorheen het hele optreden een mooie prestatie neerzetten; niet te dominant maar ondersteunend en gewoon mooi. Daarna kreeg het publiek eindelijk ook waar we toch allemaal stiekem op hadden zitten hopen, een Killers nummer, in de vorm van Losing Touch, in een beetje een lightversie, die ergens ook beklemtoonde dat The Killers live weliswaar Flowers als grootste blikvanger hebben, maar toch ook aanzienlijk meer (en beter) zijn. Maar we zeuren niet. Zoals ik al zei zal niet iedereen fan zijn van Brandon Flowers, maar als je zoals ik tot zijn fans hoort dan ben je gewoon blij om hem in een kleine zaal aan het werk te kunnen zien en is het gewoon genieten van de eerste tot de laatste noot, ook al zijn de muzikanten aan de tamme kant en zijn het geen nummers die over tien jaar nog bijzonder veel gedraaid zullen worden, misschien zelfs niet op de eigen iPod. Een mens is gewoon blij dat hij even in de zon kan staan van zo’n begenadigd performer.

    Mooie momenten waren trouwens ook Only the young, theatraliteit ten top, maar zoals ik al zei, van het uitstekend werkende soort en Playing with fire, een waardige afluiter.

    Gelukkig waren er nog de bissen. Toen Flowers enkel met de gitarist uit de coulissen kwam hoopte ik op The clock is ticking, een zalig ultra-amerikaans countryriedeltje met een heel trieste tekst (over zijn eigen ouders?). We moesten het echter stellen met één bisnummer, maar dan wel weer eentje van The Killers, When you were young. Schoon, heel schoon en puur genieten, maar toch bleef ik achter met een honger naar meer. Nochtans had Flowers bijna zijn hele soloplaat gespeeld en was het een goed optreden. Honger naar een echt optreden van The Killers dan?

  • 1 - 1

    Josie die naar Brandon Flowers wil versus de verschrikkelijke luchtweginfectie: eindscore: gelijke stand.

    Vrijdag werd een helse dag, met dafalgan forte die amper iets leek uit te halen tegen de koorts en keelpijn recht from hell. Om 17u30 stond ik echter als afgesproken te zieltogen aan Brussel Zuid, alwaar mijn blind date mij 50 minuten liet wachten om uiteindelijk de hele transactie op minder dan 90 seconden af te werken.
    Gelukkig leven we in het gsm-tijdperk of dit was grandioos mislukt (of zouden mensen toen gewoon harder proberen om op tijd te komen?), aangezien hij vastzat in het helse Brusselse verkeer en het maar bleef duren. 

    Maar uiteindelijk was hij er, slaagden we erin elkaar te herkennen en kreeg hij mijn briefje van €50 in ruil voor de 2 concerttickets. Ik voelde me op slag stukken beter! Brandon Flowers here I come! Las Vegas kitch for ever!
    Waarna ik mij op een overvolle trein-met-vertraging perste alwaar ik nog stompen kreeg van een overassertieve mentaal gehandicapte die ook wou zitten en mijn best deed om niet de hele trein aan te steken door braaf in mijn zakdoek te kuchen en snotteren, ook al kon ik amper bewegen, laat staan die zakdoek om de 30 seconden uit mijn zak opdelven.

    Deze escapade oftewel hoe een meisje moet lijden voor de rock 'n roll werd gevolgd door twee dagen platte rust. Slapen op de zetel. Klein beetje lezen. Smoothies drinken. Veel films kijken, zoals Sex and the city (duizend keer minder leuk dan de geweldige serie maar wel ok), The Fantastic Mr Fox (schitterende animatiefilm naar een verhaal van Roald Dahl) en Forgetting Sarah Marshall (enkel te bekijken met serieuze koorts. En dan nog).

    fox.jpg

    Vandaag weer de trein op, bijna gestikt in het proberen onderdrukken van een kuchbui die zo hevig was dat de tranen over mijn kaken biggelden (ocharme de jongen naast mij), maar het goede nieuws is dat de keelpijn en de koorts voltooid verleden tijd zijn. Geen dagalfans en keelspray meer nodig, enkel nog mijn hoestfles die wel helemaal niet lijkt te werken. En mijn vlierbessensiroop is blijkbaar op. Héél veel drinken dus maar, en dat lijkt nog te werken ook. Vanavond in de AB dus eerst en vooral een flesje water kopen en dat dan altijd dicht bij mij houden.

    Maar ik ga er raken vanavond, zijt maar zeker, en het gaat super zijn!

     

  • Brandon versus bacterieën

    Ik had het toch wat onderschat, vrees ik. Gisteren wakker geworden met keel- en hoofdpijn. Vannacht in plaats van veel geslapen en wat genezen helemaal niet geslapen en dus nog drie keer zo ziek. Ik ken mijn lijf ondertussen, en ik ben er vrij zeker van dat ik een keelontsteking heb; superbranderige keel, hoofdpijn, koorts, zweten, slap gevoel,... Normaal zou ik in deze toestand naar de dokter gaan, maar het probleem is dat ik vanavond in Brussel heb afgesproken om iemand zijn kaarten over te kopen voor het uitverkochte Brandon Flowers concert nu maandag in AB. Ik ken die gast niet, maar hij heeft beloofd zijn kaarten voor mij te houden aan aankoopprijs alhoewel volgens hem er al mensen meer hebben geboden en zaterdag vertrekt die blijkbaar op reis dus vanavond is de laatste kans om ze te pakken te krijgen.

    En ok, ik ben ziek. En Flamingo, de soloplaat van Flowers is geen meesterwerk. Sommigen zouden durven spreken van een draak. En eigenlijk wil mijn wederhelft niet eens mee.

    MAAR ik ben absoluut zot van The Killers en die hebben al eeuwen geen zaaloptreden meer gedaan in ons land en de kans om hun frontman in een zalige zaal als AB live te zien, kan ik niet laten passeren. Zelfs niet als het me vandaag bloed, zweet en tranen kost (en die laatste twee zijn letterlijk te nemen, de eerste mag je vervangen door snot).

    Dus mijn liefde voor Flowers overwint en ik zit hier te zieltogen, gewapend met Dafalgan Forte, Locabiotal keelspray, Orofar tabletten en liters thee. Dat het maar gauw 17u...

    Morgen was trouwens een shoppingdag gepland in Antwerpen met een vriendin, die ik heb moeten afzeggen. Stom!!! Keek er zo naar uit. Maar dat kunnen we dan hopelijk gewoon uitstellen tot het weekend erop.